route. Na weer een uur kwam ik bij een kerkje en er stond een man bij die meteen de deur opendeed toen ik aan kwam lopen. Pierre kwam ook net aanlopen en we moesten binnenkomen, hij had ook een stempel voor ons credencial. Het was een heel klein, smal kerkje. Toen we daar weer weggingen misten we een gele pijl! We liepen al een poosje over de weg toen ik opeens dacht: "he we zouden vandaag toch alleen het laatste stuk over asfalt lopen?" Gelukkig was Pierre vroeger padvinder :) We gingen de weg af en met behulp van zijn kompas, liepen we naar beneden. En ja hoor, na zo´n 10 minuten vonden we al weer pijlen en waren we terug op de camino. Na weer een poos kwamen we weer bij een barretje, dus de etappe was goed verdeeld, van bar naar bar. Een uur later waren we alweer in Tuido en weer een klein uurtje later in Valenca. Toen de euro net was ingevoerd zijn we daar met ons gezinnetje geweest toen we op vakantie waren bij mijn oma om de portugese euro´s te verzamelen voor Thierry. Valenca is een superoud stadje, maar ook heel toeristisch. Aan een verkoper in een van de winkeltjes gevraagd waar een niet al te toeristisch restaurantje was en we kwamen in een achteraf straatje terecht waar een churrasqueria was, dat vol Portugezen zat. Heerlijke lamskoteletjes op, met weer patat. Ik had ondertussen flinke honger na dat karige ontbijt! Daarna was het nog een klein uurtje naar Tui. Over de rivier de Minho (in portugees) en Miño (in Spaans) van Portugal naar Spanje gelopen. De tijd weer een uur vooruit. Net nu ik gewend dreigde te raken aan het uurverschil! In Tui eerst maar naar de herberg, maar die ging pas om 5 uur open en toen op zoek naar een internetcafe. Daar het stuk van gisteren op de site gezet. Het weer bekeken voor morgen. Vandaag was het perfekt loopweer. Af en toe bewolkt en een frisse wind. Ze geven voor Santiago de komende dagen niet echt mooi weer op, maar ze zitten er vaker naast. Om kwart over 5 terug naar de herberg gegaan, maar toen ik er aankwam, was alles nog steeds gesloten. Er hing een papiertje met telefoonnummer dat je vanaf 5 uur kon bellen. Er zou meteen iemand aankomen om de deur open te doen. Veertig minuten later kwam er eindelijk iemand aan. Ondertussen mijn dagboek maar bijgewerkt. Toen ik binnen was kwamen er nog twee Portugese jongens aan die met de fiets waren. Ze hadden een stuk van de camino de la Plata gefietst naar Santiago en fietsten nu terug naar Vilar do Conde waar ze vandaan kwamen. Het is een mooie herberg, maar jammergenoeg was de keuken op slot en ook de was- en droogruimte. Verder was er geen licht in de slaapkamers of in de douches, maar na grondig zoeken vond ik een electriciteitspaneel met alle hoofdschakelaars en hadden we licht. Na de heerlijke warme douche, terwijl ik van de mannen hoorde dat de mannendouche koud was;) wat spulletjes gewassen en toen op zoek naar een supermarktje. Tui heeft trouwens een prachtige kathedraal. Op weg naar buiten kwamen er nog drie spaanse mannen en een meisje naar binnen. Zij beginnen morgen met de camino. Ik wilde voor mezelf een heerlijk broodje maken met ham en ei, maar omdat de keuken gesloten was moesten we ergens in een barretje eten. We gingen ergens naar binnen en vroegen of ze ook broodjes hadden. Hij had broodjes kaas, ham, chorizo, dus ik vroeg of hij ook eieren had... en ja hoor, die lieve man ging voor mij een heerlijk stokbroodje ham en gebakken ei maken! Ik heb ervan gesmuld!! Toen was het opeens kwart over 8. Nog snel even terug naar het internetcafe om te zien of er iemand online was en joepie Gabrielle was online, deed de webcam aan en opeens zag ik 2000 en nog wat kilometer verder mijn dochter zitten. Ze ging gauw Pascal erbij roepen en Luna naar boven halen. Ik had wel door het beeldscherm heen willen stappen! Terug in de herberg was het aardig druk geworden. Nog twee Italiaanse jongens (ik zeg jongens maar ze zijn allebei 31), Lorenzo en Simone beginnen morgen hun camino. Later kwam er nog iemand aan op de fiets met veel toeters en bellen aan zijn fiets en de Portugese vlag maar die heb ik nog niet gesproken. Op een briefje aan de deur stond dat iedereen om 10 uur binnen moest zijn en dat om half 11 de lichten uitgingen en de deur op slot. En om half 11 deden inderdaad de vier mensen uit Spanje de deur op slot terwijl die twee Portugese jongens nog niet terug waren! Ik sliep al toen ze terugkwamen maar Pierre was nog wakker en heeft ze binnengelaten.
Zaterdag 16 september
Vanmorgen om kwart over 7 begonnen de eersten te rommelen, dus ging ik er ook maar uit. Heb weer lekker geslapen. Aangekleed, rugzak ingepakt. Lorenzo was nogal nerveus. Hij had nog geen stempel van de herberg en we konden die stempel gisterenavond ook nergens vinden, dus wilde hij het ´s morgens proberen bij de kathedraal of het politiebureau, maar ze wilden ook wel heel graag met Pierre of mij meelopen de eerste dag, dus ik had beloofd op ze te wachten. ´s Morgens vroeg was er echter nog niets open, dus besloten we eerst maar naar een barretje te zoeken die open was voor ontbijt en we kwamen bij hetzelfde barretje terecht als de avond ervoor. Lorenzo en Simone hadden nog nooit geoefend met lopen met rugzak en ook nog nooit langere wandelingen gemaakt. Arme Lorenzo, het was zo zwaar voor hem. Hij heeft zelf wat overgewicht en zijn rugzak is ook nog eens gigantisch! Het was vandaag ook nog eens een supersaaie wandeling grotendeels langs industrieterrein. Het weer was weer heerlijk, niet te warm en droog. |
