Dit is een dag die volgens de gegevens op internet als de zwaarste en saaiste dag is. De afstand was weer ruim 30 km (32,4 km om precies te zijn). We zijn weer om kwart voor 8 begonnen en het was mooi weer. Gisteren druk bezig geweest om de schoenen van binnen droog te fohnen en dat is gelukkig gelukt.
De route was volgens ons absoluut niet saai te noemen. Maar het was wel een zware tocht. Behalve dat het de laatste 9 km begon te regenen, heel hard te regenen en we weer helemaal doorweekt waren, had ik ontzettend last van blaren. Bij aankomst eerst een nummertje bij de blarenpost wezen halen. Ik had nummer 674 en dat was om 4 uur, uiteindelijk was ik om kwart voor acht aan de beurt. We zijn toen eerst nog naar huis gegaan om te douchen en eten , maar er waren ook mensen die niet tussendoor even naar huis konden. De een na de ander viel dan ook flauw. Ik heb een uur op de behandeltafel gelegen, had meer dan 10 blaren, maar daarna kon ik dan ook weer normaal lopen. Ik zie het nu ook wel zitten om aan dag 3 te beginnen, wat ik voor het blarenprikken niet echt kon geloven.
Ook ik vond het vandaag zwaar, lichamelijk dan, want de wandeling zelf vond ik erg leuk en gezellig. Onderweg maak je een heleboel gekke en leuke dingen mee. We zagen een hoop mensen met vlaggen lopen, (als we niet wisten uit welk land de vlaggen kwamen vroegen we het gewoon even) onder andere uit Zuid-Afrika, Canada, Australie en uit de Molukken. Ook liepen er veel japanners mee en we hebben geprobeerd erachter te komen waarom zij met handschoenen aan liepen. Jammergenoeg sprak er geen van hen een andere taal dan japans, maar later hebben we begrepen dat dat is voor de transpiratie. We zijn Herman tegengekomen die briefjes uitdeelde met daarop: Ik ben een man van 34 jaar en zoek verkering voor halve dagen en ook kwamen we engelen tegen.
Vanaf de laatste rustplaats (toen was het nog 10 km) werd het echt zwaar. Monique had blaren en bij mij deden mijn voeten zeer van warmte uitslag (had ik al eerder gehad tijdens wandeltochten, maar wist niet dat het warmteuitslag was tot ik heel veel mensen hiermee zag lopen) en ik kreeg last van spierpijn. Toen begon het ook nog heel hard te regenen. Toen we eenmaal Nijmegen in kwamen dachten we iedere keer dat we er waren, maar dat was nog een heel eind. We gingen wel door gezellige straatjes waar flink werd gefeest. Eindelijk waren we er om 4 uur. Na het halen van een nummer voor de blarenpoli en het nieuwe startbewijs zijn we naar huis gestrompeld. Gedoucht, gegeten, en terug naar de blarenpoli. Daar zijn we ruim twee uur geweest. Nu weer lekker naar bed en morgen zien we wel weer.
