 |
 |
|
 |
| Ilse Van Brempt 4 juni 1968 - 10 juni 1999 |
 |
 |
 |
| Jij was veel te mooi, te lief en te goed voor deze wereld |
| Een biografie |
 |
|
| Tweede kind Beide ouders hadden nog steeds een deeltijdse job met veel avondwerk, wat het voordeel opleverde dat ze vaak thuis waren bij hun kind. De meeste avonden was minstens een van beiden thuis, en Ilse en Wilfried waren dus gewoon om tijdelijk alleen voor het kind in te staan, wat achteraf helaas erg van pas zou komen. In april 1999 nodigden ze hun ouders uit om het nieuws van een tweede zwangerschap aan te kondigen: de geboorte werd begin november verwacht. Inmiddels begon de kinderopvang op dagen dat Ilse en Wilfried allebei laat werkten, problematisch te worden, en zochten ze naar een nieuwe oplossing. Die werd ook gevonden. Wilfried kon voltijds aan de slag bij de dienst externe relaties van het Vlaams Parlement. Ilse werd inmiddels (uit een zeer hoog aantal inzendingen) geselecteerd om deel te nemen aan de door het VIZO georganiseerde lente-tentoonstelling van jong Vlaams artistiek talent. Afscheid Met een gelukkig huwelijk, een gezond kind, een blijde verwachting en carrières die als een trein liepen, zag de toekomst er stralend uit voor het jonge gezinnetje. Tot op 10 juni 1999 alles over was. Ilse werd in Putte bij Mechelen aangereden toen ze op een zebrapad de straat overstak. Ze raakte meteen in een diepe coma en overleed dezelfde avond in het ziekenhuis van Bonheiden. De begrafenisdienst in de kerk van Koningshooikt werd door liefst 600 mensen bijgewoond. Opvallend was dat na de dienst haast iedereen ook de lijkwagen naar het kerkhof volgde en bij de teraardebestelling aanwezig bleef. Die haast oneindige rij zwijgende mensen vormde een indrukwekkend huldebetoon aan een schitterende vrouw, een vrouw die zoals Wilfried in de doodsbrief had geschreven, veel te mooi, te lief en te goed was voor deze wereld. |
| Kindertijd Als kind viel Ilse op door haar erg sociaal karakter en door haar ongebreidelde fantasie. Ook was ze erg creatief. In 1980 kreeg ze hiervoor voor het eerst officieel erkenning, toen het gemeentebestuur van Schilde naar aanleiding van het Jaar van het Kind haar ontwerp voor een tegel bekroonde. Ilse liep lagere school in Schilde en voltooide in 1986 haar middelbare studies (economische) aan het Stella Maris instituut te Oostmalle. Haar artistiek talent ontwikkelde ze aan de tekenacademie van Brasschaat, waar ze secundair kunstonderwijs volgde. |
| Kolwezi Ilse Alice Jeannine Van Brempt werd geboren te Kolwezi, Zaïre, op 4 juni 1968, als tweede van de drie kinderen van Antoon Van Brempt en Georgette Van Doosselaere. Haar oudere broer heet Ronald, haar jongere zus Ann. De roots van de ouders lagen in de provincie Antwerpen, respectievelijk in Burcht en Merksem. Antoon was tewerkgesteld bij Union Minière als mechanicien/leraar automechaniek in de zuidelijke Zaïrese provincie Katanga. In 1973 werd de situatie in Zaïre echter onstabiel en dus onveilig en verhuisde de familie Van Brempt terug naar België. Na verloop van tijd vestigden ze zich definitief in Schilde, ten oosten van Antwerpen. Vader Van Brempt werd vertegenwoordiger in Caterpillar graafmachines. Ilse zou later terugblikken op de Zaïrese tijd als een verloren paradijs. Voor een kind van vijf is de overgang van een tropisch klimaat in een land met een prachtige natuur naar ons gure en overbevolkte landje niet meteen een pretje. |
| Studies Na haar middelbare studies droomde Ilse er even van piloot te worden en vatte ze het voorbereidend jaar wiskunde aan. Het bleek echter niet helemaal haar roeping en dus schreef ze zich een jaar later in aan de afdeling grafiek van de Antwerpse Sint-Lucas kunsthogeschool. Tijdens dat jaar werd Ilse helaas geveld door een zware en slepende ziekte, zodat ze de studies moest staken. Gelukkig herstelde ze hiervan volledig. De volgende jaren werkte Ilse een tijdje als administratief bediende bij het expeditiebedrijf Somatra aan de Antwerpse haven. Ze besloot echter na een tijd dat ze veel liever een artistiek beroep zou uitoefenen, stopte met werken en begon in 1990 aan de opleiding keramiek aan de Antwerpse Academie. Met succes, want ze won elk van de vier jaar de prijs van de "Vriendenkring van de Academie" voor beste leerling van de afdeling en studeerde in 1994 met grote onderscheiding af. Tussendoor had ze bij de prestigieuze Bugatti-prijs voor diersculpturen een eervolle vermelding in de wacht gesleept. Haar eindwerk Evolutie (zie haar keramiek) leverde haar bewondering en ontzag op. |
| Wilfried Tijdens het eerste jaar van haar studies huurde Ilse haar "kot" (voor de Ollanders: studentenkamer) in een huis in de Antwerpse Lange Beeldekensstraat, vlakbij het beruchte De Coninckplein. Een van haar kotgenoten was Wilfried, laatstejaarsstudent Germaanse en afkomstig uit Alken, Limburg. Ze ontmoetten elkaar in oktober 1990. Ze werden snel beste vrienden, en in mei 1991 een koppel. Ze bleven in Antwerpen wonen, het grootste deel van de tijd in de Pieter Van Hobokenstraat. Op 15 juli 1994 huwden ze in het prachtige stadhuis van Antwerpen. Op 6 augustus volgde dan het kerkelijk huwelijk te Schilde en het trouwfeest in salons Van der Veken te 's Gravenwezel. De huwelijksreis ging naar Estoril aan de Portugese Costa de Lisboa. |
| Ilse en Wilfried vestigden zich vervolgens in Mortsel, in de Rozentuin, een woonpleintje dat de inspiratiebron zou worden voor haar keramische appartementenreeks. Haar eerste deeltijdse onderwijsbaan vond ze in 1994 in de Mortselse tekenschool, waar ze algemene plastische vorming onderwees aan erg jonge kinderen, van zeven tot negen jaar. Ilse had altijd een natuurlijke aanleg gehad om met kinderen om te gaan. Ze was ook steeds bijzonder geïnteresseerd in kindertekeningen. Al tijdens haar academietijd baseerde ze hier vaak haar siermotieven op. |
| Geel Nog datzelfde jaar kon Ilse deeltijds aan de slag als lerares keramiek aan de hogere afdeling van de academie van Temse. Vanaf dan zou het volwassenenonderwijs een voltijdse job worden. In 1995 immers richtte de academie van Geel een eigen keramiekafdeling op. Heel wat keramisten solliciteerden voor de job, maar Ilse haalde het met verve. De opdracht was niet gering. Ilse tekende helemaal op eigen houtje de jaarplannen uit, verzorgde de aankoop, de administratie en het vervoer van alle benodigdheden, en richtte de klassen in. Ilse Van Brempt was zelfs de ontwerpster van het meubilair in de keramiekklassen van de Geelse academie! Maar bovenal was ze een begenadigd lesgeefster. Ze combineerde een enorme kennis van het métier met een grote inspiratie. Ilse schoolde zichzelf voortdurend bij, zowel in de theorie als in de praktijk van de keramiek. Haar lesvoorbereidingen waren minutieus, de persoonlijke begeleidingsfiches van de leerlingen tot in de puntjes verzorgd. Nog belangrijker dan de transpiratie was haar inspiratie. Niet alleen op artistiek vlak, maar ze bezat ook de de gave om de leerlingen hun eigen creativiteit te laten ontdekken. Een van de eerste opdrachten voor haar leerlingen was een beeldje in Inca-stijl vervaardigen, een andere kwam erop neer in keramiek een steen met sporen van buitenlands leven te maken. Ook introduceerde Ilse het boetseren naar levend model in de keramiekafdeling van Geel. Ilse doceerde van 1995 tot 1996 eveneens keramiek in de academie van Turnhout. Doordat er in Geel elk jaar nieuwe leerlingen bijkwamen, verwierf ze er meer lesuren en sinds 1997 gaf Ilse uitsluitend in Geel les. Haar echtgenoot Wilfried, die in september 1993 zijn legerdienst had voltooid, werkte sinds januari 1994 bij de Antwerpse douane. In september 1995 werd hij redacteur van de Handelingen bij het Vlaams Parlement, een jaar later revisor. Het ging om een deeltijdse job, afhankelijk van de parlementaire vergaderfrequentie. Ilse en Wilfried hadden beiden tot hun groot genoegen zelden de verplichting om vroeg op het werk te verschijnen, en gingen regelmatig uit. Ze hielden bijvoorbeeld erg van cinema. Het was een heerlijke, onbezorgde tijd, en ze genoten met volle teugen van het leven. Kurt Stilaan groeide dan de kinderwens. Toen Ilses zus Ann in 1996 de familie verraste met het nieuws van haar zwangerschap, was Ilse een tikkeltje jaloers. Maar niet voor lang. Al op oudejaarsavond (Ilse en Wilfried, Ann en Koen en nog enkele vrienden vierden samen nieuwjaar) kon ook Ilse aankondigen dat ze zwanger was. De twee zussen zagen hun zwangerschap samen evolueren en konden elkaar ten volle steunen en ervaringen uitwisselen. Slechts enkele weken nadat Ann beviel van Anton, zag Kurt Van Vinckenroye het levenslicht. Alhoewel Ilse en Wilfried ondertussen waren verhuisd naar een huurhuis in Koningshooikt bij Lier, beviel Ilse in Mortsel. 26 augustus 1997 werd de mooiste dag in het leven van Ilse en Wilfried. Kurtje was een stevig uit de kluiten gewassen kerel, 52 cm en 3,4 kg. Hij heeft de stralende diepblauwe ogen van zijn moeder. Een van de eerste dingen die Wilfried tegen hem zei, was dat hij de beste moeder in de hele wereld had getroffen. Ilse, die altijd al zo goed met kinderen overweg kon, was dol op haar zoontje, en werd een uiterst toegewijde moeder. |