HOOFSTUK TWEE

Die sleutel knars in die slot en Andrew stoot die deur oop. Met sy plate tassie in die een hand, soek hy moeg na die ligskakelaar. Hy maak die deur saggies oop en stap kombuis toe om die ketel aan te sit. Terwyl die water kook, sit hy die TV aan. Vier uur in die oggend is daar gewoontlik nie veel op behalwe CNN nie, maar dit verdryf darem die stilte en hy is nie nou lus vir nog musiek in sy ore nie.

Met n koppie koffie in die hand gaan sit hy op die rusbank en kyk na die TV beeld, maar niks registreer nie. Hy dink terug aan die aand wat weereens leeg is en hy wat alleen huis toe kom. Nie soseer omdat hy wil nie, maar omdat hy nie lus is vir oppervlakkige mense en hul lustigheid nie. Sy gedagtes gaan terug na Prampusher en die vreemdeling. Sulke mannetjies soos hy is maar min gesaai hier in hul geweste. Hy kan glo dat heelwat van die manne in die klub se tonge vanaand behoorlik uitgehang het. En hy kan nie sê dat hy hulle blameer nie. Die man is werklik pragtig. Daar was egter iets aan hom….’n bietjie afsydigheid, of was dit net sy verbeelding. Dat die mannetjie egter dieper is as die algemene mode poppie is, is gewis. Hy kon dit in sy oë sien. ‘n Rilling gaan teen Andrew se rugraat af as hy terug dink aan die ou se oë. Iets spesiaals omtrent sy oë. Daar was diepte, maar ook miskien iets anders. Hartseer? Pyn, Maar Andrew weet dat die paar oë hom nog n paar wakker nagte gaan besorg.

Hy trek sy skryfblok nader en krap niksseggende sirkels en blokkies op die papier. Vanaand het hy iets ervaar in die klub van die mense. Van die futiliteit en gejaag na wind wat almal bymekaar hou in die gemeenskaplike groepie. Stadig begin sy gedagtes vorm aaneem:

SOEKE

Flitsende ligte

Polsende ritme

Lywe wat wriemelend rondhool

vir aanvaarding

Fisieke wesens wat daarop uit is

om alles te ruil

vir n na-nag van

passie en self verheerliking

Deur die newels op die vloer

Sien ek weerkaatsings van

leë siele

wat soos zombies

in ‘n eiland ritueel

rondtas vir volmaaktheid

Ja nee, dis mos nou wat hy gesien het! Beter die een in die boks tussen die ander gaan gooi.

Andrew hou van skryf. Enige iets. Vir hom is dit eintlik n manier om sy siel te ledig. Om al die dinge wat pla uit te kry. Nou die dag was Edwin by hom en het die op n klomp gediggies afgekom. Andrew wou hom nog keer, maar dit was te laat. Edwin was verdiep in elke stukkie papier en niks wat Andrew kon se, kon hom wegskeur daarvan af nie. Na die tyd het Edwin na hom gekom en gese dat die gedigte by hom n ander lewensbeskouing wakker gemaak het. ‘n Manier van dink wat hy nie geweet het wat nog bestaan in die gejaagte lewe nie. Die gedigte het hom diep getref, en nou vertel hy vir almal wat wil hoor van die “budding poet” in ons midde. Edwin wil met alle mag die goed in vir iemand in die Kaap stuur, Andrew het sy voet neergesit. Hy kan darem nie sy privaat dinge vir enige Jan Rap en sy maat gee om te lees nie. Miskien moet hy nog eendag in die Kaap uitkom, en dan lag al die moffies as hy hoor wie hy is.
Andrew skakel die TV af en gaan kamer toe. Net toe hy die lig wil afskakel, lui sy selfoon.

“Hallo, Andrew hier…”
“Andy …Pieter hier…kan ek oorkom?”

Peter is n polisieman wat in die kaserne woon. Hy is ook gay, maar so diep in die kas dat dit eintlik vir Andrew naar maak. Daar is net een ding wat Peter die tyd van die oggend soek, dink Andrew, en sy lyf begin opgewonde kriewel. Hy klink egter nie opgewonde toe hy se:

“As jy wil Peter, maar ek is baie moeg jong. Ek is op vanaand.”
“Mmm, ons sal sien as ek eers daar is! Sien jou nou nou, bye!”

Andrew trek gou die sitkamer reg en sit die koppies in die wasbak. Hy kan darem nie toelaat dat die plek soos n varkhok lyk as daar mense kom kuier nie. Nie dat Peter enige iets sal opmerk nie, dink hy wrang.

Met die lui die voordeur klokkie.

Hy maak die deur oop en die volgende oomblik staan hy daar. Sy velddrag uniform effens gekreukel van die baie rondry in n beknopte bakkie. Die wapen op sy bors, met die naamplaaitjie daaraan vas, vang die weerkaatsing van die TV en glimlag misterieus. Afwagting is duidelik op sy gesig te bespeur, maar Andrew maak of hy dit nie agtekom nie. Die feit dat hy self lus is om die groot lyf te laat opkrul, laat blyk hy ook nie.

“Dankie …”

Dis al wat hy se. Peter was nog nooit n man van baie woorde nie, nog minder waneer hy weerloos voel. Dit is die ding met Peter, om so macho beeld heeldag te moet voorhou, is amper n onmoontlike ding om te doen. Met die addisionele druk wat die polisie met al sy ‘butch’ rituele op hom uitoefen, het hy soms nodig te ontlaai.
Dis ook hoekom hy na Andrew toe kom. Maar nog nooit was hy hier in uniform nie.

“En die klere??”

“Mmm, sorry man,….ek is nog besig om te werk… maar ek dink al die heel dag aan …. jou, en…. ek kam nie uitstel nie. Hulle het weer gisteraand op ons geskiet in die township. Maar ek en Mwambi het die donners gearresteer. Verbeel jou, vier rowers en net ons twee.”

Andrew weet wat nodig is.

Hy gaan staan agter Peter en begin stadig sy nekspiere saggies maser. Met sy regter hand, begin hy die knopies op die ligblou hemp stadig oopknoop. Hy voel die ferm borskas onder sy hand en aarsel as hy oor die borshare streel. Sterk maagspiere lok sy hand onder toe, en die webbelt sukkel om maklik los te kom omdat die pistol se gewig dit onder toe trek. Peter neem die pistol uit die skede en gooi die pistol op die rusbank neer. Nou kom die belt gemaklik los, maar die binnetoe knopies van die broek voer n stryd van hul eie met die groeiende druk van wat hulle toehou. Andrew het heel vergeet van vroeer se ontmoeting met die man met die oë, en al sy aandag is nou gevestig op wat teen sy liggam vasdruk. Hy gebruik altwee hande om die knopies los te wikkel. Hy is half verbaas toe Peter se manlikheid uit peul. Die man het eers nie iets onder aan nie!!

“Ek is so moeg Anrew…Laat my net ontspan en vergeet. Dit was n helse week…”
“Moenie worry nie Peter, ek sal jou nou baie beter laat voel, met jou harde lyf teen my, kan ek klaar sien wat ek met jou wil doen…”

Die afwagting is duidelik in Peter se uitdrukking te sien. Dis goed om bietjie vertroetel te word, sonder om altyd die lyding te neem. Hy draai om en begin Andrew se klere uit te trek. Die sonbruin vel en die sterk maagspiere is vir hom n magnet. Stadig trek hy alles uit. Andrew se sterk bo bene staan vas voor hom en hy sien hoe sy voel kloppend sy mond uitlok. Met n ietwat gulsige beweeging, neem hy alles in wat hy kan. Die soet suur smaak van manlikheid dryf hom aan om meer te wil he van dit wat hy as verbode ag. Sy hande speel met die groot eiers wat teen sy ken afhang en beweeg verder aan, tot by die verbode plek. Daar huiwer sy sterk hande em wag op verdere bevele. Hy kan n krampagtige pyn deur sy eie voel voel trek soos die naarstigtelike hoop op aanraaking. Anrew trek hom op en lei hom na die bed toe.
“Vanaand is ek baie lus vir jou, sersant swart. Kom le hier op die bed…”
Peter gaan le op die naat van sy rug, met sy broek wat stewig om die polisie boots gewikkel is.

“Nee….op jou maag…”
“Moet ek nie eers verder uittrek nie??…. Die broek gaan in die pad wees….”
“Nee vanaand vat ek jou net so! Kom ons kyk of jy dit kan vat, soos n man….”
“Maar dit gaan seer wees!! Ek sal die broek moet uit…”
“Wie is nou eintelik die een wat bevele gee hier, sersant Swart?? Weet jy nie hoe om na n sersant te luister wat by die PK werk nie? Lê!”
Met n bekommerde uitdrukking op sy gesig, aanvaar Peter die uitdaging. Hy weet nou wat voorle. Alhoewel Andrew hom al n paar keer gepenetreer he, was dit nog altyd stadig en rustig, en kon hy sy bene bietjie beweeg om die meeste wrywing vry te spring. Maar wat nou hier gebeur, het hy nog nie voor kaans gesien nie. Hy voel egter instinktief dat vanaand een van hulle beste aande saam gaan wees…..

Andrew gaan sit wydsbeen bo oor Peter en begin sy rug maser. Hy beweeg met sy sterk hande al langs die ruggraat af met sy kort sywaardse beweegings. Sodra hy bo die nek kom, beweeg sy hele ligaam weer na onder om die proses te hervat. Sodoende voel Peter heeltyd die beweging van eiers en penis oor sy onbedekte boude.
Dit maak hom wild onder Andrew en sy hele ligaam smag na totale oorgawe aan n man,…aan Andrew. Andrew neem n bietjie K.Y. en begin hom met sy vingers te penetreer. Die afwagting maak hom ietwat gespanne, maar na n paar bewegings is hy totaal ontspanne en ontvanklik.

Hy verwag egter nie die pyn toe Andrew onserimonieel homself in hom forseer nie. n Blinde pyn skiet deur hom en hy kan nie help om uit te skree nie .
“Fokkit! Andrew! Jy vokken skeur my!”
“Dis mos wat jy soek! Vanaand gaan jy ordentlik genaai word meneer polisieman! En dis net ‘n ander poot wat dit kan doen! So sharrap en vat jou pyn…”
“Agnee asseblief ! Dis nie wat ek bedoel het nie! Here! Eina! Fokkit! Moenie…moenie..

Met stadige diep bewegings, eis Andrew weereens ligaam e siel van Peter op. Peter wat eens gekerm en gekla het oor pyn, beweeg asof Andrew op n rodeo bul ry. Hortend snak hy na sy asem en sy oe is wild soos wat hy die pyn saam met die lekkerkry inneem.

“O fuckit Andy, you make me so horny, please fuck me all night long…. O yeah… that fucking dick of yours are really driving me wild honey.. gimme more…deeper fuck! Deeper!”

Die sweet tap Andrew af, maar die bewegende ligaam wat so pleit, is besig om hom van sy sinne te dryf met erotiese opwellings. Hy voel dat hy dit nie langer wil uitstel nie. Hy wil NOU kom! Hy wil die man so vol stoot dat hy vir n week met n nat gat gaan rondloop.

“Is jy reg Peter….Ek gaan nou kom…Voel hoe ek jou vol pomp polisieman!”
“Yeah! Ja kom ek wil jou binne in my voel! Ek is reg vir jou Andrew! In my in! Nou!!

Andrew spring vervaard uit die bed toe hy op die horlosie sien dat dit al elf uur die oggend is. Hy moet vinnig badkamer toe, en daar is nie tyd vir brekfis nie, want hy will sy motor laat was en nog by die musiek winkel gaan kyk of sy nuwe musiek al gekom het. Die kamer is n varkhok.

“Here weet, daai Peter kan ook niks normal doen soos ander mense nie”, maar hy glimlag as hy aan al hul manewales in die pas afgelope oggendure dink. Hy moes Peter letterlik uitgooi toe die nie genoeg kon kry nie. Net jammer hy hou hom so straight by die werk, ons kon nogal die Mag se eerste troupaartjie gewees het!

Andrew het by die werk uit kas gekom binne drie maande na sy lewens verandering.Hy het dit net as sy plig gesien om mense nie om die bos te lei nie. Boonop wou hy homself wees, en dit het nie veel gehelp as die ander ouens hom aanmekaar aan die en of ander meisie probeer afsmeer het nie. Dit was nie die maklikste ding om te doen nie, maar hy het sy kaans gekry tydens n kursus waartydens die lede gesteld gemaak is op ander mense se regte. Nadat al die normale goed soos Rasse diversiteit en geslags differensasie bespreek is, het die dosent begin praat van seksuele voorkeure en hoe die polisie lede gaymense moet behandel. Sy self was nie baie vertroud met die onderwerp nie, en het die lesing maar verander in n groepsbespreking. Jammer vir haar, het sy toe heel onskuldig gevra of iemand in die klas enige kontak al gehad het met gays.

“Ja kaptein,”
“O. Kan jy ons meer vertel? Was dit op patrollie, of is dit mense wat jy persoonlik ken? Ons wil graag weet, want tot nou toe, moet e herken, het ek nie veel te doene gehad met sulke mense nie, en ek weet nie of een of die ander hier in die klas al so iemand raakgeloop het nie…”

“Maar kaptein onthou tog sekerlik die lessie instruktrise in die kollege?? Die een wat altyd vir die meisies geskree het, Lippe op die klippe???!”

Die kaptein bloos bloedrooi.

“Sersant, ons kan nie verseker sê wat sy is nie, maar gaan aan met jou storie asseblief.”
“Wel kaptein, omdat ek musiek speel by klubs, en almal nie weet dat ek n polisie man is nie, gebeur dit nogal baie dat ek mense ontmoet wat gay is. Ek het selfs met van hulle vriende gemaak, en ek moet sê, hulle gee my n heel ander uitkyk op die lewe.”
“Hoe so sersant?”
“Wel gay mense het 'n heel ander lewensuittkyk. Hulle is ingestel op ander dinge. Meeste van hulle is kunssunige diep mense wat eintlik kultureel beter daaraan toe is as die sogenaamde ‘straigths’. Hulle sien ons nie as n bedreiging nie, ek dink dis ons..julle..wat dink dis n bedreiging. Maar dis maar net omdat baie mense nie seker is van hulle eie seksualiteit nie, wat hulle gays, of moffies soos baie hulle noem, sal afkraak, en in sekere gevalle ook sal aanrand. Ek moet ook egter vir die klas se, dat baie polisiemanne hulle aan sogenoemde ‘gaybashing’ skuldig maak, en dis so onnodig. Ons lewe in n tyd waar mense neerhalend op mekaar afkyk,….hierdie sub kultuur, as ek dit so kon noem, is in der waarheid vredeliewende mense, wie vir ons baie kan beteken, en dis ook soos moffies, wat die kultuur erfenis van n land uitbou en laat behoue bly.

“My aarde sersant, dit klink of jy nogal baie van gay mense weet…”

“Ja kaptein, ek behoort, ek is self een…”

'n Stilte het oor die klas nergesak, en die kursusgangers, baie van wie al saam met Andrew skooldae af is, het hom oopmond aangegaap.

Die kaptein het eerste tot verhaal gekom.

“Wow, goed…mm..sersant, dit was n openbaring wat ek nie dink enige een van ons verwag het nie. Ek is bly dat jy die vrymoedigheid het om so eerlik met die klas te kan praat. Wel..umm ek weet nie regtig wat om te se nie, so kom ons breek maar vir middagete. Sersant sal jy agter bly asseblief?”

“Andrew, jy het vandag die wind heeltemal uit my siele gehaal. Maar dankie daarvoor! Dit was voorwaar 'n brawe ding om te doen..”
Die werklikheid van wat gebeur het, dring ook nou eers by Andrew deur, en hy voel heel bewerig.
“Kaptein, wat ek gedoen het, het ek nie net vir myself gedoen nie. Al my gay vriende verwag dit van my. Weet jy, as hulle klagtes het, bel hulle nie 10111 nie, hulle bel my! Die gay mense vertrou nie die polisie nie, en dit is omdat die polisiemanne nog nooit daaraan gedink dat van hulle kamerade ook gay is nie. Hulle sien altyd die moffies as siek mense wat maar net daar eenkant is om op getrap te word.”

“Dis darem nie seker rerig so erg nie..My sussie se een vriend is ook gay en..”
“Dit is so kaptein. So gou as wat my kollegas begin besef, dat moffies maar net mense soos ek is, so gou sal hulle begin om gays met respek te handeerr. Ek weet nie hoe ek van nou af behandel gaan word nie, maar dis maar my probleem. My baas hulle weet in elk geval dat ek gay is, en ek word nog altyd net so professioneel behandel as in die verlede.”

“Andrew, ek wil jou 'n guns vra. Vandat ons met hierdie kursus begin het, was dit nog altyd vir my moeilik om hierdie deel van die les met die mense te bespreek. Ek wil hê jy moet huis toe gaan en dink of jy nie kan kom help waneer ons die kursus aanbied nie.”

“Kaptein, ek is baie besig…”

“Ek weet, maar net tydelik, ek sal met die Superintendent reel, maar jy moet eers ja sê, want ek weet hoe moeilik dit vir jou moes wees.”
“Ek sal daaroor dink, kaptein, maar ek belowe nie. Hierdie impromptu toespraak, was eintlik omdat ek my half vervies het vir die polisie om jou so onvoorbereid oor sulke belangrike dinge te laat praat.”

Tydens middag ete wou almal by hom kom sit. Uit nuuskierigheid, maar ook seker omdat hulle polities reg wou wees! In daardie dae was die SA polisiediens midde in groot veranderinge, en almal het besef dat dit die moeite werd sou wees om enige iets neerhalend te se. Iedergeval, sy uit – die – kas – kommery by die werk was toe heel maklik en van toe af was dit ook nie meer nodig om vinnig en stil by die gay klub se deure in – en – uit te sluip nie.

Hy klap die deur effens hard en drafstap na sy motor in die oprit. Hy moet vanoggend vinnig sy besigheid agtermekaar kry, want hy wil bietjie gaan rus voor vanaand se werkery. Iets in hom se dat hy vanaand uitgerus moet wees as hy wil reg wees vir wat voorle. n Opgewondenheid begin aan hom knaag as hy terugdink aan die vreemdeling met die uitsonderlike oë…

na HOOFSTUK 3