คอลัมน์ จดหมายถึงเพื่อน

สังคมบนทางเสื่อม

...คนเราเลือกเกิดไม่ได้... คำประเภทนี้มักจะออกจากปากของผู้ซึ่งหมดสิ้นแล้วในเกียรติ และศักดิ์ศรี ไม่ว่าจะเป็นคนที่ทำดีมาตลอดชีพแต่ชีวิตเกิดมาพร้อมอุปสรรคร้อยแปด รวมไปถึงคนเลวสุดชั่ว ยกคำนี้ใช้เป็นข้อแก้ต่างในความผิดที่ทำ.....

ความรู้สึกของคนที่เกิดมาต่างจากเผ่าพันธุ์ สิ่งแวดล้อม การเลี้ยงดู ก็ยากที่จะเขย่งตะเบ็งเสียงให้เขามาคิดตรงกับเราคงเป็นเรื่องยาก เช่นเดียวกับ “อาชีพของสาวคาโยตี้ หรือ โคโยตี้” ที่จะหยิบยกมาเป็นประเด็นถกกันในสังคม  แต่คงจะเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมเท่าใดนักที่ เหล่าบรรดานักวิพากษ์ วิจารณ์ในสังคมมนุษย์ จะกล่าวโทษแต่พวกเธอเพียงฝ่ายเดียวเพราะผู้ร่วมกระทำมีอยู่มาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า สาวๆพวกนี้จะไม่ได้ทำสิ่งประการใดที่มีต่อระบบวัฒนธรรม สังคมเสียเลย

วัฒนธรรมและ สังคม ไม่ได้เป็นเรื่องโบราณคร่ำครึ แต่เป็นสิ่งที่คู่กับบ้านเรามานาน นานเสียจนถูกกลบไปด้วยตัวล่ออย่าง ความสนุก ผลกำไร ฯลฯ      แม้สาวๆโคโยตี้ จะป่าวประกาศผ่านสื่อต่างๆ ว่างานนี้เป็นอาชีพที่สุจริต ทำแล้วไม่เดือดร้อนใคร  ทำเพื่อส่งเงินเรียนเอง  หรือแม้แต่ เลี้ยงดูพ่อแม่  และมักย้ำว่า “ถ้าเลือกเกิดได้ก็คงไม่ต้องมาทำงานแบบนี้” ความจริงแล้วอาจจะถูกแค่เพียงครึ่ง เพราะอาชีพนี้คุณเลือกเอง!! ไม่มีการลักพาตัวขายเนื้อข้ามชาติเหมือนอย่างซ่องโสเภณี และที่ยืนยันว่าไม่เดือดร้อนใคร  จริงๆแล้วมันส่งความเสื่อมและความเดือดร้อนต่อสังคม ขยายออกเหมือนรอยกระเพื่อมวงน้ำ เพียงแต่ไม่เห็นผลทันที  ก็เท่านั้นเอง

ยิ่งโคโยตี้สมัยนี้ เป็นสาวแรกรุ่นดรุณี 20 ต้นๆ มีการศึกษาถึงขั้นมหาวิทยาลัย! แน่นอนว่าเนื้อหนังก็ต้องเต่งตึงไม่ย้อยยาน ดังนั้นผู้ที่มาแวะเวียนดูผ้านุ่งอันน้อยชิ้นของเหล่าโคโยตี้สาว เต้นโยกย้ายส่ายสะโพก ในหัวคงหนีไม่พ้นเรื่อง “เซ็กซ์” หรือที่เรียกง่ายว่า หวังฟัน !  พฤติกรรมนอกลู่ผิดทางคลำดูไม่มีหางเป็นใช้ได้ของผู้ชายบางคนจึงเกิดขึ้นบ่อยๆ กลายเป็นปัญหาสังคมต่อยอดขึ้นมาอีก

ดิฉันเคยอ่านสกู๊ปของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เป็นเรื่องเกี่ยวกับสาวๆเหล่านี้ก็ตกใจกับคำตอบ ของสาวโคโยตี้ วัย 23 ที่บอกสาเหตุของการทำงานนี้ว่า เป็นคนชอบเที่ยว ต้องเสียเงินกับการเที่ยวกลางคืน จนตอนนี้พอมาทำงาน จึงมีสโลแกนประจำกลุ่มว่า"เหล้าฟรี บุหรี่แขก ทำงานได้เงิน...แถมได้เต้น ได้เที่ยวทุกคืน ไม่ต้องเสียเงินสักบาท" บ่งบอกได้ว่า ความรักสนุกมีอยู่เต็มทุกอณู  จนลืมจุดยืนที่แท้จริง

แต่ก็ใช้ว่ามีผลแล้วไม่มีเหตุ  ต้นต่อของข้อวิพากษ์ในสังคมหนี้ไม่พ้นเหล่าบรรดาผู้ประกอบกิจการที่หวังกำรี่กำไร จัดสาวโคโยตี้ดิ้นเรียกแขกให้เข้าร้านเป็นหางว่าว “เพียงเพื่อหวังรวยบนความเสื่อม” ปั้นสรรให้อาชีพนี้ดูร้อนแรงแบบรั้งอารมณ์ไม่อยู่ ทั้งๆที่ต้นตำรับอย่างเมืองมะกันกลับแตกต่างคนละขั้ว  ผู้หลัก- ผู้ใหญ่ รวมทั้งบุคคลมีสี อาจจะเห็นว่าปัญหานี้ยังไม่ถึงจุดที่ต้องจัดการ  ความบันเทิงประเภทนี้ถึงเกิดยาวนานหลายปี จนเกิดความมักง่ายได้ใจ เปิดสาขาสองสาขาสาม เอาความสวยงามของร่างหญิงเป็นตัวเปิดทางสู่เม็ดเงิน

เมื่อพร้อมด้วยเหตุและผล ก็ต้องมีผู้สนับสนุนความคิด การรักความสนุกเป็นสิ่งที่ไม่ผิดแผก แต่ควรจะมีขอบเขตเสียบ้าง ยิ่งพวกเราเข้าไปเที่ยวแล้วมองเห็นพฤติกรรมเหล่านี้อย่างผ่านเลยไป มองแค่ว่าเร้าใจ ตื่นเต้นเพียงอย่างเดียว เราน่าจะใส่ใจสังคมในสิ่งที่หลายคนมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย อย่างบางประเทศยังมีกฎหมายให้

“พาหมาเดินเล่น”   เราก็น่าจะหันมองเงาปัญหา ที่หลายคนว่าเล็กๆ  และมาร่วมกันแก้ในทิศที่สมดุล

หากนานวันยังเพิกเฉย มองแค่เป็นเรื่องมันส์ๆ  หรือเหล่าผู้เกี่ยวข้องโยนขว้าง “นั้นปัญหาแก นี่ปัญหาฉัน” ไม่นานก็อาจจะเกิดการดูถูกจากอาณาประเทศ ว่า “เราบูชาความสนุก จนอยู่เหนือศักด์ศรีความเป็นคน”!!