Written by Hideyuki
Translated by Sochan

Part 1

เสียงหาว~~~~ ลอดออกจากปากของหนุ่มร่างโปร่ง ใบหน้าที่กำลังคร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือสอบ final ในวันพรุ่งนี้

ใช่แล้ว...... หลังจากนั้น ผมก็จะเป็นอิสระ อิสระจากการนั่งฟังคำพร่ำพูดของอาจารย์สลับกับการเล่นซ้อนแอบตาดำระหว่างฟังบรรยายของอาจารย์ อันแสนสุดยอด เฮ้อ! รวมไปถึงรายงานวิจัยที่แสนจะน่าเบื่ออีกด้วย!

ตอนนี้ผมอาศัยอยู่ห้องเช่าเล็กๆ แห่งหนึ่ง ก็ตั้งแต่วันที่ผมไม่มีบ้านให้กลับนั่นแหล่ะ จริงๆ แล้วผมว่าผมควรที่จะกลับไปอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็กมากกว่า แต่ปีนี้ เค้าหาที่ให้ผมได้อาศัยอยู่ใกล้กับวิทยาลัย แถมยังกำลังเพ่งเล็งกับผลการเรียนของผมอย่างเอาเป็นเอาตายอีกต่างหาก

เสียงที่ลอดมาจากห้องเพื่อนร่วมชายคาเดียวกันกับ Tetsu, หยุดความคิดต่าง ๆ ลงไว้แค่นั้น Tetsu ระบายลมหายใจออกด้วยความระอา ชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันก็เดินมาทุบประตูห้องเพื่อนของเค้า หลังจากที่คุยกันสักครู่ เจ้าเพื่อนของผม ก็หันมาส่งยิ้มแปลก ๆให้...........

"แกจะหยุดพักสักแป๊บจะได้มั้ยวะ?" Tetsu มองเพื่อนหนุ่ม และหันไปมองเพื่อนสาวสวยร่วมชั้นที่เคยเดทกับเค้ามาแล้ว บังเอิญที่หล่อนหันมาสบตากับTetsuจึงส่งยิ้มที่คิดว่ายั่วยวนสุดๆมาให้ Tetsu (... ^^;;)

"เฮ้ย.....นายก็เห็นไหมเล่า! ว่ามันมีอีกหลายอย่างที่มันเจ๋งกว่าการหมกตัวอ่านหนังสือสอบเป็นไหน ๆ" เจ้านั้นพูดพร้อมกับหัวเราะใส่เค้า แถมยังโม้เรื่องการมีแฟนสาวไว้แนบข้างนั้น มันเยี่ยมยอดกว่าการสอบผ่านชีวะซะอีก

"งั้นเรอะ! พ่อแม่แกคงดีใจที่แกสอบชีวะ ตกเป็นครั้งที่ 5 ซีนะ หึ!" Tetsu ยิ้มเยาะกลับให้บ้าง แต่ก็ต้องตาค้าง เมื่อคนทั้งคู่ ไม่สนใจต่อคำพูดของเค้าเลย

Tetsu เดินกลับเข้าห้อง เกือบจะโห่ไล่หลังเจ้านั้นไปแล้ว แต่ก็เปลี่ยนใจ ประชาชีแถวนี้คงไม่พอใจกับความคิดต๊อง ๆ อย่างนี้แน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาใกล้เที่ยงคืนที่เค้าควรจะเข้านอนได้แล้ว

Tetsu ปลีกตัวเข้าสู่มุมห้องยกมือขึ้นปิดหูและพยายามอ่านตำราวิทย์ฯต่ออย่างตั้งใจในบางครั้ง..ผมก็อดคิดไม่ได้ที่จะยอมแพ้และหยุดเพ้อฝันกับการเอาปริญญาทางธุรกิจสักใบ แล้วหันมาช่วยงานคุณแม่ที่บ้านเด็กกำพร้าแทน..................คิดมาถึงตรงนี้ Tetsu ก็สะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปทันที...

[ เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? ] Tetsu บีบขมับของตนเองด้วยความงุนงง

[ คุณแม่อุตส่าห์ส่งเราเรียน เราควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ เราควรจะเรียนให้จบไม่ว่าจะยังไงก็ตามเพื่อตัวของคุณแม่และเพื่อตัวเราเองด้วย......]

Tetsu ปรายตามองไปยังต้นเสียงที่ลอดมาจากเพื่อนร่วมห้อง อีกครั้ง "ให้ตายซิ! เฮ้อ........"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Hyde! HAAAAAAAAAIDE"

หนุ่มน้อยร่างบอบบาง กระพริบตาถี่ ๆก่อนลืมตาขึ้น ค่อยๆ หย่อนปลายเท้าเล็กลงด้านข้างเตียงและเหยียดเท้าเพื่อทรงตัวขึ้น ปีกบางที่ปกคลุมไปด้วยขนอันละเอียดอ่อนสีขาวคลี่กระจายเต็มอยู่ด้านแผ่นหลังก็กระพือปีกขึ้นพร้อมกับเหยียดแขน บิดขี้เกียจอย่างน่าเอ็นดู้ ~ น่าเอ็นดู

"ผมอยู่นี้ฮะ~~"

สักพักสองหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาสมทบ Hyde ทั้งคู่อยู่ในชุดเสื้อคลุมยาวจรดปลายเท้าสีขาวบริสุทธิ์และมีปีกขาวปกคลุมอยู่ด้านหลัง เช่นเดียวกันกับ Hyde

"สวัสดีฮะ Ken , สวัสดีฮะ Yuki" Hyde เอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โบกไม้โบกมืออย่างกับนางสาวไทยให้กับเพื่อนทั้งสอง แต่ทั้งคู่กลับมองตอบด้วยสายตาเอือม ๆ..

"นี่ไม่ใช่เวลามา สวัสดง สวัสดี กับใครนะ! ฉันไปคุยกับท่านเทพมาแล้ว!!" Ken แทบจะตะโกนใส่ Hyde (ท่านเทพ ก็หมายถึง God หรือ พระเจ้า นะจ๊ะ)

"เหรอฮะ?" Hyde หาว อ้าปากเป็นวงเล็ก ๆ น่ารัก ยกมือเล็กบางป้องปากไว้กันน่าเกลียด

"เหรอฮะ!? ฮึ! เค้ากำลังจะเตะโด่งนายออกจากสวรรค์แล้วนะสิ ไอ้เรื่องที่นายไปทำอะไรไว้กับกระต่ายของท่าน" Yuki ช่วยเสริมคำพูดของ Ken

Hyde เริ่มทำปากยื่น เอามือทั้งสองปิดหน้า ทำท่าจะร้องไห้ งอแง "อือ..อือหืออออ...อออ..ควา~~ความผิดที่ผมทำนะเหรอ! ผมก็แค่ให้อาหารกับ NyanNyan-Ko-NyanNyan เท่านั้นเอง แล้ว... ท่านเทพจะมาโกรธผมได้ไงอ่ะ..."

"ฉันไม่อยากเชื่อเลย ว่าท่านเทพ จะตั้งชื่อลูกกระต่ายว่า NyanNyan-Ko-NyanNyan.....ตอนแรกนึกว่าแมวซะอีก!" Ken พึมพำ เกาหัวด้วยความงง (พูดถึงแมวเนี่ย ยังกับพูดถึง ken ยังไงไม่รู้แหะ หุ หุ ^^;; : Sochan) Yuki ตบหลังของKenเบา ๆ เตือนไม่ให้ออกนอกเรื่อง

"ยังไงๆ ท่านเทพก็โทษ Hyde อยู่ดี ที่ไปทำให้มันป่วย?!" Yuki ยิ้มโหดใส่นางฟ้าร่างน้อย

" แย่แน่เจ้า Hyde เอ๋ย ....ไปให้อะไรมันกินเข้าละ! หือ?"

Hyde ทำปากยื่นอีกครั้ง ทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียง งอศอกยันหัวเข่าของตัวเอง แถมงอตัวทำท่าแห้งเหี่ยวและสิ้นหวัง(หมดท่าไปเลยนะ Hyde!) "...ผมก็ให้อาหารธรรมดา ๆ นี่ฮะ ก็แค่ แครอทกับผักชีฝรั่ง...."

"หรือว่า มีคนใส่ความ?" Ken ถามเสียงเบา Hydeส่ายหน้าจนผมยาวกระจายตามแรงสะปัด " ผมรับอาหารมาจากน้องชายของท่านเทพ แล้วก็เอาไปเลี้ยงเลยฮะ..."

Yuki และ Ken สบตากันอย่างเข้าใจอะไรในบางอย่าง บางครั้งเค้าทั้งคู่ก็อยากจะให้ Hyde ไม่ซื่อ(บื้อ)และเชื่อใจคนอื่นเกินไปนัก ตั้งแต่พวกเค้าเป็นแค่เทพตัวเล็ก ๆ แล้ว Yuki และ Ken ก็คอยปกป้อง Hyde ตลอดเวลา เสมือน Hyde เป็นน้องน้อยของเค้าทั้งสอง

"อืม....Hyde เธอไม่ได้ตรวจดูอาหารก่อนที่จะเอาไปเลี้ยง Nyan เหรอ? ฉันคิดว่า น้องชายของท่านเทพ ไม่ค่อยจะชอบหน้าเจ้า Nyan นะ.." Ken ตั้งข้อสังเกต

Hyde ตาโตทันที "จริงรึฮะ?!!! จะมีใครเกลียดกระต่ายที่แสนน่ารักอย่าง NyanNyan-Ko-NyanNyan ได้รึฮะเนี่ย!"

"ฉันเนี่ยแหล่ะ!ก็ถ้ามันมากวนประสาทพวกฉันมากๆ ละก็ !..." Yuki แสยะยิ้ม แต่ก็ต้องรีบหยุด เมื่อสังเกตเห็น Hyde ปาดน้ำตา "โอ๊ะๆ! ฉันแค่ล้อเล่น ล้อเล่น--------- น่ะ แหม! ทุกคนรักกระต่ายน้อยน่ารักอย่างเจ้า Nyan จะตายไป จะมีก็แค่บ่นเล็ก บ่นน้อยนิดหน่อยเอง..."

Hyde จึงยิ้มขึ้นมาได้หน่อยแต่สีหน้าก็กลับแย่ลงอีก เมื่อคิดถึงเวลาที่ตัวเองถูกเตะลงจากสวรรค์ "แล้วผมจะทำยังไงดี..." น้ำตาเริ่มมาคลออีกครั้ง "ผมไม่รู้จักใครข้างล่างเลย...."

Yuki รับรู้ถึงความรู้สึกของ Hyde "ฉันอยากจะช่วยหรอกนะ แต่..."

"โอ้ย! ไม่เป็นไรหรอกน่า พนันได้เลย ว่า Hyde จะต้องปลอดภัยเมื่ออยู่ข้างล่างนั่น" Ken ลงนั่งข้าง ๆ ลูบหลังไหล่เพื่อนตัวน้อยเพื่อปลอบใจ ในขณะที่ Hyde ก็พยายามกลั่นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าเพื่อรักทั้งสองของเค้า

"ครั้งหนึ่ง.... ฉันเคยได้ยินตำนานเรื่อง เทพบนสวรรค์ได้พบกับมนุษย์หนุ่มชาวโลก แล้วทั้งคู่ก็รักกัน...."

Yuki ยิ้มแหย ยืนกอดอกฟังอยู่ข้าง ๆ "สงสัยจะดูละครน้ำเน่ามากไปรึเปล่า Ken-!"

ถึงจะพูดปลอบใจอย่างไรก็ตาม ใบหน้าของทั้ง 3 ก็ยังปกคลุมไปด้วยความกังวล Hyde จะทำยังไงตอนลงไปอยู่บนโลกมนุษย์นะ? และที่น่าเป็นห่วงสุด ๆ.... Hyde ยังไม่รู้จักใคร ข้างล่างเลยสักคนเดียวด้วยนะสิ!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"ใช่! ที่หน้าเลย วู้~~~ นั่นแหละฮะ ที่หน้าเล้ย ~จารย์!"

Tetsu รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกระแทกดังปั้ง!! กับใบหน้าซึ่งกำลังแนบอยู่บนโต๊ะเรียน เมื่อเพื่อนร่วมห้องของเค้าเรียกอาจารย์สอนวิทย์ให้หยุดชะงัก ก่อนที่ท่านจะเดินออกจากชั้น แต่ท่านก็เพียงแค่เบิ่งตามองเจ้านั่นเล็กน้อย Tetsu รู้ดีว่าท่านจะทำอะไรต่อไป

" ขอโทษครับ ดร.คามิยามา... " Testu กล่าวขอโทษต่ออาจาย์

" ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ถึงไอ้ความอารมณ์ร้อนแถมยังหัวรั้นของเพื่อนเธอดี " ดร.คามิยามา หยุดคำพูดของ Tetsu ก่อนที่จะเดินออกจากห้องบรรยาย " เธอจะยังอยู่ห้องเช่าระหว่างปิดเทอมคราวนี้รึ? "

".......ครับ"

ใบหน้าของ ดร.คามิยามา อ่อนโยนลงเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างดี " ถ้าเธอว่างก็มาที่บ้านฉันได้ตลอดเวลาที่เธอต้องการนะ ภรรยาของฉันคงชอบที่จะได้คุยกับเด็กอย่างเธอ "

Tetsu ยิ้มรับในความเมตตาของท่าน บ้านของดร.คามิยามา ห่างจากห้องพักของเค้าเพียง 15 นาที

" ขอบคุณครับ อาจารย์" Tetsu กล่าวพร้อมโค้งคำนับ ก่อนที่ท่านจะเดินจากไป

Tetsu จำได้ว่าท่านมีลูกเพียงคนเดียวและได้ตายด้วยโรคทางพันธุกรรมชนิดหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะเรียนอยู่ปีหนึ่งเท่านั้น

อืม...ถ้าเราได้พบกับ ดร.คามิยามา ก่อนหน้านี้......... Tetsu คิดได้แค่นั้น ก็หยุดความคิดทันที เราควรที่จะกลับอพาร์ทเมนท์และเริ่มทำความสะอาดห้องรก ๆที่เกิดจากเจ้าเพื่อนบ้าของเราได้แล้วมั้ง?

~To be continued in Part 2~