by Wisan ข้ามพ้นผ่าน กาลทิวา อันเหน็บหนาว ดุจหมาป่า กราดกล้า ทระนง กำราบร้อน กร่อนกัดใจ ให้เพลิงพ่าย ฑิฆัมพร แห่งรุ่ง อโณทัย ผ่านม่านหมอก ของยามเช้า เพื่อพานพบ จงค้นหา จากส่วนลึก จากใจเจ้า เศษกระจก ตกสะท้อน ตอนแตกเปรื่อง หากแม้นว่า ข้ากับเจ้า เฝ้าค้นหา
ตัณหาคาว กิเลสไหม้ เผาใจหลอน
จงสาดสู้ ฟาดฟัน อย่ารานรอน
ด้วยดาบซ่อน แสงแปลบปลาบ อยู่ข้างกาย
แม้คืนคง อ้างว้าง ร่างเร้นหาย
ตาทั้งสอง จ้องมองโลก ไม่วางวาย
ข้าเปรียบปราย ชื่อทาทาบ อาบจันทรา
เสียงกรีดกราย คืนโศกตรม คร่ำครวญหา
กระชากฉีก ซีกความเศร้า เผาอุรา
มาเถิดมา ฟังเสียงเพรียก จากสายลม
เนื้อเนตรนัยน์ พราวใส ไพลินสม
ปีกแห่งเทพ เพลงผันผ่าน ปานพรพรหม
เธอเหมาะสม ค่าควรคง มงกุฎกาล
หลังหลีกหลบ คืนมืดมิด ด้วยจิตหาญ
แม้ดาบหัก โล่ ไร้ ผองภัยพาล
ขอสาบาน น้ำตาไม่ ไหลหลั่งริน
ล้างความเศร้า เป่าทิ้งไป ให้หมดสิ้น
ด้วยน้ำทิพย์ อันมืดดำ คล้ำดุจนิล
โลกระบิล สันติอยู่ คู่คีรี
สาดแสงเรือง ออกเป็นล้าน สุดเฉดสี
เสียงอดีต วิเวกแว่ว แผ่วพาที
คือวจี แต่เก่าก่อน ซ่อนความนัย
พบปัญญา ขานคำตอบ อสงไขย
ถึงขอบโลก สกลกว้าง ทางสุดไกล
เหมือนอยู่ใกล้ ด้วยใจมั่น ฝันนำทาง