WEER NAAR SANTIAGO
Dinsdag 23 mei
Zondag zijn we weer een wandeling gaan maken en dat was een hele bijzondere! Omdat we nog steeds maar wandelingen van 15 km hadden gelopen, besloten we om weer eens een wandeling van 20 km te doen. De eerste keer weer een langere afstand is toch weer even wennen en dan ook nog herfstweer!! (bah en dat eind mei!), dus zonder rugzak.
Het begon er al mee dat we het beginpunt niet konden vinden. Monique had de route uitgeprint van een routeplanner, maar daar kwamen we niet uit. In plaats van een ritje van 20 minuten hebben we er 50 minuten over gedaan om alleen al op het beginpunt te komen. Nergens hingen ook bordjes ofzo en normaal gesproken hangen die het laatste stuk wel op. Afijn de toon was gezet. We waren dicht bij het punt om de brui eraan te geven toen we twee zeer oranje aangeklede dames zagen. Zij stonden er dus om ons een heel smal doodlopend straatje in te loodsen. Vandaar dat we het niet konden vinden.
We hadden maar één A-4tje tekst waar de routebeschrijving op stond en dat vonden we wel raar, want meestal zijn dit er twee of drie. We begonnen vol goede moed, al moesten we al snel onze regenponchos aan want het begon te hozen. Alles ging voorspoedig totdat we in het bos aankwamen. Op de routebeschrijving lazen we: "Volg de pijlen". Leuk... alleen waren er geen pijlen te zien! Die waren allemaal weggeregend! Op goed geluk kwamen we bij het eerste rustpunt. Volgens de routebeschrijving hadden we toen 5,5 km gelopen. We hadden dus toch wel wat omgelopen want wij waren al ruim anderhalf uur onderweg en we hadden toch flink doorgelopen. Zo ging het de hele dag door. Uiteindelijk kwamen we na zo'n 27 kilometer en 6 uur lopen bij de finish! We waren blij dat we er waren. Dit was zeker een goede oefening!!


Donderdag 25 mei, Hemelvaartsdag
Vandaag hebben we een wandeling gemaakt in Waalwijk, het was een tocht van 20 km, we hadden de rugzak dit keer meegenomen.
Het was een mooie wandeling door de bossen en Drunense duinen. Ik moet zeggen dat het weer alles meeviel, op wat motregen na, was het toch vrijwel droog en de poncho' s hoefden er gelukkig niet aan te pas te komen. Het was wel "hindernis" lopen, met de plassen die er in de bossen lagen. Ook de stukken door het zand, waren wel wat zwaarder om te lopen, ik denk dat ik daardoor mijn hiel wat overbelast heb...maar goed, toch een goede oefening, want op weg naar Santiago zullen we dit soort omstandigheden ook zeer zeker tegenkomen.
We hebben gemiddeld zo' n 4 km per uur gelopen en 2 pauzes van ongeveer een half uur ingelast.
Toen we al een heel eind op weg waren, ongeveer een km of 12, hoorden we ineens een man achter ons roepen...."Bon Camino"...hij had onze schelpen aan onze rugzakken gezien. Hij heeft een stukje met ons meegelopen en vertelde dat hij in 2004 zelf de tocht vanuit Nederland had gelopen...hij was erg enthousiast zijn verhaal aan het vertellen...voordat we het wisten, waren we 20 minuten verder, de man wenste ons succes en nam afscheid van ons. Het tempo van die man lag flink wat hoger dan dat van ons, dus op zich waren we blij, dat we ons eigen tempo daarna weer aan konden houden, ongemerkt ga je toch sneller lopen. De man was geheel uit het zicht, toen hij plotseling weer aan kwam lopen. Ik dacht eerst dat hij fout liep, maar dat was niet het geval...hij liep de 40 km en had ook die richting genomen bij de splitsing....nee, hij wilde ons nog iets vragen, namelijk, of wij kaarsjes voor hem wilden aansteken als wij in Santiago aan zouden komen. Toen wij zeiden dat we dat wel voor hem wilden doen, gaf hij ons een paar euro....en bedankte ons. Estrella vroeg hem nog om zijn naam..., "Evert", zei hij....hierna gingen we ieder ons weg.
De laatste kilometers waren erg vermoeiend, vlak voor we bij de finish waren, zagen we een klein kapelletje waar allemaal kaarsjes branden. Estrella en ik besloten, om hier maar alvast zelf een kaarsje voor ons aan te steken....nadat we daar even gezeten hadden, zijn we naar het eindpunt toegelopen.
Ik was blij dat de rugzak af kon, het was inmiddels al weer een aantal weken geleden, dat we met rugzak hadden gelopen en dat kon ik toch wel merken. Ik denk dat het verstandig is, om ook de wat kleinere afstanden en de rondjes in de buurt, met mijn rugzak op te lopen...dit zei Estrella me ook al...dus ik ga dat advies maar gewoon eens opvolgen...Het is dan nog wel geen 6 september, dus je zou denken, nog tijd genoeg om te oefenen...maar de tijd vliegt, voordat je het weet...is het zover!
Donderdag 15 juni
Deze week hebben we de 's Gravendeelse avond4daagse gelopen. Elke avond 10 km, de eerste avonden in enorme hitte en de derde avond in de regen en koud. Het blijft natuurlijk wel Nederland!!
Het lijkt wel alsof het trainen zwaarder gaat dan vorig jaar. Zou het dan echt zo zijn dat de leeftijd gaat tellen, ben nu tenslotte al een hele maand veertig :)
Volgens Erik was het vorig jaar niet anders en had ik ook honderdeneen twijfels of ik het wel aan zou kunnen en wat al niet meer. En ik heb toch ook het hele stuk gelopen en er (grotendeels) nog van genoten ook! Daar ga ik dan maar vanuit als ik steunend en kreunend thuiskom na het lopen van 20 km met rugzak op (okee, okee ik overdrijf een klein beetje).
Maar ik zeg het zelf ook iedere keer tegen Monique dat het gewoon anders is als je daar loopt. Hier vertrekken we 's morgens vroeg naar een of andere wandeling, daarbij hebben we toch meestal een aardig tempo, want je moet nou eenmaal op tijd bij de finish zijn en anders hebben we thuis meestal nog het een of het ander te doen. Dan rijden we naar huis en daar zijn dan de kids die aandacht willen, er moet eten gemaakt worden of opgeruimd, of in de tuin gewerkt of wat dan ook. Daar kom je aan bij een herberg en hoef je in principe alleen maar je spullen te wassen en te zorgen dat je ergens kunt eten. Dat is alles wat je hoeft te doen. Als je zin hebt ga je een stadje of dorpje bekijken, als je te moe bent ga je eerst een uurtje op bed liggen, niets hoeft, alles mag. Dat gaat dus gewoon helemaal weer lukken in september!!