Αγαπημένες μου φίλες,

Έχετε παρατηρήσει, πως όταν περνάτε περιόδους μοναξιάς, τα ζευγάρια γύρω σας φαίνεται να αυξάνονται σε αριθμό; Πως οι τρυφερές στιγμές διαδραματίζονται παντού χωρίς να είστε η πρωταγωνίστρια, έστω, σε μία σκηνή; Πως βρέχει, όταν έχετε ανάγκη τον ήλιο και όταν επιτέλους αυτός κάνει την εμφάνισή του, βρίζετε με μανία γιατί σας καίει τα μάτια. Εκνευρισμός και τάσεις κατάθλιψης γιατί εσείς δεν έχετε βρει ακόμη το άλλο σας μισό. Αυτό το βαρύγδουπο «άλλο μισό» το περιφρονείτε στην αρχή, μετά αρχίζετε να το σκέφτεστε όλο και περισσότερο για να καταλήξετε τελικά να το σκέφτεστε κάθε φορά που καταπίνετε.

Η συχνότητα του φαινομένου αυξάνεται όσο αυξάνονται σε αριθμό και οι Μάηδες που βλέπετε. Κι ενώ κάποτε μαδούσατε μαργαρίτες με την απορία αν σας αγαπά ή όχι ο εκάστοτε αγαπημένος σας, τώρα μαδάτε τα μαλλιά σας και καταριέστε την τύχη σας που είπατε όχι σε εκείνη την πρόσκληση για ποτό στο Μπουρνάζι. Τι κι αν ο Τάσος* είχε τα μαλλιά που του έλειπαν σε επιπλέον σωματικό βάρος κι ένα χρυσό φρονιμίτη, τον οποίο αντικρίζατε κάθε φορά που αυτός άνοιγε τη στομάκλα του; Κάτι πρέπει να σας ξέφυγε τότε, γιατί τώρα ο Τάσος είναι παντρεμένος, σέρνει δύο κουτσούβελα μαζί και κυκλοφορεί πάντα αγκαζέ με την 6 μηνών έγκυο σύζυγό του. Και... ναι. Αυτός προφανώς κάνει σεξ, ενώ εσείς όχι. Αυτός παντρεύτηκε και εσείς, όχι. Και για τις φεμινίστριες της παρέας: ε, αυτός τα λούτρινα κουκλάκια τα έχει αφήσει στο πατρικό του ενώ εσείς, τα κουβαλάτε μαζί, σα γύφτικη κατάρα. Αλήθεια, πώς έγινε αυτό;

Και τα βλέπετε όλα αυτά και ενίοτε μελαγχολείτε (αν δεν είχατε μελαγχολήσει, τώρα είμαι σίγουρη ότι με βρίζετε...). Και ζηλεύετε τα ζευγαράκια που κάνουν τρελίτσες στο δρόμο, τις κοπελίτσες που περπατούν ανέμελα και συναντάνε σε κάποια γωνία τον καλό τους... Πόση τελειότητα μπορεί να χωρέσει σε μία μόνο στιγμή; Αυτά τα ζευγάρια, τα αγαπημένα, τα αγγελικά πλασμένα και τα απείρως αξιοζήλευτα, είναι τέλεια. Ή καλύτερα, φαίνονται να είναι τέλεια.

Ένα τέτοιο ζευγάρι ήξερα κάποτε κι εγώ. Θα μου πεις, άλλα δεν ξέρεις; Θα απαντήσω, πως στα τόσα ζευγάρια που μπορεί κάποιος να γνωρίζει και να συναναστρέφεται μαζί τους, υπάρχει αυτό το ένα, που θα μπορούσε να αποτελέσει την απόλυτη έμπνευση για έναν ερωτικό ποιητή. Ο Θάνος* και η Μαρία* ήταν το πρότυπο ζευγαριού. Ερωτευμένοι από τα δεκαέξι τους και αρραβωνιασμένοι στα είκοσι τρία, είχαν ήδη επιλέξει σπίτι, έπιπλα, παιδικό σταθμό και τουριστικό προορισμό για τα εβδομήντα τους. Είχαν τα καβγαδάκια τους κατά καιρούς, αλλά αυτά απλά φούντωναν τον έρωτά τους και τους έκαναν πιο αποφασιστικούς να περάσουν την τέλεια ζωή, τύπου μικρό σπίτι στο λιβάδι.

Όταν λοιπόν απέκτησαν το μικρό σπίτι, στο Παγκράτι όμως, με κάλεσαν να περάσω μαζί τους ένα τριήμερο. Στην ιδέα και μόνο πλημμύριζα με χαρά γιατί και οι δύο μου ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί και όλοι μαζί είχαμε περάσει μερικές πολύ συναρπαστικές στιγμές όντας φοιτητές στην Αθήνα. Πώς θα μπορούσα λοιπόν να αρνηθώ τρεις μερούλες στην Αθήνα με την παλιοπαρέα; Έβαλα μερικά πραγματάκια στην τσάντα και την έκανα για Athens.

Η υποδοχή ήταν άψογη, αλλά και πάλι, τι άλλο θα μπορούσα να περιμένω από το άψογο ζευγαράκι; Το σπίτι ήταν απίστευτα ζεστό, με πολύ φιλόξενο ύφος, το φαγητό πεντανόστιμο, το κρασί απλά καταπληκτικό και το δωμάτιο στο οποίο θα περνούσα τα βράδια μου, μου θύμιζε πολύ  το φοιτητικό μου δωμάτιο. Το πρώτο μου βράδυ στα παλιά μου λημέρια έδειχνε πως αυτό το ταξίδι ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν. Και όπως αποδείχτηκε, δεν το χρειαζόμουν μόνο εγώ.

Μετά από μερικούς καφέδες και μπόλικο κους κους  με την παλιά μου φιλενάδα, αντιλήφθηκα ότι τα φιλαράκια μου ξεκίνησαν πολλά νέα πράγματα. Μαθήματα ξένων γλωσσών, ζωγραφική, γράφτηκαν ως μέλη σε φωτογραφικούς ομίλους και έβαλαν αγγελία σε εφημερίδες για να βρουν ακόμη μία κοπέλα για να τους κάνει παρέα στο κρεβάτι τους. Αυτό το τελευταίο με άφησε με το στόμα ανοικτό, να κρατάω χαλαρά το φλυντζάνι μου όσο ο καφές έσταζε στο πλάι και με μία απίστευτη επιθυμία να φύγω τρέχοντας. Όταν συνήλθα μετά από ένα δεκάωρο (τόσο μου φάνηκε, anyway), γέλασα αμήχανα, προσποιήθηκα πως το προηγούμενο αστείο ήταν πολύ καλό, ήπια μία ακόμη γουλιά καφέ και γενικώς έκανα τα πάντα για να αποκτήσω στιγμιαία κινέζικη καταγωγή. Έλα όμως, που όσο προσπαθούσα εγώ να αλλάξω συζήτηση, τόσο η φιλενάδα μου επέμενε ότι θα πρέπει να λέμε ναι στην ποικιλία και ναι στο σεξ χωρίς ενδοιασμούς. Έβλεπα όμως καθαρά, ότι το όλο βίτσιο ήταν ιδέα του καλού της.  Κάποια στιγμή, ο Θεός τη φώτισε και πρότεινε να βγούμε έξω για λίγο, βόλτα στα μαγαζιά όπως παλιά. Και εγώ δέχτηκα. Και το μεγαλύτερο σοκ που έμελλε να έρθει, απλά πήρε αναβολή.

Το υπόλοιπο των διακοπών μου δεν πέρασε τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα και το τελευταίο μου βράδυ στο Παγκράτι, με βρήκε να δικαιολογούμαι στους αγαπημένους μου φίλους λέγοντάς τους πως έχω πονοκέφαλο και θα ήθελα να κοιμηθώ νωρίς μια κι είχα και το ταξίδι την επόμενη μέρα. Αυτοί άκουσαν τις ηλίθιες δικαιολογίες μου αλλά σε καμία περίπτωση δεν τις έχαψαν. Παρόλα αυτά, με καληνύχτισαν με ένα φιλί στο μάγουλο και όταν έκλεισα την πόρτα του δωματίου μου, έπιασα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει ποικίλα τάματα σε όποιον Άγιο κατέβαζε η κούτρα μου. Τάματα για να γυρίσω στο σπιτάκι μου και να μπορέσω να ξεκόψω όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Δε θα μπορούσα να παραμείνω φίλη τους μετά από μια τέτοια αποκάλυψη, η παραμικρή τους έκφραση αγάπης θα με έβαζε σε υποψίες! Κι εκεί που σκεφτόμουν όλα όσα άκουσα και είδα τις τελευταίες μέρες, ακούω κίνηση στο διάδρομο έξω από την πόρτα μου. Και ακούω την πόρτα μου να ανοίγει. Και για μια στιγμή νόμιζα πως αντίκριζα τον Ταρζάν ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο αγαπημένος μου συμφοιτητής, φίλος και αδερφός, ο οποίος φορούσε μόνο after shave...

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε ή μάλλον δεν θυμάμαι με ποια σειρά έγιναν όλα. Υπήρξαν φωνές, μετά κλάματα (παραδόξως όχι από μένα αλλά από την τρελή φιλενάδα η οποία φοβόταν πως θα τους έκανα βούκινο) και στο τέλος ένας απίστευτος μονόλογος από βρισίδια και χειρονομίες. Μερικές ώρες αργότερα ήμουν επιτέλους στο σπίτι μου, στο καταφύγιο μου, να απορώ με όσα έγιναν και να επαναλαμβάνω τη φράση «Τι λες τώρα...» σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Το σίγουρο είναι ότι το ευτράπελο αυτό συμβάν, από τότε λειτουργεί σαν ηλεκτροσόκ. Κάθε φορά λοιπόν που σκέφτομαι πως «Στο ράφι θα μείνω έτσι όπως πάει...», σκάει το περιστατικό στο μυαλό μου και τινάζομαι. Και καταλήγω να λέω «Ίσως είναι καλύτερα έτσι...». Δεν είναι φυσικά όλοι οι άντρες swingers και σίγουρα δεν έχουν όλοι τα κότσια να είναι. Έχει γίνει όμως πολύ της μόδας κορίτσια... Όπως και να ‘χει, αν υπάρχει κάτι που έμαθα από όλη αυτή την ιστορία, είναι πως δεν πρέπει να ορέγομαι όσα βλέπω, γιατί, τα φαινόμενα απατούν. Και για τον ίδιο ακριβώς λόγο, δεν πρέπει να μελαγχολείτε εάν έχετε μοναξιές. Δεν είναι όλα τα ζευγάρια τέλεια και σίγουρα, δεν είναι όλοι οι άντρες τέλειοι.

Στο τέλος της ημέρας έχουμε κι εμείς ένα μερίδιο στο φταίξιμο. Είμαστε πολύ επιλεκτικές και όλο αυτό χειροτερεύει όσο περνάνε τα χρόνια και χτίζουμε καριέρα και αποκτάμε δική μας περιουσία. Ανεβαίνουν τα στάνταρτ μας και καταλήγουμε χωρίς να το καταλάβουμε, να είμαστε μόνες από επιλογή. Εγώ πάντα πίστευα ότι για κάθε κατηγορία άντρα, υπάρχει και η αντίστοιχη γυναίκα. Ο Τάσος π.χ., τον θυμάστε; Εμάς δεν μας έκανε κούκου, έκανε όμως σε κάποια άλλη ;) Ο Θάνος με τα περίεργα γούστα του, βρήκε τη Μαρία. Ο Αστραπόγιαννος (για να θυμόμαστε και τα παλιότερα) βρήκε τη δεύτερη Παναγία η οποία τον έκρινε από όσα ήξερε, δηλαδή καθόλου. Ο Τάκης ο μάγκας, βρήκε την Ζήνα την Βασίλισσα του Πολέμου και πάει λέγοντας.

Εάν τώρα αναρωτιέστε για ποια κατηγορία άντρα έχετε πλαστεί εσείς, μη θεωρήσετε ούτε για μία στιγμή πως αντιστοιχείτε στην κατηγορία του τέλειου άντρα. Θα τον ψάχνετε αιώνια! Από τις διαθέσιμες κατηγορίες οι οποίες είναι ένα αίσχος και μισό, παρακαλέστε τις δυνάμεις του Σύμπαντος να πέσετε στην καλύτερη. Εγώ θα προσεύχομαι για εσάς, όταν παράλληλα θα προσεύχομαι και για μένα :)

Σας φιλώ,

Tutu