La vojo de la vivo
Rapide
kiel la vento
iras pasante,
la tagoj kaj la noktoj
de la infaneco...
unu anĝelo nin provizas
siaj zorgoj,
dum siaj manoj teksi
la distancoj...
Post alvenas la jaroj
junulaj...
la ludoj, la amikoj,
la kolegio...
la animo jam difinas
siajn profilojn...
kaj komencas la koro
subite al kultivi
unu revo...
Kaj ĝermas kiel fonto,
la mieloj de la unua amo,
la animo jam volas flugi
kaj flagas malantaŭ iluzio...
kaj ni lernas ke la doloro
kaj la ĝojo
estas la esenco
starante de la vivo.
Kaj poste kiam ni estas du,
serĉante unu saman idealon,
ni serĉas nesto de amo,
rifuĝo kiu nomiĝas hejmon.
K ni komencas alia etapo de la vojo...
unu viro, unu virino,
unuigitaj kun la fido
kaj la espero.
La fruktoj de tiu amo,
kiun Dio benis,
ĝojigas la hejmon kun sia ĉeestanto,
kiun oni amas pli,
sed ne al la filoj,
estas la etendo
de la ekzisto...
Post de kiom klopodoj kaj maldormoj
por ke mankos ilin neniam ion
por ke kiam ili kreskos alvenos for
kaj povas atingi tiun feliĉon
tiel dezirata...
Kaj poste kiam ili eliriĝas,
iuj sen diri adiaŭ,
la frida de la soleco,
batadas nian koron,
estas pro tio amo mia ke mi vin diras
pro unu kaj alia fojo
si mi alvenos al la maljuneco
ke vi estu kun mi. aŭtoro: Héctor Ochoa |
El camino de la vida
De prisa como el viento
van pasando,
los días y las noches
de la infancia...
un ángel nos depara
sus cuidados,
mientras sus manos tejen
las distancias...
Después llegan los años
juveniles...
los juegos, los amigos,
el colegio...
el alma ya define
sus perfiles...
y empieza el corazón
de pronto a cultivar
un sueño...
Y brotan como un manantial,
las mieles del primer amor,
el alma ya quiere volar
y vuela tras una ilusion...
y aprendemos que el dolor
y la alegría
son la esencia
permanente de la vida.
Y luego cuando somos dos,
en busca de un mismo ideal,
formamos un nido de amor,
refugio que se llama hogar.
Y empezamos otra etapa del camino...
un hombre, una mujer,
unidos por la fe
y la esperanza...
Los frutos de ese amor,
que Dios bendijo,
alegran el hogar con su presencia,
a quien se quiere más,
sino a los hijos,
son la prolongación
de la existencia...
Después cuantos esfuerzos y desvelos
para que no les falte nunca nada
para que cuando crezcan lleguen lejos
y puedan alcanzar esa felicidad
tan anhelada...
Y luego cuando ellos se van,
algunos sin decir adios,
el frío de la soledad
golpea nuestro corazón,
es por eso amor mio que te digo
por una y otra vez...
si llego a la vejez...
que estés conmigo. autor: Héctor Ochoa |
