วันวิสาขบูชา ^_^

Date : ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ของทุกปี ความหมาย การบูชาพระในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ หรือเดือน ๖ เพื่อระลึกถึงวันที่พระพุทธเจ้า ประสูติ ตรัสรู้ และ ปรินิพพาน ในวันและเดือนเดียวกัน ซึ่งมีชื่อเต็มว่า วิสาขบุรณมีบูชา ประวัติความเป็นมา ประสูติ พระพุทธเจ้าเป็นโอรสในพระเจ้าสุทโธทนะ กษัตริย์ครองกรุงกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ และพระนางสิริมหามายา ด้วยแต่โบราณผู้หญิงไม่สามารถคลอดบุตรที่บ้านสามีได้ พระมารดาจึงต้องเดินทางกลับไปยังกรุงเทวทหะ เมื่อเสด็จถึงบริเวณสวนลุมพินีวันพระนางทรงเจ็บพระครรภ์ ทรงประสูติพระพุทธเจ้า ณ สวนลุมพินีวัน อยู่ระหว่างกรุงกบิลพัสดุ์กับกรุงเทวทหะ (ปัจจุบันอยู่ในเขตเมืองลุมมินเด ประเทศเนปาล) ในตอนเช้าของวันศุกร์ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีจอ ก่อนพุทธศักราช ๘๐ ปี เมื่อพระพุทธเจ้าประสูติออกจากพระครรภ์ ทรงหันพระพักตร์ไปทางทิศอุดร (เหนือ) เสด็จพระราชดำเนินไป ๗ ก้าวแล้วประทับยืนพร้อมเปล่งวาจา แปลได้ว่า "เราเป็นผู้เลิศเป็นยอดแห่งโลก เราเป็นผู้เจริญแห่งโลก เราเป็นผู้ประเสริฐแห่งโลก ความบังเกิดชาตินี้มีในที่สุด บัดนี้ความบังเกิดอีกมิได้มี" เมื่อประสูติได้ ๕ วัน ได้ขนานพระนามว่า สิทธัตถะ หมายถึง มีความต้องการสำเร็จ ตรัสรู้ ต่อมาพระเจ้าสุทโธทนะได้เชิญพราหมณ์มาทำนายอนาคตของเจ้าชายสิทธัตถะ พราหมณ์ทำนายว่า ถ้าครองเพศฆราวาสต่อไป จะได้ทรงเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าทรงออกบวชแล้วจะได้เป็นศาสดาเอกของโลก พระเจ้าสุทโธทนะทรงมีความหว่งพระโอรสจะออกบวช จึงทรงปรนเปรอด้วยความสุขมากมาย เมื่อมีพระชนมายุที่จะอภิเษก พระบิดาก็ได้ทรงจัดพิธีอภิเษกให้กับพระนางยโสธรา และมีพระโอรส ๑ พระองค์ นามว่า พระราหุล ก็ทรงเบื่อหน่ายในชีวิต ด้วยทอดพระเนตร ความเกิด แก่ เจ็บ และตาย ทรงมีความตั้งพระทัยหาหนทางเพื่อให้พ้น ทุกข์ทั้งปวง พระองค์ก็เสด็จออกผนวช และทรงบำเพ็ญเพียรอย่าหนัก จนได้ตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ ณ ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม แคว้นมคธ (ปัจจุบันอยู่ในเขตเมืองพุทธคยา แคว้นพิหาร ประเทศอินเดีย) เมื่อเช้ามืด วันพุธ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีระกา ก่อนพุทธศักราช ๔๕ ปี เสด็จปรินิพพาน หลังจากตรัสรู้แล้ว พระองค์ทรงบำเพ็ญพุทธกิจโปรดผู้ควรสั่งสอนให้ได้บรรลุมรรคผลเป็นจำนวนมาก ก่อนจะปรินิพพานทรงแสดงปัจฉิมโอวาทว่า "ภิกษุทั้งหลายบัดนี้เราเตือนท่านทั้งหลายให้รู้ สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมสิ้นไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงยังกิจทั้งปวงให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด" และเสด็จดับขันปรินิพพาน เมื่อวันอังคารขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีมะเส็ง ณ แท่นบรรทมระหว่างต้นสาละ (ต้นรัง)คู่ สาลวโนทยานของมัลลกษัตริย์ เมืองกุสินารา แคว้นมัลละ ( ปัจจุบันอยู่ในเมืองกุสีนคระ แคว้นอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ) สิริรวมพระชนมายุได้ ๘๐ พรรษา ประวัติการประกอบพิธีกรรมวันวิสาขบูชาในประเทศไทย เริ่มทำมาแต่สมัยสุโขทัยเป็นราชธานี ตามหลักฐานที่ปรากฏในหนังสือของนางนพมาศ หรือท้าวศรีจุฬาลักษณ์ ว่าการจัดพิธีจัดอย่างเอิกเกริก พิธีกรรมที่สำคัญคือ รักษาอุโบสถศีล ทำบุญทำทาน ฟังธรรม และ เวียนเทียนในตอนค่ำ ต่อมาในสมัยกรุงศรีอยุธยา และกรุงธน ลัทธิศาสนาพราหมณ์ได้แพร่ขยายและมีอิทธิพ จึงไม่ปรากฏ การประกอบพิธีในวันวิสาขบูชา ครั้งในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ ๒) มีความเสื่อมใส ให้ประกอบพิธีวันวิสาขบูชาขึ้นอีกครั้ง ในปัจจุบันพุทธศาสนิกชนยังถือปฏิบัติ และถือว่าเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา ทางราชการจึงได้ กำหนดให้เป็นวันหยุดราชการ ในปี พ.ศ. ๒๕๔๓ ที่ประชุมขององค์การพุทธศาสนิกชนสัมพันธ์แห่งโลก องค์การสหประชาชาติ ได้มีมติตกลงกำหนดให้เป็นวันสำคัญสากลขององค์การสหประชาชาติ กิจกรรมที่ควรปฎิบัติ ใส่บาตร ฟังธรรมเทศนา รักษาศีล ปล่อยนกปล่อยปลา เวียนเทียน เป็นต้น