คุยกันก่อน

ที่มาที่ไป
ณ จุดเริ่มต้น
จนมีวันนี้
ในอนาคต
ฝากข้อคิด

ประวัติฝ่ายหญิง 

หนูติ๊ก ถือกำเนิดเปิดตาดูโลกในวันที่ 13 พฤศจิกายน 2512 หลังจากนอนกินอยู่ในท้องแม่เก้าเดือน ... ด้วยน้ำหนักตัวไม่มากไม่น้อย  แค่ 3,500 กรัม ... ที่โรงพยาบาลรามาฯ ซี่งเปิดให้บริการแก่ประชาชนตาดำๆ เป็นปีแรกเช่นกัน ... จากนั้นพวกญาติๆ พากันเอาดวงไปให้พระตั้งชื่อจริง ว่า "อัจฉรา" อันแปลว่า "นางฟ้า" 

การศึกษาเริ่มต้นจากโรงเรียนย่านพหลโยธิน จนจบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนสามัญดาราคาม  จากนั้นก็ย้ายข้ามฝั่งถนนมาเรียนมัธยมที่ โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทองจนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย

เข้าสู่รั้วเหลืองแดง (ธรรมศาสตร์) ในปี 2530 ที่คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  โดยเลือกเรียนสาขาภาษาญี่ปุ่น และเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท จากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี 2537 

ปัจจุบัน (ก่อนแต่งงาน) ทำงานเป็นเลขาฯ อยู่ที่บริษัทพัฒนาระบบซอฟต์แวร์แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

ประวัติฝ่ายชาย

นนทพนธ์ เกิดวันที่ 24 มีนาคม 2512 ที่หลักกิโลเมตรที่ 0 (โรงพยาบาลหญิง) เป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้อง 3คน 

การศึกษา : เรียนอนุบาลที่โรงเรียนปวโรฬารวิทยา ย่านพระรามสี่ จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพวิทยา จบมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม ต้งใจว่าจะไปเรียนต่อ ม.ปลายที่เตรียมอุดม แต่สอบไม่ติด ก็เลยต้องหกระเหเร่ร่อนไปต่อที่ อำนวยศิลป์ 

จากนั้นก็ต้องออกเดินทางไปเรียนที่ภาควิชาวิศวกรรมเคมี มหาวิทยาลัยขอนแก่น ในปี 2530
จบมาก็เริ่มทำงานแต่รู้สึกว่า ยังติดบรรยากาศในการเรียนอยู่ จึงไปเรียนปริญญาโทที่ภาควิชาวิศวกรรมเคมี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี 2537 โดยอาศัยเพื่อนๆ ลุ้นกันตัวโก่งจนจบในปี 2541 

ปัจจุบัน ทำงานเป็นวิศวกรในโรงงานแห่งนึงย่านมาบตาพุด และกำลังรับงานเพิ่มโดยเป็นผู้ดูแลคุณอัจฉราอีกงานนึง

เวลาผ่านไปเหมือนติดปีกบิน ... ต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตนเอง อยู่กันคนละจังหวัด ... จนวันหนึ่ง ... นนท์ได้รับเมล์ฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากเว็บไซต์ "Millionmatch" ... แต่ก็ไม่ได้ตอบไปทันที ... เมล์ฉบับนั้นมาจากหนูติ๊ก  ใช้นามแฝง ว่า Garfield 13 ส่งถึง Maxmax ซึ่งกำลังหาเพื่อนคุยทางเน็ตอยู่ตอนนั้น ...

ผ่านไปได้เกือบอาทิตย์ หนูติ๊กก็ได้รับเมลฉบับหนึ่งตอบกลับมา  แต่ในตอนนั้น เพื่อนๆ ทางเน็ตของหนูติ๊กมีมาก  การติดต่อทางเมลจึงไ่ม่ได้ต่อเนื่อง  แต่อาศัย ICQ เป็นสื่อติดต่อแทน mail  ระยะแรกต่างคนต่างไม่ค่อยได้คุยกันมากนัก  เพราะต่างคนต่างมีเพื่อนทางเน็ตที่ตนเองติดต่อคุยกันอยู่ ประกอบกับออนไลน์ไม่ตรงกัน  หนูติ๊กได้แต่ฝากข้อความทาง ICQ ทิ้งไว้  จนมาวันหนึ่ง ....

^_^ 5/11/254 09:10 สวัสดีค่ะ
NV125 5/11/254 09:11 สวัสดีครับ ผม maxmax
^_^ 5/11/254 09:11 ค่ะ จำได้ค่ะ
^_^ 5/11/254 09:12 แต่ทำไมอายุมากจัง 555
NV125 5/11/254 09:12 คุณคือGarfield13.ใช่มั๊ยครับ
^_^ 5/11/254 09:12 เจ้าค่ะ ใช่แล้ว

นี่คือบทสนทนาเริ่มต้นระหว่างเราสองคน  และหลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกัน แต่ก็ยังไม่สนิทกันมากนัก  เพราะหนูติ๊กมองว่านนท์เป็นผู้ใหญ่มากๆ แต่เมื่อได้คุยกันมากขึ้น ก็เริ่มคุยกันนานขึ้น   มีการส่ง file ขำๆ ตลกร้ายๆ ให้แก่กันบ่อยๆ ... และจากจุดตรงนี้เองทำให้เราสองคน ได้มีโอกาสรู้จักกันและกันมากขึ้นเรื่อยๆ .... 

ในช่วงแรกๆ หนูติ๊กก็ไม่คิดว่านนท์เริ่มที่จะศึกษาและค้นหาข้อมูลของตนเอง ... ในช่วงปลายปี 43  เราสองคนเริ่มต้นสมัครเป็นแฟนทาง Cyberspace ...  เคยนัดทานข้าวหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้โอกาส จนทั้งคู่ได้นัดพบกันครั้งแรกวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2544

ก่อนที่ทั้งสองจะตกลงปลงใจ  ฝ่ายชายต้องขับรถทางไกลหลายครั้งหลายครา ไม่ว่าจะเป็นเมืองเก่าอยุธยา  นครราชสีมา  ระยอง จันทบุรีฯลฯ ซึ่งแต่ละครั้งที่ไปเที่ยว เกือบจะเรียกได้ว่า พาขึ้นเขา ลงห้วยตลอด  แต่มีครั้งหนึ่งที่ฝ่ายหญิงประทับใจมาก ก็คือ พาไปเที่ยวเขาใหญ่ เพื่อเอาใจฝ่ายหญิงที่ชอบน้ำตก จากประตูทางเข้าเขาใหญ่ด้านหนึ่ง ไปออกอีกด้านหนึ่งของนครราชสีมา และบึ่งรถพาไปปราสาทหินพิมายต่อ  การเดินทางวันนั้นรวมระยะทางทั้งสิ้นร่วมพันกิโล ... 

วันที่ไปอยุธยา ระหว่างทางกลับบ้าน นนท์ได้ถามหนูติ๊กว่า "ตกลงเราสองคนเป็นแฟนกันหรือยัง" ... ซึ่งวันนั้นหนูติ๊กยังไม่แน่ใจในตัวเอง  และได้ให้คำตอบไปจนเกือบทำให้นนท์ตัดใจ ..."ยังรักอิสระ" ... หากแต่หลังจากวันนั้น 2-3 วัน ... หลังจากที่หนูติ๊กตั้งสติค้นหาคำตอบให้กับตัวเอง ก็พบว่า นนท์เป็นคนที่หนูติ๊กอยู่ใกล้แล้วมีความสุข ... ไม่ว่าจะเป็นความคิดที่คล้ายๆ กัน ... ชอบอะไรที่เหมือนๆ กัน ... และที่สำคัญมากที่สุด ... คือ นนท์รักหนูติ๊กมาก

นนท์ส่งผู้ใหญ่มาสู่ขอหนูติ๊กวันที่ 6 เมษายน 2544  และได้กำหนดวันแต่งงานไว้ คือ วันเสาร์ที่ 22 กันยายน 2544 ห้องศาลาไทย (ชั้น 3) โรงแรมแอมบาสซาเดอร์ กรุงเทพฯ  โดยจะเริ่มพิธีหมั้นเวลา 9 นาฬิกา และเลี้ยงฉลองพิธีแต่งงานตั้งแต่ 12 นาฬิกาเป็นต้นไป

เราสองคนคงบอกไม่ได้ว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร  แต่เราสองคนสัญญากันไว้ว่า ... แม้เราสองคนจะมีเรื่องขัดใจกัน ก็จะไม่โกรธข้ามคืนเด็ดขาด ...  ในสายตาของคนหลายๆ คน มองความรักของเราอย่างห่วงใย ... เพราะยึดติดกับเวลาที่เรารู้จักกัน ... แต่หลายๆ คน ยินดีกับเราทั้งคู่ ... 

ใครจะรู้บ้างว่าอนาคตของตนจะเป็นเช่นไร  แต่ที่หนูติ๊กและนนท์หวังไว้ ... เราจะแก่เฒ่า และดูแลซึ่งกันและกันไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ...  ไม่แน่นะ อีก 20-30 ปีข้างหน้า ... อาจจะมีใครเห็นตาแก่ ยายแก่คู่หนึ่ง กำลังขึ้นเขาลงห้วย ... จูงมือกันไป ... ณ เวลานั้น อาจจะทำให้เด็กๆ อิจฉาก็ได้ ใครจะไปรู้ ...

(ขอรวบรวมข้อคิดจากชีวิตและความรักที่ผ่านมาก่อน .... คงไม่ว่ากันนะคะ)