|
ARTIKELS |
Seattle
is een belegerde stad. Bij de start van een nieuwe ronde
onderhandelingen over en verdere liberalisering van de wereldhandel
waren het ongetwijfeld de vele tienduizenden betogers die de
grootste media-aandacht trokken. Een
Amerikaanse krant verwoordde het als volgt: "Neen aan de WTO"
(World Trade Organisation) klonk het uit de monden van duizenden
arbeidersfamilies van meer dan vijftig vakbonden, 25 Amerikaanse
Staten en 144 landen marcheerden op 30 november door de straten van
Seattle. De WTO conferentie in Seattle krijgt een nieuwe naam:
"Battle in Seattle" (Strijd in Seattle). Op
de eerste dag van de conferentie trokken 75.000 mensen door de
straten van de Amerikaanse havenstad aan de Westkust. De AFL-CIO
(die volgens een lage schatting 50.000 mensen op de been bracht in
een door hen georganiseerde betoging) en de United Federation of
Workers organiseerden bovendien een betoging van staalarbeiders,
waarmee ze de Amerikaanse arbeidersklasse voor de spotlichten van de
wereldmedia plaatsten. "De
WTO moet naast de handel ook mensenrechten en de rechten van de
arbeiders in overweging nemen" riep de voorzitter van de
Teamsters James P. Hoffa de juichende menigte toe. De
betogers blokkeerden urenlang de ingang van het gebouw waar de
conferentie doorging, waardoor de deelnemers urenlang moesten
wachten. De
protesten waren meestal vreedzaam, goed georganiseerd, niet
chaotisch en toegelaten. Maar toen na twee dagen de geplogenheden
van de conferentie moesten uitgesteld worden, besliste de leiding
van de WTO dat er actie moest ondernomen worden tegen de
protesterende menigte. Dinsdagmorgen
begonnen de schermutselingen. De oproerpolitie verscheen op het
toneel met traangasgranaten, pepersprays en rubberen kogels en begon
de betogers met geweld te verwijderen. Veel betogers geraakten in de
eerste minuten van de confrontatie ernstig gewond en de meeste
gewonden vielen bij degenen die een zitstaking hielden. Dat betekent
dat ze uit protest gingen zitten, hun hoofd beschermden en geen
weerstand boden. Het was m.a.w. een vreedzaam protest. De
rellen braken pas uit nadat de politie gechargeerd had op de
betogers. De herrieschoppers maakten bovendien eerder geen deel uit
van de betogingen. De politieleiding vereffende duidelijk het pad
voor een kleine groep 'anarchisten' die de aanstoot gaven tot rellen
om de massabetoging te laten degenereren. Na
een hele nacht ongeregeldheden doorheen de stad, riep de gouverneur
van Washington onder druk van de WTO afgevaardigden en de komst van
Bill Clinton op woensdag de noodtoestand uit. De nationale garde
werd erbij geroepen en de avondklok ingesteld. Op die manier kon
iedereen die na het vallen van de duisternis zich op straat begaf
gearresteerd worden en beticht van een zwaar misdrijf. De
tegenstanders lieten hun tanden zien op woensdagmorgen. De menigte
verscheen terug op het toneel, blokkeerden de straten en zongen
"Nee aan de WTO" en "Rechten voor de arbeiders".
Ze namen het niet dat zij door de media verantwoordelijk werden
gesteld voor de rellen. De
oppositie tegen de WTO bleef niet beperkt tot Seattle. Er waren
grote betogingen te zien in San Fransisco, Vancouver, New York City,
Michigan, Londen en zelfs Israël. Mensen uiten eveneens hun protest
op het Internet. In een poll waarin men kon kiezen tussen ja of neen
tegen de WTO drukten 72% een neestem uit. De
mobilisatie van de Amerikaanse vakbonden is ongetwijfeld een van de
belangrijkste gebeurtenissen van het jaar. Het protest zou niet
beperkt mogen blijven tot de Amerikaanse arbeiders alleen, want de
politiek van de WTO treft elke arbeider op deze planeet. De WTO
regels trekken zich niets aan van arbeidsomstandigheden, noch van
milieubekommernissen of zaken als kinderarbeid. Voor de WTO geldt
maar één regel en dat is de wet van de sterkste, de wet van de
kapitalistische jungle. Wil
je meer weten over deze organisatie, ga eens een kijkje nemen op hun
website www.wto.org. Over arbeidsreglementeringen zal je al vast
niks vinden. Protestbrieven
tegen het WTO kunnen gericht worden aan enquiries@wto.org |
|