Sakin, misafirsiz, heyecansız bir hayatın, şaşkınlıkları bu kadar yabancılaması doğal değil midir?  Peki, şaşkınlıksız bir hayatı dilinde dolandıra dolandıra kendine ezber eden birinin, bir hayatı, ancak kendi gözleriyle gördüğünden ibaret sanıyor olması doğal değil midir?  Bu bir enginlik midir, engin görünme yalanı mı?
 
Gerilerde kalan bir insanı delik deşik etmenin, içimden tortusunu atmaya yaramayacağını biliyorum...
 
Ne kadar çok uzağında kaldık kendimize dilediğimiz hayatın?  Daha ne kadar yol var buradan bakınca..!  Bu sürüp gidenle, bizim kendimiz için sakındığımız hayat...  Geçişleri dağlar taşlar aşar. 
 
Yabancısı olduğumuz günün diline kendimizi telafuz etmişiz, her cümlesinde yer buluyoruz. 
 
Geçiştirdiğimiz ömrümüz; kendimizi bir kenara koyup, koşulduğumuzdan ibaret kılıp hayatı, anlamlarını da yüklenip yetkili makamlardan yaşamaya durmuşuz. 
 
Çocuk olmak, muhasebe gerektirmeyen bir ezbere dönüşmüşken, kavgamızın neresi dünyaya düşer? 
 
 
Masalmışız meğer...
 
Şimdi içimden taşıp taşıp akan bir nehir,
        çağıltısı kulaklarımda,
        serinliği erimeye durmuş kar soğuğu suyundan
            bir bahar serzenişi
                    yanılgısı..
 
 
Nasıl biliniriz; 
    devingen?
    entellektüel?
    mihenk?
    bir bildiği var?
 
 
Gözyaşı dolusu ağlamak var içimde
                - kırılganlığım kıyı dolanıyor...
Ne zaman dokunsa bir yerime hayat,
                  gözlerim ışığa kesiyor... 
 
        ağlamıştım;
                içimde derin bir özlem gibi sevdiğimin gözleri,
                                                                                    yüzü,
                                                                                        elleri... 
        ağlamıştım;
                yutkunup kendime ait kıldığım yabancılığım... 
 
Dost ellerde örüldüm ben,
        sevgiyle yoruldum,
        sevgiyle yola koyuldum... 
 
            sevgiyle büyüdü masallar, 
                                        insanlar masallarla
 
Ben hep inandım,
        başka yol bilmedim
            o yüzden yabancı tasvirlerim
 
 
Kendimi her dizişimde sıraya,
    kıyıya vuran hayatlar topluyorum içimden
 
.......