Tekenen doe ik al van jongsaf aan. Alhoewel, tekenen is eigenlijk een groot woord voor het gedoedel dat ik produceer tijdens het bijwonen van vergaderingen (vroeger van lessen aan de univ) of tijdens telefoongesprekken. Omdat mijn aandacht ondertussen wel degelijk uitgaat naar wat er wordt gezegd, komen de doedels heel onbewust tot stand. Bijna altijd gaat het om een combinatie van gezichten met daartussen allerhande achtergrondfiguren om de leemten op het blad op te vullen.
Omdat volgekribbelde bureaubladen en kladpapieren niet meteen geweldig presenteren, en omdat ik als pas afgestudeerde in afwachting van mijn legerdienst toch grotendeels werkloos was, heb ik in de periode 1991-1992 dan besloten om deze figuren ook in een meer afgewerkte vorm weer te geven, dus ingekleurd en op echt tekenpapier. Het leverde een reeks van meer dan 100 tekeningen op, waarvan er hierboven enkele zijn afgebeeld.
Op dit moment teken ik opnieuw vrij vaak, zij het volgens een totaal ander concept. Mijn zoontje Kurt vraagt me immers regelmatig om zijn eigen speelgoed, en dan vooral zijn auto's en zijn lego-bouwsels, in tekeningen te verwerken, en dan nog bij voorkeur op de computer. Of om free-handed met de muis auto's te tekenen. Hij is op zijn zachtst uitgedrukt een autofreak (zoals zovele kleuters van 2 tot 98 jaar). Hieronder enkele staaltjes van wat een webcam en een tekenprogramma zoal opleveren. Op zijn minst de appreciatie van Kurtje, mijn opdrachtgever en grootste fan. |
