WEER NAAR SANTIAGO
In het stadje gegeten, want we wilden stoppen bij de herberg van Mos en daar zou verder niets zijn. Schnitzel op met... patat. Verder gelopen naar Mos. Pierre en Simone liepen al voor en we zagen dat zij een pijl misten. Ik had een fluitje op mijn rugzak, maar ze hoorden niets door het verkeer, toen kwam er een motor aan en die zei dat de camino verderop weer op dezelfde weg zou komen, dus het was geen probleem. Het laatste stuk was nog even flink klimmen, maar toen waren we er. De herberg werd net schoongemaakt, volgens mij omdat ze niemand meer verwachten, er was al dagen niemand meer geweest. Alles stonk heel zwaar naar chloor. In een barretje eerst maar wat gaan drinken. Het barretje zat vol met stoere mannen, nu al teveel gedronken die met hun motor en auto's als een gek kwamen aanscheuren en weer weg scheurden. Ik opperde het idee om door te lopen. Als we zouden douchen, kleren wassen dan zouden we om vijf uur klaar zijn en wat dan? Er was verder niets behalve dat barretje. Pierre zag het ook wel zitten, maar Lorenzo en Simone niet zo. Ze wilden ook niet alleen blijven in Mos. Uiteindelijk zijn we toch doorgelopen. Gelukkig was dit stuk qua natuur veel mooier, al moesten we wel eerst weer een stuk flink klimmen. We hadden voor het eerst zicht op zee, Ria de Vigo. Vandaag is druivenplukzaterdag (leuk scrabblewoord). Overal worden de druiven geplukt en ik kreeg van een vrouw twee enorme trossen druiven mee, die ik 2,5 km in mijn handen moest houden.. maar ze waren heerlijk!
Rond kwart voor 6 was ik in de herberg. Deze herberg is voller, er zijn nu 15 mensen. Een moeder die met haar dochter en zoon loopt (allebei twintigers), de vier Spanjaarden, 3 andere vrij jonge Spaanse meisjes, Lorenzo en Simone en een Spaanse man die vanuit Madrid naar Leon is gelopen naar Santiago en nu naar Granada loopt.
Ik moet gaan slapen want het licht moet uit!

zondag 17 september
Ik kon maar niet slapen, dus ik was heel blij met mijn muziek. Iedereen had gisteren wel een of ander weerbericht gelezen of op internet gezien en allemaal voorspelden ze regen "90 % kans op regen" zei Pierre. "Dus 10% kans dat het droog is, we slapen gewoon uit, ontbijten hier in Redondela en dan is het alweer droog, je zal zien" zei ik.
īs Morgens werd ik wakker van de stortregen! Weer in slaap gevallen en om half 9 werd ik wakker. Dat was inderdaad uitslapen. Langzaamaan de spullen ingepakt . Lorenzo en Simone waren ook al wakker, Pierre heb ik wakker gemaakt. Kleren aan, rugzak om, poncho aan en naar het ontbijt, maar toen we buiten kwamen miezerde het alleen nog maar. Na het ontbijt in en barretje was het zelfs helemaal droog en kon de poncho uit blijven. Het was ook heerlijk qua temperatuur, dus meteen mijn pijpen afgeritst. Vandaag was het maar 18,2 km lopen, maar toen ik in Arcade kwam leek het wel alsof ik er al 12 km ofzo op had zitten, terwijl het er in werkelijkheid nog maar 7,5 waren. Veel klimmen, maar daardoor wel een prachtig uitzicht over de zee, de ria Vigo. Op een gegeven moment liepen we langs een huis waar een oud vrouwtje uit het raam hing. "Espera" riep ze, wacht, en toen gooide ze een paar sinaasappels en appels naar buiten, want we hadden onze kracht nodig als we naar Santiago gingen!
Ook liep ik vandaag voor het eerst een heel stuk door verbrande bossen. Je zag dat de branden echt pas bij de huizen was opgehouden. Ik bedacht hoe het moest zijn geweest voor de bewoners. De gelaten afwachting, als het vuur nog maar een paar meter van je huis vandaan is. Mensen die bidden om gespaard te blijven van het vuur.
Wat mij vooral opviel was de enorme kracht van de natuur. Overal stonden en kwam alweer het frisse groen van de varens boven en ook de eucalyptusbomen hadden of kregen al nieuwe scheuten. Wel een raar gezicht, al dat zwart, de zwartgeblakerde bomen met dode bladeren (als er nog blad aanzat) en de jonge frisse scheuten onderin. We moesten vandaag niet veel klimmen, maar het was wel erg steil. Ik zweette me rot en natuurlijk besloeg mijn bril de hele tijd.
Het was vandaag ook erg benauwd, waardoor ik vandaag moeier was dan gisteren toen ik aankwam na 30,7 km
Na een fonteintje zou het nog 3 km zijn tot aan een barretje en dan nog 2,5 km verder naar de herberg van Pontevedra. Verheugde me er al op om iets te eten en nog even te rusten voor het laatste stuk. Maar die bar, de enige bar, was dicht. Toen toch maar gelijk doorgelopen naar de herberg, waar Simone in een barretje aan de overkant van de straat zat. Dacht "Joepie, eten" Maar ook deze bar ging net dicht en ook Simone moest eruit. Doorgelopen naar het station en daar was gelukkig iets open. Tapa de tortilla op. Simone vertelde dat hij een relatie had van 12 jaar en dat die sinds een jaar over was, omdat zij een relatie met zijn beste vriend kreeg. Nu heeft hij een nieuwe relatie met iemand die al een zoontje van vier heeft en hij loopt nu de camino om in zijn hoofd orde op zaken te stellen.
Daarna weer terug naar de herberg, waar ondertussen de moeder met zoon en dochter waren aangekomen. Zij is Spaanse en getrouwd geweest met een Engelse man en ze wonen nu in Engeland. De kinderen spreken vloeiend Spaans en Engels.
We moesten nog even wachten voordat de herberg open ging. Werden binnengelaten door iemand die heel precies was en hoewel we met weinig waren duurde het ruim een half uur voordat iedereen binnen was. Lekker gedoucht, maar ik moest dezelfde broek weer aan, want mijn andere broek was nog niet droog van gisteren.