บอกตัวเองกังวลอะไรกันมากมาก เขาอยู่ยังไง
เป็นตายก็ไม่สำคัญ อย่าไปทำหวังดี
กับใครบางคนที่เคยทิ้งกัน เดินคนละทาง อย่าสนใจ
แต่ทำไม ใจเราอ่อนแอเสียเหลือเกิน ยังอยากไปเจอ
ยังคงห่วงใยมากมาย อยากไปดูด้วยตา
อยากไปดูแลเมื่อเขาเสียใจ เขาไม่เห็นแคร์
บอกแล้วอย่าไป ก็เลยต้องซืมกลับมา ได้เจอแค่แววตา
ก็เจ็บแปลบในใจ ก็มันรู้อยู่แล้ว ว่าคงต้องเจอแบบนี้
อยากไปให้เจอดีจะโกรธใคร โกรธตัวเอง ( ต้องโกรธตัวเอง )
กับบางคน ที่เราก็พอจะรู้ดี รู้จักกันดี เป็นคนไม่มีหัวใจ
แต่ทำไมไม่จำ กลับทำอะไรที่มันโง่ไป ไปให้เขาเจอ