Çıplak sesle türküler söylemek istiyorum durmadan, değeri ve yükleyebildiğimce...
 
Sıkıldım, ama farkındayım... hepsini göze almıştım.... hakkediyorum dolayısıyla bu içimde küçük küçük önemsemeye önemsemeye biriktirdiğim sıkıntıyı...
 
İlkay okulda kalmanın (öğretim görevlisi vs..) yollarını arıyormuş, maddi sıkıntı çekiyormuş.  Sanırım bu sene bitiyor okulu (bana zaten bitmiş olmalıydı gibi geliyor ama neyse).  Uzun bir aradan sonra ondan haber almış olmanın ötesinde bir değer ifade etmiyor bu elbette, hiç bir yerim de kıpırdanmadı  ;)

-------------------------------------------------------------------------

Bizim yakışıklı, kısacık (var olanlar) saçlarla (hatta usturalı kafayla) takım elbisenin çok yüksek bir uyum gösterdiğini, çekiciliği arttırdığını düşünüyor.  Ona, özellikle de beyaz gömleği çok yakıştırıyordum ben zaten.  Geçenlerde arkadaşlarla bunu konuşuyorlardı, bu bir nevi beni küçük küçük gıdıklamak, biliyor.  Sorası var bana da bu işten anlar cinsinden, yapamıyor. 

Ama bu ondaki gölge sakalın yüzüne, yakışmasını azaltmıyor...  Bu ne beğeni...

--------------------------------------------------------------------------

Bir arkadaşıma, içinde bulunduğu sıkıntıyı beslememek ve büyütmemek için göndermekten vazgeçtiğim bir mail / onun mailini varın siz tahmin edin ...

Biraz sessizlik olur belki sana...
 
Eşin konusuna gelince, sen derdini ona söyleyebildin belki ama o "sen" olan derdini birine söyleyebildi mi?  Muhtemelen susuyor ve sen onu her sınadığında böyle, sessice korkuyor. 
 
Yolculukların hep iki ucu vardır; bir arkada bırakılan, bir de gidilen.
 
Bu bir ince sızı...