Yazmadım yine günlerdir, üstelik bir çoğunda yazacaklarım olduğu halde...
 
Bunca zamana bir festival, bir yeğen (Yaren:), bir de ölüm sığdırdım.  Bir canhıraş kavga içinde arkadaşımı, bana ihtiyaç duyduğu anda hatırlamadım (unuttum derdimden), kendimi onu düşünür sayarken artık daha da bir alçakgönüllüyüm...
 
Küçük, acemi heyecanlar ile yetindim
Kitabımı bitirmeye koyuldum, kendimi dinlemeye
En kan revan sahnesinde bir filme tutundum
                                            düşecektim yoksa
 
                değişimi yöneten içim
                sırrına hakim bu yolculuğa
                ne kadar bahane varsa buluyor
 
Sonra hayatı bundan fazla zanneden kendimde dövündüm
Kendisini kendinden fazla bekleyen kendime boy verip
    suların nereye kadar biriktiğini/eksildiğini hissetmeye durdum
 
Haddim saydım,
    güne döndüm,
        naçizane bir hayat sundum
            dünü sırtında yük
            dünü yarına neden ... olmak isteyen
 
Daha fazla neden aramak
                var olmanın ötesinde
                        korkaklıktı oysa...