Bu gün akşam Metin Kemal KAHRAMAN'ın meyman adlı albümü geldi ve ben sadece şiirleri okudum ve aklımda dolanan bir önceki albümlerinin (Ferfecir) tınıları eşliğinde...:

Metin Kemal KAHRAMAN için;

Böyle şiirler yazabilecek, besteler yapabilecek kadar kendilerini sadece buna mecbur hissetmelerini....
 
Aşkı alabildiğine, bir duvara çarpmadan, kontrol etmeden, edilmeden yaşamalarını....
 
Bir düzenin muhafızı gibi yetiştirilmeden, muhalif yanlarını özgürce yaşayabilmelerini...
 
Mecbur kalmadıkları, olmadıkları, emek verdikleri, tercih ettikleri ilişkiler yürütebiliyor olmalarını...
 
Gerektiğinde sözcüklere sığınabilmelerini, onları yetersizleştirdiklerinde bile, abartısız sadece gerçeği yaşabilmelerini (Kemal KAHRAMAN, kelimeler için "gerçeğin beceriksiz avcıları" der...)...
 
Ne bileyim...
 
En önemlisi burada olmadıkları için onları kıskanıyorum....