Niettegenstaande het Vlaams Blok aan iedereen die het wenst te horen verklaard dat er binnen hun partij geen plaats is voor negationisten, heeft de leiding een lange negationistische traditie. Het begon al in 1951, toen Karel Dillen, oprichter en 20 jaar 'voorzitter voor het leven' van het blok, zich geroepen voelde om het boek van de Franse nazi Maurice Bardeche, Nuremberg ou la terre promise, te vertalen. In dat boek Bardeche dat de holocaust nooit heeft plaatsgevonden.(1) Een jeugdzonde? Loze bewering. Tijdens zijn afscheidsrede in 1996 stelde Dillen nogal cryptisch dat hij in zijn jarenlange politieke loopbaan maar van 1 ding spijt had. Wat hij toen bedoelde is een goed bewaard geheim. Insiders stellen dat hij doelde op de goedkeuring van de anti-revisionismewet door het Vlaams Blok.(2) Een zwaluw maakt natuurlijk de lente niet en daarom stellen we onomwonden dat Dillen niet alleen staat in het blok. Integendeel. Xavier Buisseret, sinds jaar en dag een vooraanstaand negationist, holocaustontkenner en Jodenhater heeft de toenmalige Vlaamse Militanten Orde tijdens zijn leiderschap van 1973 tot najaar 1977 een duidelijk negationistisch karakter gegeven. Als leider was hij meerdere malen de ondertekenaar van verschillende antisemitische en negationistische stukken in Alarm, het blad van de VMO. Nadat hij door interne conflicten werd opgevolgt door Bert Erikson, richt hij met oa Siegfried Verbeke en Roeland Raes het blad Haro op. Haro predikt de 'conservatieve revolutie' en staat bol van de negationistische en antisemitische artikelen. Haro stierf een stille dood in 1979. Tijdens de jaren 80 wordt Buisseret veroordeeld voor het verspreiden van antisemitische en racistische propaganda. In 1995 was Buisseret de grootste dwarsligger tegen de anti-revisionismewet en blijf hij pleiten om binnen de fractie zich te onthouding bij de stemming van deze wet. Dat werd hem geweigerd en maakte hem razend en verbitterd. Buisseret die nog parlementslid was voor het Vlaams Blok moest het Blok verlaten na een pedofiliezaak. Roeland Raes, door velen gezien als een van de denkers binnen het Vlaams Blok was ook actief binnen de VMO. Hij volgde Buisseret bij zijn vertrek uit de VMO en was medestichter van het blad Haro. Hij fungeerde als redactielid voor Haro. Daar waar men Buisseret nog kan typeren als een straatvechter en brute kracht, is die stelling moeilijker vol te houden bij Roeland Raes. Ook Raes is nog steeds ondervoorzitter en senator voor het blok. En Philip Dewinter? Sinds jaar en dag is hij een graag geziene gast bij de herdenkingen van vlaamse SS'ers. Een 'volkseigen' soort die niet alleen actief was aan het Oostfront tegen de communistische vijand uit de USSR, maar waarvan er ook vele exemplaren actief waren in de jacht op Joden. Dewinter is ook steeds actief geweest in zijn spokenjacht tegen de 'vlaams blok hetze'. Zo heeft hij drie maal aan de basis gelegen bij rechtzaken tegen de Anne frankstichting. In 1990 weigerde Dewinter zich bij een vraaggesprek met De Morgen te distantieren van het revisionisme. Tot vandaag voelt Dewinter zich goed aan de zijde van Europese rechts-extremistische leiders zoals een Jean-Marie Le Pen, voor wie de holocaust, 'een detail van de geschiedenis is'. Tot nu toe heeft niemand binnen het blok het antisemitisme van Le Pen en konsoorten veroordeeld. Het is dus te makkelijk om te stellen dat het blok geen veilige thuishaven is voor revisionisten en negationisten omdat ze mee de wetgeving tegen het revisionisme heeft goedgekeurd. Drie van haar voornaamste kopstukken zijn revisionisten en zetelen voor het blok nog steeds in een parlement. Het blok had met deze tactische keuze maar een doel voor ogen; De Parti Socialiste stond klaar om bij een eventuele tegenstem van het blok een wetsvoorstel in te dienen om ondemocratische partijen geen overheidstoelages meer te geven. Omwille van de poen van die vergruisde Belgische staat was het blok bereid om een heel deel van haar eigen militante achterban tegen de haren in te strijken.