Wat een dag!! Gelachen en gehuild. Ik begon al te lopen met spierpijn. Het eerste stuk ging nog wel, maar na de eerste stop werd het moeilijker. Na de eerste stop, waarbij Moos nog meer blaren ontdekte, waarbij ik ze leegprikte en waarbij het vocht in mijn haar spoot, na deze stop, waarbij Monique ook nog werd getaped door een man die probeerde pauze te houden, maar EHBOer was en dus even hielp, na deze stop (pas 10 km op weg) werd het afzien!
Ik kreeg heel erg pijn in mijn linkerachterbeen , kon daardoor steeds langzamer lopen, terwijl Monique juist het liefst niet meer stopte. Dus ze is op een gegeven moment doorgelopen. Ik had zo veel pijn dat het huilen me nader stond dan het lachen. Dacht kan wel naar de finish strompelen, maar dat haal ik nooit meer op tijd en ik was ook bang dat ik misschien iets langdurig of blijvend zou beschadigen. Op een gegeven moment stuurde ik een smsje naar een vriendin met het verzoek voor wat extra energie en misschien een engeltje. Natuurlijk kreeg ik terug, komtie....
Daarna kon ik weer normaal lopen, het deed nog steeds zeer, maar ik kon mijn been weer buigen. Op dat moment kwam er net een peloton voorbij en die zongen left, right, left, push, push, push a little harder.. en ze liepen in de maat mee. Ik ben toen mee gaan lopen op dat ritme en kon toen weer helemaal meekomen. Toen na ongeveer een uur dat peloton erafging, heb ik nog zelf een ruim in dat tempo doorgelopen, zingend, verstand op nul, blik op oneindig en lopen maar. De laatste kilometer sprong de pijn weer in mijn been en heb ik echt moeten strompelen. Moos was ondertussen al bij de finish en had al nummertjes voor de EHBO post gehaald, dus toen ik binnenkwam heb ik mijn startkaart voor morgen gehaald en kon ik gelijk door naar de arts. Er zit vocht in mijn knieholte en daarom is het zo pijnlijk, maar ik kan niets beschadigen en ik heb pijnstillers gehad voor morgen.
De route was heel mooi, met de 7 heuvelenweg en ook langs de weg was het weer gezellig, al had ik daar vandaag minder oog voor. Wat ook ontzettend fijn en heel opbeurend is om van iedereen smsjes te krijgen. Vanavond na het avondeten nog gezellig zitten bomen met huisgenoot Helma en ontzettend de slappe lach gekregen met Moos.
Nadat ik gisterenavond mijn blaren heb laten behandelen ben ik klaar voor dag 3. Het eerste stuk gaat alles prima, de sfeer is goed en het weer werkt ook mee. Na ongeveer 10 km begin ik toch weer last van mijn voeten te krijgen, het branden van mijn voeten is gewoon niet leuk meer. Zo komen we bij de rust waar een man mijn voeten nog een keer verzorgd en Estrel nog een blaar doorprikt. We vervolgen na een poosje onze weg, het gaat weer even goed, maar na een poosje is het zeer pijnlijk geworden. Estrella heeft inmiddels flink last van vocht achter haar knie en kan dus eigenlijk niet in hetzelfde tempo doorlopen, waarop we besluiten om ieder onze eigen weg te gaan. Ik ben gaan lopen en niet meer gestopt en kwam uiteindelijk om kwart over 3 aan. Gelijk doorgegaan naar de blarenpoli, heb voor Estrel ook een nummertje getrokken.
De blaren die ik de dag daarvoor heb laten behandelen waren niet allemaal weggebleven, ook zat er een bloedblaar en op mijn kleine teen zaten zelfs 3 blaren op elkaar. Ze hebben toen allebei mijn voeten helemaal ingetaped zodat ik wellicht morgen, de laatste dag kan starten. s Avonds voelde ik echter onder het tape weer nieuwe blaren, dus ik had er een hard hoofd in.
Ondanks dit was het s avonds toch nog heel gezellig en hebben we ook nog heerlijk de slappe lach gehad!
