| Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ |
 |
|
 |
 |
| Τέταρτο μέρος "Σε ακούω Βιολέτα", της είπε, "κάνε τώρα την ευχή σου και πες μου τα όνειρά σου". "Θέλω", είπε η Βιολέτα, "να γυρίσει ο Κοσμάς στο σπίτι του και στους δικούς του και να συγχωρεθεί από τις Μοίρες για ό,τι είχε κάνει στην προηγούμενη ζωή του. Να λυθεί το ξόρκι με το οποίο τον έχουν τιμωρήσει και να επιστρέψει εδώ ο παλιός κλειδοκράτορας. Αυτή είναι η επιθυμία και το όνειρό μου". Ξαφνικά, μια ομίχλη άρχισε να μπαίνει από παντού μέσα στο παλάτι. Σκέπασε το μπαλκόνι, τρύπωσε στις αίθουσες και κανείς δε μπορούσε να διακρίνει τι συνέβαινε δίπλα του. Όταν άρχισε σιγά-σιγά να καθαρίζει η ατμόσφαιρα, έκπληκτοι όλοι αντίκρισαν εμπρός τους τρεις πανέμορφες κοπέλες ντυμένες με αραχνοϋφαντα πέπλα. Ήταν οι Μοίρες που είχαν χαρίσει τη ζωή στον μικρό Κοσμά, με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες του από τη θέση του κλειδοκράτορα του Κόσμου Της Φαντασίας Των Παιδιών. Μίλησαν αργά, συλλαβιστά σχεδόν και ταυτόχρονα και οι τρεις μαζί. "Ήρθαμε να λύσουμε το μαγικό ξόρκι που σε κρατάει δεμένο μ' αυτό το μέρος και να σου επιτρέψουμε να γυρίσεις στο σπίτι σου. Το ξόρκι λύθηκε επειδή βρέθηκε κάποιος που θυσίασε τις δικές του επιθυμίες και ζήτησε για λογαριασμό σου όσα εσύ απαγορευόταν να ζητήσεις. Ήταν ο μόνος τρόπος για να αποκτήσεις την ελευθερία σου. Ξέρουμε ότι σου έγινε μάθημα αυτή η περιπέτεια και πως από 'δω και πέρα η ζωή σου θα είναι πολύ διαφορετική κι εσύ ένας εντελώς καινούριος Κοσμάς". Και με τον ίδιο τρόπο που εμφανίστηκαν, χάθηκαν πάλι μέσα στην ομίχλη. Ο Κοσμάς έκλαιγε από χαρά και ευχαριστούσε τη Βιολέτα για το καλό που του έκανε. Της είπε να του ζητήσει όποια χάρη ήθελε γιατί οι γονείς του ήταν πολύ πλούσιοι και θα μπορούσαν να της την πραγματοποιήσουν. Όταν μάλιστα θα τον έβλεπαν μπροστά τους, από τη χαρά που θα έκαναν δεν θα δίσταζαν να της προσφέρουν ό,τι τους ζητούσε. Μα η Βιολέτα δεν ζήτησε τίποτα. Είχε πάει "εκεί" κι αυτό της έφτανε. Επιτέλους, είχε βγει αληθινό ένα από τα φανταστικά ταξίδια της. Είχε δει όσα μέχρι σήμερα μόνο στα όνειρά της τολμούσε να κοιτάξει. Τα είχε αγγίξει, τα άκουσε, μίλησε μαζί τους. Η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Και ήξερε πως κι αν ακόμα δεν είχε θυσιάσει την ευχή της για να ελευθερώσει τον Κοσμά, αυτό που θα ζητούσε θα ήταν να επισκεφτεί αυτόν τον φανταστικό κόσμο. Τον Κόσμο Της Φαντασίας Των Παιδιών... |
| 27 Νοεμβρίου 2000 |