στειρωμένα ζώα, αποστειρωμένοι άνθρωποι

δημοσιεύτηκε από την ομάδα για τα ζώα το 1998

Απ' όλα τα εγκλήματα του ανθρώπου των πόλεων ενάντια στη φύση αυτό που προδίδει τη μεγαλύτερη μικροψυχία, αθλιότητα και ανοησία είναι αυτό της "στείρωσης" (όπως προτιμούν να αποκαλούν τον ευνουχισμό) των αδέσποτων και μη, κατοικίδιων ζώων. Μέσα σ' ένα πνιγηρό κύμα ανοησίας και μισαλλοδοξίας, η στείρωση συνίσταται από ελεεινούς κτηνίατρους, από ευνουχισμένους διανοητικά μικροαστούς, από κραγμένες φιλοζωικές οργανώσεις (οι οποίες συχνά δε διστάζουν να παίξουν το ρόλο του μπόγια) και από σιχαμένους "οικολόγους" και "φιλόζωους" (ανατριχιαστικό παράδειγμα αυτό του "Ημίαιμου" της Ελευθεροτυπίας, ο οποίος ευθαρσώς υποστηρίζει τις ναζιστικές του πεποιθήσεις περί στειρώσεως των αδέσποτων μέσα από τη "φιλοζωική" του στήλη).

Ανάμεσα στις διάφορες ηλιθιότητες που προσφέρονται ως επιχειρήματα υπέρ του ευνουχισμού των αδέσποτων, οι πιο συνήθεις είναι οι ακόλουθες:

> Tα αδέσποτα υποφέρουν στην πόλη.
Αφήνοντας κατά μέρος το ξεκάθαρα φασιστικό υπόβαθρο αυτού του επιχειρήματος*, κάποιος μπορεί να μείνει άφωνος μόνο και μόνο από την απροκάλυπτη βλακεία του. Αν τα αδέσποτα υποφέρουν στην πόλη είναι γιατί υπάρχουν δολοφόνοι που τα πατάνε με τα αυτοκίνητά τους, μικρόψυχα σκουλήκια που πετάνε φόλες στις γειτονιές, βάναυσοι που τα βασανίζουν και -κυρίως- γελοίοι που τα μαζεύουν και τα στειρώνουν. Η πραγματικότητα είναι ότι τα αδέσποτα έχουν εν μέρει προσαρμοστεί στην πόλη, καταφέρνοντας να επιβιώνουν μ' αυτά που τους προσφέρει το περιβάλλον τους δηλαδή μικρά ζώα και έντομα, αποφάγια και -κυρίως- σκουπίδια. Μπορεί να μην απολαμβάνουν την πολυτέλεια του καθημερινού φαγητού που έχουν τα κατοικίδια, απολαμβάνουν όμως την ελευθερία τους και την ελεύθερη συναναστροφή με άλλα ζώα του είδους τους. Στο κάτω-κάτω αν κάποιος ενδιαφέρεται για τις συνθήκες ζωής των αδέσποτων μπορεί ν' αφήνει που και που κάποιο πιάτο φαΐ ή να πηγαίνει κάποιο στο γιατρό αν το βρίσκει χτυπημένο.

*Ας μη ξεχνάμε ότι κατά βάση πρόκειται για το ίδιο επιχείρημα που οι κατά καιρούς οπαδοί της ευγονικής, ξεκινώντας από τη νομοθεσία της Ιντιάνα των Ε.Π.Α., το 1909, και συνεχίζοντας με τους Ναζί και τις στειρώσεις των μη-Αρίων, χρησιμοποίησαν κατά κόρον: "Δεν έχουμε πρόβλημα με τους διανοητικά καθυστερημένους, τρελούς, μειωτικούς -απλά αυτοί υποφέρουν στις συνθήκες που ζουν". Και είναι η ίδια πιπίλα που χρησιμοποιείται και από κάθε ξεμωραμένο οπαδό στειρώσεων γενοκτονιών, κ.τ.λ.

> Είναι η μόνη λύση για να μπορέσω να κρατήσω το ζώο κοντά μου. Είτε δε μπορώ να αναλάβω τις γέννες του, είτε υπάρχει κίνδυνος να το χάσω όταν βγαίνει έξω, ψάχνοντας για ερωτικό σύντροφο.
Μ' άλλα λόγια, βλέπω το ζώο όχι ως ζωντανό πλάσμα, αλλά ως αντικείμενο, ως μπιμπελό, με καθαρά χρηστική αξία. Αν κάποιος δε μπορεί να φροντίσει για τις γέννες του ζώου του, τότε να μη το πάρει. Ας το αφήσει να ζει ελεύθερο -πεινασμένο ίσως, αλλά τουλάχιστον χωρίς να έχει ακρωτηριασμένα τα γεννητικά του όργανα. Ας αναρωτηθούν όλοι αυτοί που με ελαφρά τη καρδία ακρωτηριάζουν τα ζωντανά τους, αν θα προτιμούσαν να ανταλλάξουν τα γεννητικά τους όργανα και την ικανότητα για έρωτα, μ' ένα πιάτο φαΐ ή μ' ένα -προφανώς μαλάκα- αφεντικό.

> Η στείρωση δε στερεί από το ζώο τη δυνατότητα για σεξ, απλά δεν επιτρέπει απογόνους.
ΨΕΜΑ! Σχεδόν το 100% των στειρώσεων στ' αρσενικά συνίσταται σε ευνουχισμό, ενώ το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο ποσοστό στείρωσης στα θηλυκά. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μέθοδος στείρωσης χωρίς ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, αλλά αυτή σπάνια εφαρμόζεται.

> Τα αδέσποτα ζώα δεν ταιριάζουν σε μια πολιτισμένη πόλη.
Είναι το επιχείρημα που πολλοί δεν τολμούν να εκφράσουν φωναχτά. Τα αδέσποτα τους ενοχλούν, όχι γιατί είναι επικίνδυνα ή επιζήμια, αλλά γιατί δεν ταιριάζουν με την αρρωστημένη, μισαλλόδοξη έννοια που δίνουν στον πολιτισμό. Στην πραγματικότητα, πολιτισμένη θα έπρεπε να θεωρείται μια κοινωνία όταν επιτρέπει και σε άλλα πλάσματα να επιβιώνουν κοντά της χωρίς να είναι απαραίτητα μέλη της. Μια πόλη αποστειρωμένη από κάθε άλλη μορφή ζωής, πέρα από ανθρώπους (και φυσικά κατσαρίδες) είναι μια πόλη νεκρή, μια πόλη για αποστειρωμένους ανθρώπους, μια πόλη που με την ίδια λογική δε θ' ανεχθεί μετανάστες, ξένους, διαφορετικούς. Μια πόλη που εκπληρώνει στο ακέραιο τα όνειρα του κάθε ναζιστή. Γιατί εξοντώνοντας κάθε άλλη μορφή ζωής από το κοντινό μας περιβάλλον, στην πραγματικότητα εξοντώνουμε κάθε ίχνος ζωής μέσα μας, γινόμαστε απλά εργαλεία ενός αδυσώπητου μηχανισμού που καταναλώνει ζωή για να παράγει θάνατο. Αν δε μπορούμε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα άλλων ζωντανών πλασμάτων που θα μοιράζονται τον ίδιο ζωτικό χώρο μ' εμάς, είναι επειδή δε μπορούμε να συμφιλιωθούμε με την ίδια μας την ανθρώπινη φύση που καθημερινά νεκρώνεται.

Πώς είναι δυνατό ένας φυσιολογικός άνθρωπος να νοιώσει κάτι πέρα από ανείπωτη αποστροφή και αηδία, για τους κτηνίατρους που για 1-2 χιλιάρικα [ή έστω 3-4 ευρώ] κέρδος καταστρέφουν ζωές, ακρωτηριάζοντας ανυπεράσπιστα ζώα, για τους αποστειρωμένους, αποβλακωμένους, ιδιοκτήτες τους που τα πηγαίνουν στους χασάπηδες για ακρωτηριασμό και για τους πανάθλιους, υπεύθυνους φιλοζωικών οργανώσεων που όχι μόνο προπαγανδίζουν υπέρ της στειρώσεως, αλλά ορισμένες φορές δε διστάζουν να μισθώνουν μπόγιες για να τα μαζεύουν από τους δρόμους (έπειτα τα ζώα κλείνονται σε πανάθλια κλουβιά με ελεεινές συνθήκες διαβίωσης και αν για κάποιο χρονικό διάστημα δε βρεθεί κάποιος να τα πάρει, σκοτώνονται). Πώς είναι δυνατό να μπορούμε να μιλήσουμε για ανθρώπινες αξίες όταν εξευτελίζουμε σε τέτοιο βαθμό την ίδια την πεμπτουσία της ζωής, την ικανότητα για έρωτα και για αναπαραγωγή, εξέλιξη; Και πώς είναι δυνατόν να χαιρετίζουμε ναζιστικές τακτικές που μισό αιώνα πριν προκάλεσαν εφιαλτικά ρίγη σε κάθε πολιτισμένο άνθρωπο;
Αλλά καλό είναι να ξέρουν όλα αυτά τα σιχαμένα, μικρόψυχα ανθρωπάκια, ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε και δε φοβούνται, ούτε εχθρεύονται τη ζωή και προτίθονται να την υπερασπίσουν από οποιονδήποτε προσπαθεί να την εξευτελίσει. Κι αν τα ζώα δεν έχουν ούτε στόμα ούτε όπλα για ν' αμυνθούν από τους μπόγιες και τους κτηνιάτρους και τα αφεντικά τους, ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι έχουν. Και στόμα και όπλα. Και είναι καιρός να χρησιμοποιηθούν.

Υ.Γ. Ο δήμος Αθηναίων έχει ήδη αρχίσει να λειτουργεί ένα πρόγραμμα περισυλλογής αδέσποτων. Σύμφωνα μ' αυτό το πρόγραμμα όσα από τα αδέσποτα κρίνονται άγρια (λες και μπορεί ένα φυσιολογικό ζώο να μην αγριέψει όταν πάνε να το συλλάβουν) θα θανατώνονται αμέσως ενώ τα υπόλοιπα θα μαντρώνονται, θα στειρώνονται και αν για κάποιο διάστημα δε δοθούν σε κάποιον θα θανατώνονται.
Ενώ σε μια έξαρση υποκρισίας, ο δήμος Αθηναίων δημιουργεί μερικές δημοτικές -και πάντα άδειες- ταΐστρες για τα αδέσποτα (που παρεμπιπτόντως, θα στοίχισαν ένα κονδύλιο που θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο να δαπανούταν σε αγορά τροφής για τα ίδια τα αδέσποτα), από την άλλη προσπαθεί -στα μουλωχτά- να μας απαλλάξει απ' αυτά. Ο δήμαρχος αφού βρώμισε την πόλη με το ναζιστικό του "θυρεό", προσπαθεί να εισάγει και τις παραδοσιακές ναζιστικές τακτικές, δηλαδή αυτές της στείρωσης και της γενοκτονίας.
Αυτή η εκσυγχρονισμένη μορφή μπόγια κυκλοφορεί στις γειτονιές, σε βανάκια με το σήμα του Δήμου Αθηναίων. Τα βανάκια στεγάζονται στο υπόγειο γκαράζ του Δήμου. Όσοι έχουν συνείδηση ας είναι σε επιφυλακή για να τους δοθεί μια έμπρακτη και κατανοητή απάντηση…