şu an beni en çok korkutan
 
    çare diye;
en lazım şiiri hatırlayamamak
en sığındığım sesi duyumsayamamak
en dost söze ulaşamamaktır yalnızlığımda...
 
 
insanı bedeninden ve bildiklerinden soyutlayıp
kendi varlığında ve birikiminde gezdiren sanatçılar için;

    yalnızlıklarımca samimiyet yolluyorum
        her çıkardıklarında beni kendim kadar oluşumdan...
 
 
 
 
 
İçinde kendimi bulduğum her benden bağımsız tesadüfle biraz daha barışıyorum kendimle.  Ulaşmak mıdır bir zenginliğe bu?
 
Her insanın içinde bir kendini dürten yan vardır değil mi?
 
 
 
 
Lirik bir bir Altıok şiirinden alıntı:
 
 
 
 
ömrüm;
 
... ve yanan mum biter,
 
soğur,
 
cehennem bile...