I.
Auður Álfhildur laut út um rúðulausan suðurgluggann í Hvammshúsinu. Hún hvíldi næstum með öllum þunga sínum á gluggakistunni, óvenju föl og máttvana, tók út þrautir í bakinu. Þær lagði fram í holið og út um allan líkamann, fóru sífellt harðnandi. Stundum greip konan báðum höndum um gluggapóstinn og beit saman tönnum: Þetta líður frá, þetta líður frá, sagði hún hlóðlaust við sjálfa sig. Svo leið það frá um stund. Og Auður Álfhildur sneri sér við og brosti, eins og hún vildi segja: Þú þarft ekki að horfa svona einkennilega á mig, Nonni. Það amar ekkert að mér . . . Hvarf aftur að glugganum, – var ein með þjáningu sinni. Ilmur úr þvölu grasi steig upp til hennar. Svipur hennar var sár-ljúfur. Allt í einu kerti hún hnakkann og leit fölrautt ljós yfir fjöllum og himni, en aðeins stutta stund. Svo hneig höfuð hennar hóglega að gluggapóstinum.
– Þér líður illa, elskan mín, var hvíslað á bak við hana.
Hún sneri sér að manninum sínum, reyndi að vera sem hressilegust, en gat þó ekki dulið hið sára í ljúfum svipnum.
–
. . . framhald . . .
Xxx .
Framhald . . .