| Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ |
 |
|
 |
 |
 |
| Τρίτο μέρος Το κορίτσι έμεινε για λίγο σκεφτικό. "Πες μου καλέ μου κότσυφα", είπε σε λίγο, "ο Κοσμάς δεν στενοχωριέται που έχει αποχωριστεί τους δικούς του; Δεν λυπάται που δε μπορεί να γυρίσει πίσω, στο σπίτι του, στα παιχνίδια του, στους φίλους του; Κι ακόμα, αφού κι αυτός είναι παιδί, μπορεί άραγε να πραγματοποιήσει και τα δικά του όνειρα, τις δικές του επιθυμίες;". "Χμ", έκανε ο Σκαρπίνο, "τώρα με φέρνεις σε δύσκολη θέση μικρή μου φίλη. Δεν πρέπει να μιλάω ποτέ γι' αυτά τα πράγματα. Όμως, είσαι η πρώτη που με ρωτάει κάτι τέτοιο και θα κάνω μια εξαίρεση για σένα. Παρέλειψα να σου πω ότι ένας από τους όρους που έβαλαν οι Μοίρες για να χαρίσουν τη ζωή στον Κοσμά, ήταν να μη σκεφτεί ποτέ του να πραγματοποιήσει κάποια δικιά του επιθυμία και του απαγόρευσαν να σκέφτεται τους γονείς του και την παλιά του ζωή, γιατί αυτό θα τον έβγαζε έξω από το σκοπό του και θα τον αποσπούσε από την ιερότητα της αποστολής που είχε αναλάβει. Για να σιγουρευτούν μάλιστα οι Μοίρες ότι δεν θα τον νικήσουν οι επιθυμίες του, τον έδεσαν με μαγικό ξόρκι, ώστε να μην απομακρυνθεί ποτέ από τον Κόσμο Της Φαντασίας Των Παιδιών. Είναι κι αυτό μέρος της τιμωρίας που του επέβαλαν για τη συμπεριφορά που έδειχνε πριν αρρωστήσει. Υπάρχει ένας τρόπος να λυθεί αυτό το ξόρκι και να ξαναγυρίσει στη φυσιολογική του ζωή, απαλλαγμένος από την υποχρέωση να παραμένει κλειδοκράτορας του Κόσμου Της Φαντασίας Των Παιδιών. Όμως, κανείς, ούτε ο ίδιος, ούτε κι εγώ, τον γνωρίζουμε. Ακούσαμε μια φορά τις Μοίρες να το λένε και τίποτα παραπάνω. Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν ποτέ τα καταφέρει ο Κοσμάς, δεν θα πάψει να υπάρχει αυτό το παραμυθένιο μέρος, αφού ο παλιός κλειδοκράτορας βρίσκεται σε άλλη αποστολή από τις Μοίρες κι αν χρειαστεί θα ξαναγυρίσει στην παλιά του θέση. Αλλά δεν ξέρω πόσο καιρό πρέπει να μείνει εκεί ο Κοσμάς για να τον συγχωρέσουν οι Μοίρες και να λυθεί το ξόρκι που του έχουν κάνει. Ούτε και ξέρω τον τρόπο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος για να τον βοηθήσει, αλλιώς, ίσως και να το είχα κάνει εγώ. Ώρες-ώρες τον λυπάμαι πολύ. Έχει μια απέραντη μελαγχολία στα μάτια του. Μια νοσταλγία στο βλέμμα που με κάνει να αποστρέφω το πρόσωπό μου από πάνω του". Η Βιολέτα κοίταξε τον κότσυφα και μια λάμψη τρεμόπαιξε στα μάτια της. "Πήγαινέ με εκεί καλέ μου Σκαρπίνο, σε παρακαλώ. Θέλω να πω τα όνειρά μου και τις επιθυμίες μου στον ίδιο τον Κοσμά". "Μα, αυτό δεν έχει γίνει ποτέ ξανά. Δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα". "Να πεις πως ήταν μέρος από τις επιθυμίες μου αν σε ρωτήσουν γιατί το έκανες". "Ω, μα τότε αλλάζει το πράγμα. Κανείς δεν πρόκειται να μου πει κουβέντα". Ο κότσυφας πλησίασε στο παράθυρο και ζήτησε από τη Βιολέτα να το ανοίξει. Έβγαλε ένα μακρόσυρτο σφύριγμα. Το επανέλαβε τρεις φορές. Στη Βιολέτα θύμισε χαλασμένη σφυρίχτρα και ένα χαμόγελο ανέβηκε στα χείλη της αλλά δεν του είπε τίποτα. "Εμ, γκουχ, να, έχω κρυώσει λιγάκι", δικαιολογήθηκε το πουλί που είχε προσέξει το παιχνιδιάρικο βλέμμα του κοριτσιού. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και στο άνοιγμα του παραθύρου έκανε την εμφάνισή του ένα σύννεφο. Το πουλί και το κορίτσι ανέβηκαν επάνω του και ξεκίνησαν για τον Κόσμο Της Φαντασίας Των Παιδιών... ...Η Βιολέτα κοιτούσε σα μαγεμένη γύρω της. Ακόμα και τα παραμύθια που είχε διαβάσει της έμοιαζαν πολύ φτωχικά στις περιγραφές τους μπροστά σ' αυτό που αντίκριζε. Τι επιβλητικό παλάτι, τι τεράστιος κήπος, σωστό δάσος, γεμάτο σιντριβάνια και παράξενα δέντρα και λουλούδια. Πέρασαν μέσα από πολλές αίθουσες στολισμένες με κάθε λογής θησαυρούς, μέχρι που έφτασαν μπροστά στον Κοσμά. Καθόταν στη βεράντα και κοιτούσε με βλέμμα απλανές πέρα μακριά, στο δάσος. Όταν συνάντησε το βλέμμα του το μικρό κορίτσι, κατάλαβε πόση λύπη έκρυβε στην καρδιά του, παρόλο που ήταν ευχαριστημένος με την αποστολή που του είχαν αναθέσει οι Μοίρες. Ο κότσυφας εξήγησε στον Κοσμά πώς έχουν τα πράγματα και εκείνος κοίταξε με προσοχή το κορίτσι. Για να διαβάσεις τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα πάτησε εδώ: |
| 27 Νοεμβρίου 2000 |