Bir zaman...
 
Kendi çaktırmazlarımda dolaşmanın alkollü bedeli içinde, bir kez kurduğum cümleleri ikinci kez düşünmek zorunda da oluyorum. 

Herkes bu hızlı koşuda bir yerlere yarıştırırcasına düşünür zaten ve herkes kendi enginliğinde hızına doyabilir.  Yetişemediğimiz yerlerde sınırları zorlayan kimi zaman gözyaşı, kimi zaman öfke, kimi zaman ise cesaret olur; her biri kılıçtan keskin birer düzenbiçer...
 
Yükleyebildiğim anlamlar oldukça cümleler kurabileceğim...
ey sancı
arkasını kendisi getirecek o ilk cümle
her bir yeni cümlede yavaşça tüketilen umutlar gibi
uzaklaşıyor mu benden
yaklaşamıyor muyum veya
nedir bu kendime kadar oluşum
sıkıldım bedenden
sıkıldım rolden
ancak kendimce düşünebilmekten
yaşadıklarıma sığdırmaya çalıştıklarım
küçük bir kaçaktan sızacak denli
sığmıyor, güç topluyor içimde
vakti kolluyorum
yüzümü yara bere içinde bırakmayacak denli
ince hesaplarıma güvenmekte(mi)yim
 
katalizör gözler
katalizör insan
 
zehrine talibim...