 |
"Multaj jaroj poste, antaŭ la eskadrono de mortpafo, la koronelo Aureliano Buendía (Bonatago) rememoris tiu vespero disa en kiu sia patro lin alportis al koni la glacio. Makondo estis tiam, vilaĝo de dudek domoj el ŝlimo konstruitaj sur la bordo de rivero de akvoj diafanaj, kiuj iris tra vojo el stonoj glataj, blankaj kaj enormaj kiel ovoj prahistoriaj. La mondo estis tiel ĵusa ke multaj aĵoj ne havis nomoj, kaj pro mencii tiujn estis bezonita rimarki tiujn per la fingro. Ĉiuj la jaroj marte familio de ciganoj nepuraj tendigis sian karpon proksima al la vilaĝo, kaj per grandaj bruoj de fajfiloj kaj tamburoj konigas la novajn inventojn. (Cent jaroj de soleco)"
Gabriel García Márquez >> |
|
