In 1948 trekt de Tourkaravaan van Cannes naar Briançon over de Col d’Izoard. Gino Bartali passeert als eerste de col en wint de etappe. Hij weet dan nog niet welke helletocht hem en de andere tourrenners wacht, als ze de volgende dag in zwaar noodweer vertrekken voor 263 kilometer van Briançon naar Aix-les-Bains. Deze 14e etappe gaat de boeken in als de meest heroïsche ooit. De Izoard is echter voor ons het einddoel op vrijdag 8 september 2006. Als voorbode voor een toekomstige tocht wellicht?? We bewaren het lekkerste echter voor het laatst, want ‘s morgens gaan we eerst naar Italië!
’s Morgens rijden we door het dal vanuit Guillestre naar Ville Vieille. Een nauwelijks bekende col moet ons op de grens met Italië brengen op een hoogte van maar liefst 2748 meter. De Col d’Agnel of Colle dell’Agnello, BIG 683. Net iets lager dan de Bonette en de l’ Iseran dus. 20 Kilometers klimmen, met een redelijk vlak stuk net na het gehucht Molines-en-Queyras, en met een venijnige slotklim van 8 zware kilometers naar de col. Onbekend maakt in ons geval niet onbemind. Hier geen afgrijselijke betonkolossen en sneeuwkanons, maar een berglandschap zoals het er al eeuwen bijligt en zoals het volgens ons ook hoort. We komen wat militairen tegen die cowboytje spelen, een enorme kudde met schapen, hier en daar wat marmotten en… een paar verdwaalde fietsers. De zware tegenwind maakt de col niet gemakkelijk, en door de bewolking blijven le Pain de Sucre en de Monte Viso helaas verstopt, maar toch heeft deze col alles in zich wat ons mateloos fascineert en motiveert. Lang, steil, hoog en zwaar, met een route naar de top waar maar heel weinig gemotoriseerd verkeer rijdt.
Terug in Ville Vieille schuiven we aan voor de lunch bij een hotelletje. Warempel: de pizza’s smaken zelfs een beetje Italiaans en lang niet verkeerd.
* Col d'Agnel BIG 683
* Col d'Izoard BIG 294
* 116 Kilometer
* 2900 Hoogtemeters
* 25 graden
RITPROFIEL
ROUTE
Even later is het weer zonnig en wordt de weg echt steil. De weg slingert zich weergaloos omhoog naar de col. Martin tankt wat lucht bij en raakt vervolgens ontketent. Ik dacht hem kwijt te zijn, maar net voor de Casse Déserte word ik door hem ingelopen. Ik voel me als Tony Rominger die wederom door de ‘Lange van Pamplona’ naar het tweede plan wordt verwezen. Als Briek Schotten die deemoedig het hoofd buigt voor Gino Bartali. Een Boogerd op plek twee in LBL….
Maar de beklimming blijft hoe dan ook van een ongekende schoonheid. Leeg, droog, bizar met de Casse Déserte als slagroom op de taart. Het toetje na een fantastisch diner.
In de afdaling halen we ongekende snelheden al blijft het met een natte weg wel oppassen natuurlijk. In het dal langs de Guil trappen we nog even flink door terug naar Guillestre. Het zit er nu bijna op en met een licht weemoedig gevoel klikken we de schoentjes los bij het hotel. De Col d’Izoard is een prachtig sluitstuk van een week die volledig in het teken van fietsen en bergen heeft gestaan. Een week met een gouden randje.
