Αγαπημένες μου φίλες,

Είναι πολύ όμορφο να ερωτεύεσαι. Είναι πολύ όμορφο το να νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι, να αγωνιάς για το επόμενο ραντεβού, να περιμένεις διακαώς το μήνυμα για καλή γλυκιά σου νύχτα. Και το πρωί, η διάθεση σου είναι αλλιώτικη, χαμογελάς, καλημερίζεις γνωστούς και ξένους και γενικά, όλα τα σημάδια της ευτυχίας είναι εκεί! Και φυσικά όταν όλα τα σημάδια λάμπουν σαν πινακίδες με neon, δεν είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να μάθουν περισσότερα.

Κι αρχίζουν οι ερωτήσεις του τύπου: «Είναι ωραίος;», «Με τι ασχολείται;», «Σε αγαπάει;». Συνήθως οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα κατ’ αντιστοιχία είναι οι ακόλουθες: «Κούκλος είναι το χρυσούλι μου!», «Εργάζεται!» και «Με λατρεύει, αλλά περίμενες κάτι άλλο;». Όλα καλά και άγια. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο «ωραίος» διαθέτει και γκρίζους κροτάφους (και ποια γυναίκα δεν πεθαίνει για δαύτους), τη δική του εταιρία (γιατί είναι τώρα πια μια 25ετία στο χώρο) και σε λατρεύει γιατί σου ρίχνει μια 20ετία και ακόμη κάνει τάματα στο μπόι σου που γύρισες και τον κοίταξες; Το σύνδρομο της Ηλέκτρας σε πλήρη έκταση. Τέτοια κοριτσάκια πολλά. Και διαθέσιμα μπαρμπάδια ακόμη περισσότερα. Ποιοι είναι όμως οι λόγοι αλήθεια για τους οποίους μία κοπέλα τη βρίσκει με ένα παππούλη;

Μία απλή σύγκριση ενός νέου άντρα, ας υποθέσουμε γύρω στα 26, με έναν κύριο ας πούμε 45 χρονών, ίσως μας υποδείξει τους λόγους. Ας πιάσουμε λοιπόν τον νέο. Αν είμαστε τυχερές, στα 26 του θα έχει τελειώσει με τις σπουδές και το στρατιωτικό του. Θα μένει σίγουρα με τους γονείς του, θα οδηγεί το αυτοκίνητο της οικογένειας όταν αυτό δεν είναι κατειλημμένο (οπότε ευχόμαστε να προέρχεται από ολιγομελή οικογένεια) και θα έχει στην τσέπη λεφτά για τσιγάρα και κανένα ποτάκι. Αν είμαστε τόσο τυχερές ώστε ο νεαρός που θα μας προκύψει να εργάζεται κι όλας, τότε κάνουμε κωλοτούμπες όταν η έξοδος περιλαμβάνει και κανένα ρομαντικό δείπνο για δύο στα Goody’s. Τα δώρα σε διάφορες επετείους αποτελούν μερικά λούτρινα κουκλάκια που κρατάνε ταμπελίτσες “Ι LOVE U” με τα στραβά ραμμένα χεράκια τους, ένα τριαντάφυλλο και άλλα τέτοια που δε νομίζω πως είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά και μόνο των περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων, αλλά και της παντελούς έλλειψης φαντασίας.

Ωραίος ο νέος, αλλά και ο παλιός είναι αλλιώς. Ο παλιός λογικά έχει το δικό του χώρο, το δικό του αυτοκίνητο, τη δουλειά του, τα λεφτά του και τον τρόπο του. Και έρχεται πακέτο με την αυτοπεποίθηση του ώριμου άντρα, του περπατημένου, αυτού που ξέρει με ένα σήκωμα του φρυδιού και ένα πονηρό χαμογελάκι να κάνει μια κοπέλα να σέρνεται. Ο παλιός έχει ζήσει πολλά, έχει αγαπήσει, έχει ερωτευτεί, έχει πληγωθεί, έχει πληγώσει. Όμως κατά ένα περίεργο τρόπο, δεν θα πληγώσει ποτέ εσένα, θα αγαπάει μόνο εσένα και θα κυκλοφορεί μόνο με εσένα. Θα κάνει εντύπωση στις φίλες σου με τα δώρα που θα σου προσφέρει, με ιπποτικές κινήσεις όπως το να σου ανοίξει την πόρτα ή να σου τραβήξει την καρέκλα για να καθίσεις. Θα ακούσει με υπομονή τις ερωτικές ιστορίες και τα μπλεξίματα των φιλενάδων σου και θα τις καθησυχάσει στο τέλος με μια ιστορία του από τα παλιά. Με περισσή ευγένεια θα σου ζητήσει να μην ενοχληθείς από την ιστορία γιατί απλά εκείνη, πάει, πέρασε και δεν θα αναφέρει ποτέ το όνομα της κοπέλας στην οποία αναφέρεται για να μην την προσβάλει. Επιτρέψτε μου σε αυτό το σημείο να σας πω, πως όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από καλά διαβασμένες και περίτεχνα εφαρμοσμένες μπούρδες! Η αλήθεια είναι πως η ιδέα μιας κοπέλας να συνοδεύεται από ένα θείο, μου είναι ιδιαίτερα αποκρουστική. Και εάν μπορούσα θα διαδήλωνα με κάθε μέσο ενάντιά της, αλλά μετά πόσο λογική θα φαινόμουν εγώ;

Πριν εκνευριστώ περισσότερο και χάσω τον ειρμό μου, θα σας διηγηθώ μερικά πρόσφατα περιστατικά, τα οποία μου έκαναν εντύπωση και με ανάγκασαν σε μερικές περιπτώσεις να αλλάξω μέχρι και το καθημερινό μου δρομολόγιο.

Στις αρχές της χρονιάς λοιπόν, είχα πάει σε ένα διήμερο σεμινάριο εκτός πόλεως. Κι επειδή οι γυναίκες στο χώρο μου είναι λίγες, όπως είναι φυσικό στα σεμινάρια συνήθως καταλήγω να πλαισιώνομαι από άνδρες συναδέλφους όλων των ηλικιών. Έτσι έγινε και σε αυτό το σεμινάριο. Ένας τύπος λοιπόν, γύρω στα 45, γοητευτικός στο σύνολο και εξαιρετικά ευγενικός (για λίγο, αλλά πρέπει να του το αναγνωρίσω), μου έκανε παρέα καθ’ όλη τη διάρκεια του σεμιναρίου. Την πρώτη μέρα θα έλεγα ότι ήταν ιδιαίτερα ντροπαλός. Μέχρι που ξημέρωσε ο Θεός τη δεύτερη μέρα και ο ντροπαλός κύριος μετατράπηκε σε αρπακτικό. Με στρίμωχνε συνεχώς, μου μιλούσε για κρασιά, για πούρα (no wonder), για καλή ζωή και μεγαλεία. Μέχρι που με ρώτησε σε άσχετη φάση αν προτιμώ τις μελιτζάνες ωμές ή καλά ψημένες και όπως αντιλαμβάνεστε δεν αναφερόταν κυριολεκτικά στο ζαρζαβατικό. Να μην σας τα πολυλογώ, το θείο τον έστειλα από κει που ήρθε, μήπως βρει κανένα άλλο οπωροκηπευτικό κ με αφήσει στην ησυχία μου. Εμφανίστηκε λίγες μέρες αργότερα με την επιθυμία να συναντηθούμε και καλά για μία επαγγελματική υπόθεση. Είπαμε, χρέη έχουμε και μάλιστα μεγάλα, αλλά δεν χρειάζεται να καταφύγουμε και στο αρχαιότερο των επαγγελμάτων για να ξεχρεώσουμε! Για άλλη μία φορά τον απογοήτευσα και το απέδειξε και η κάρτα που έγραψε στα λουλούδια που έστειλε. «Είσαι ζόρικο μωρό, με ταλαιπωρείς και δεν κάνει». Άμα σε ταλαιπωρώ με αυτά ρε μπάρμπα, τι θα γίνει αργότερα; Κάτσε καλά... Ήμουν αποφασισμένη να του στείλω ένα «πι» και μια «πάπια» δώρο, μπας και πιάσει το νόημα και κόψει, αλλά με πρόλαβε η καρδιά του. Τώρα, όλο και σε κάποιο μοναστήρι βολοδέρνει κάθε Σαββατοκύριακο και όλο και κάποια πίτα τάζει στον άγιο Φανούριο προκειμένου να ξαναβρεί τη χαμένη του λίμπιντο.

Και καλά να στην πέσει ο άσχετος παππούλης τον οποίο στην τελική μπορείς απλά να αγνοήσεις. Τι γίνεται όμως όταν στην πέφτει π.χ. ο περιπτεράς σου, τον οποίο γνωρίζεις από κουτσούβελο; Και αυτόν και την κυρά του και τα 5 του παιδιά; Και πώς πρέπει να αντιδράσεις εσύ όταν μετά από τόσα χρόνια γνωριμίας, βγαίνει έξω από το περίπτερο κάθε φορά που σε βλέπει και φωνάζει χειρονομώντας «Έτσι μανούλα μου, κούνα το!»; Εγώ προσωπικά θα ήθελα να είχα στο στόμα μου όλες αυτές τις τσίχλες που αγόραζα από το μαγαζί του τόσα χρόνια και να τον έφτυνα! Μετά από διάφορα τέτοια περιστατικά με τον εν λόγω περιπτερά άλλαξα και το δρομολόγιό μου. Προτιμώ να περπατάω δέκα λεπτά περισσότερο κάθε μέρα και στο πήγαινε και στο έλα από τη δουλειά μου, παρά να συναντάω το μπάρμπα και να χάνω κάθε φορά τούφες από τα μαλλιά μου.

Το κακό παράγινε όταν ένα πρωί Σαββάτου, έκανα την καθιερωμένη μου βόλτα στην παραλία και περνώντας έξω από κάποια καφετέρια άκουσα έναν «κύριο» να φωνάζει «Μανάρα μου, αν σε είχα στ’ ανάσκελα θα σου έδειχνα εγώ!». Στο άκουσμα αυτού του βαθυστόχαστου και ποιητικού σχόλιου, γύρισα και τον κοίταξα γιατί η φωνή μου ήταν γνώριμη. Κι εκεί καθόταν ο κύριος Ηλίας, ο πατέρας μιας παλιάς μου φίλης, ο οποίος δεν με αναγνώρισε γεγονός το οποίο επιβεβαίωσα όταν άρχισε να μου κάνει παιχνίδια με τη γλώσσα του. Ναι, ναι, μεγάλο ταλέντο ο θείος! Οπότε χαμογέλασα, τον πλησίασα, έβγαλα τα γυαλιά ηλίου που φορούσα και τον καλημέρισα. Τον ρώτησα για την κόρη του και κάπου μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου εγκεφαλικού του ευχήθηκα καλό Σαββατοκύριακο και έφυγα. Ίσως θα έπρεπε απλά να τον αγνοήσω αλλά στην ιδέα και μόνο ότι αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι πατέρας μου, είναι ο πατέρας φίλης και εξευτελίζει την γυναίκα, την κόρη και όλο του το σόι με αυτό τον τρόπο, δεν άντεξα. Του μίλησα. Αν μη τι άλλο πιστεύω πως τον έκανα να σκεφτεί ότι οι κοπέλες τις οποίες με τόσο ενθουσιασμό ορέγεται, υπάρχει πιθανότητα να είναι φίλες των παιδιών του, γνωστές τους και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Να φορέσεις σαλιάρα κύριε Ηλία! Και στη τελική, υπάρχουν και τα ροζ τηλέφωνα. Όλο και κάποια κοπέλα θα αναρωτιέται τι φοράς και αν σου αρέσει αυτό που σου κάνει. Τι να πει κανείς...

Με αυτά τα λίγα λοιπόν, ήθελα να εκφράσω το γιατί μου είναι αποκρουστική η εικόνα μιας κοπελίτσας με έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα. Θα μου πείτε, ένας μικρότερος άντρας στο πλάι μας θα ήταν καλύτερη επιλογή; Αν μη τι άλλο, εγώ θα έλεγα πως είναι μαγκιά μας. Δεν κατέχω καμία ιδιότητα η οποία να μου επιτρέπει να καθορίσω την ιδανική διαφορά ηλικίας μεταξύ ενός άντρα και μίας γυναίκας κι έτσι δεν πρόκειται να το κάνω. Φαντάζομαι πως αυτού του τύπου οι επιλογές έρχονται να ικανοποιήσουν τα γούστα και τα βίτσια μας. Και αντιλαμβάνομαι πως τα στάνταρτ μας αλλάζουν όσο μεγαλώνουμε, το έχω πει άλλωστε και παλιότερα. Εγώ όμως επιμένω να φωνάζω «όχι» όταν ένας παππούς μου φωνάζει «έλα», ακόμη κι εάν ισχυρίζεται πως τα έχει όλα! Γιατί απλά δεν τα έχει όλα. Δεν έχει υπομονή, δεν έχει τη διάθεση να ζήσει ξανά όσα έζησε προ αμνημονεύτων χρόνων, δεν έχει τις ίδιες αντοχές. Με άλλα λόγια, δεν έχει καμία θέση δίπλα μου.

Δεν ξέρω αν δίπλα σας έχει κάποια θέση, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Εγώ θα σας πρότεινα, εάν έρθει εκείνη η στιγμή, να κοιτάξετε τον πατέρα σας. Να τον φανταστείτε ζευγαράκι με μία κοπέλα στην ηλικία σας. Και εάν ακόμη πιστεύετε πως το γεροντοπαλίκαρό σας έχει θέση δίπλα σας, τότε σας εύχομαι κάθε ευτυχία και βίο ανθόσπαρτο! Α, και καλούς απογόνους ;)

Σας φιλώ,

Tutu

20 Ιουνίου 2007