Written by : hay

Part 5 : true...

"พี่ ! พูดอะไรแบบนั้น ฉันเป็นแฟนกับเขา กะอีแค่จูบ มันจะไปเสียหายอะไร " เด็กน้อยวีนพี่ชาย พร้อมกับเดินไปดึง yukihiro ให้ห่างออกจาก ken

"แฟนเหรอ เธอพูดอย่างงั้นได้ไง ในเมื่อ...เธอเป็น..."

"ไม่ต้องหรอกพี่ ฉันจะพูดเอง..."

ken ยืนเอ๋อ นี่มันอะไรกันเนี่ย

hyde มอง ken อย่างขลาดกลัวแล้วเสียงก็สั่นเครือขึ้นมา "ken_chan ฉันขอโทษ.." น้ำตาไหลริน ken ยิ่งงงไปกันใหญ่ เขายกมือขึ้นจะซับน้ำตาให้ hyde แต่ร่างบางหลบมือของเขา แล้ววิ่งหนีจากไป

"hyde !! " yukihiro มองตามน้องสาวไป แล้วกลับหันมามองที่ ken

"นี่ นายฉันจะบอกอะไรให้นะ น้องฉันเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง" yukihiro พูดเพียงแค่นั้นแล้วก็ออกวิ่งตาม hyde ไป

'อะไรกันนี่ รักแรกของฉันเป็นผู้ชายหรือไงเนี่ย' ken กุมขมับแน่น หน้าซีดราวกับกระดาษ ไม่ ! ไม่ ! ไม่ ! ม่ายยยยยยย~~~~~~~~

ken กรีดร้องลั่นถนนจากนั้นก็มีเสียงเหมือนกระถางต้นไม้แตกดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟตามบ้านที่เปิดขึ้นติดต่อกันอย่างกับการเล่นเวฟในสนามกีฬา....-_-;;

'5 วันแล้วสินะ ที่ ken หยุดเรียน เขาคงเกลียดเราแล้วล่ะมั่ง' hyde ถอนหายใจเป็นครั้งที่ 5 แล้วสำหรับเช้าวันนี้

"hyde เป็นอะไรไม่สบายรึเปล่า" jiro ถามเพื่อนตัวน้อย

ไม่มีคำตอบจากร่างเล็ก เธอแค่ส่ายหน้าเพื่อจะบอกว่า 'ไม่เป็นไร' เท่านั้น

ตั้งแต่ hyde เริ่มเหม่อลอยแบบไม่รู้จะกลับมาเมื่อไร tetsu ก็พลอยมีอาการกินข้าวไม่ลงกังวลใจตามเพื่อนตัวน้อยไปด้วย เหตุผลที่ทำให้ tetsu เป็นอย่างนี้ก็ยังเป็นปริศนาอยู่ดี....

"tetsu นายเป็นอะไรว่ะ" jiro ถามเพื่อนคู่ซี้ที่นั่งตรงข้ามเหลือข้าวหน้าไก่อยู่เกือบจะเต็มชาม

"ป่าว ไม่มีไรนิ" ตอบแล้วก็ก้มหน้าลง

jiro ถอนหายใจวางตะเกียบลงข้างชามมิโซะราเมงที่ยังร้อนอยู่ "นายชอบ hyde_chan ใช่ม่ะ"

tetsu เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างประหลาดใจว่า 'ทำไมมันรู้ว่ะ'

"เออ...ฉัน..."

"ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจว่ะ hyde_chan ดูซึม ๆ นายก็เลยพลอยซึมตามไปด้วยใช่ไหมล่ะ ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วนี่"

ใช่...ตั้งแต่เด็ก แต่ก็เจอกันหลัง ken อยู่ดี hyde เคยเล่าถึงเด็กชายที่ให้ดอกไม้กระดาษสีขาวกับเธอแทน snowdrop ที่เธอชอบเสมอ และมักจะเล่าด้วยดวงตาที่เป็นประกายซะด้วย และมันก็ทำให้ tetsu หวั่นไหวอยู่บ่อยครั้ง

หลายครั้งหลายครา ที่อยากจะบอกกับ hyde ให้รู้แล้วรู้รอดไปซะที จะได้ไม่ค้างคาอยู่อย่างนี้ แต่...ถ้า hyde ไม่ได้รักเราล่ะ จะได้เห็นรอยยิ้มอย่างนี้อีกไหม จะได้คุยกับ hyde อย่างสนิทสนมอย่างนี้อีกไหม เขาถามตัวเองด้วยหัวใจที่เจ็บปวดและความรู้สึกอัดอั้นที่เข้าเกาะกุมหัวใจมากขึ้นทุกที

วันที่เห็น ken กับ hyde จูบกัน ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร มันเจ็บยิ่งกว่าที่ต่อยกับ j ซะอีก มันไม่ใช่รู้สึกชาที่หน้า แต่ที่เจ็บน่ะมันเป็นที่หน้าอก ด้านในรู้สึกเหมือนแก้วที่มันตกลงพื้นมีรอยบิ่นที่ปากแก้วและเริ่มจะร้าว และในตอนนี้มันก็เริ่มกำลังจะแตกเป็นผุยผง แต่พอคิดว่าถ้าคนที่เรารักกำลังจะมีความสุขล่ะ

เราจะรั้งเค้าไว้เพราะความเห็นแก่ตัวงั้นเหรอ ประโยคนี้มันวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในสมองที่ไม่อาจจะทนต่อความเจ็บปวดได้แล้ว

"แล้วทำไมนายไม่บอกเค้าล่ะ " jiro ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จะได้ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนกุหลาบถูกรถทับอย่างนี้ไง..." (it's the end ไง จำได้ป่ะ)

"ไม่...บอกไม่ได้หรอก" ตอบกลับแล้วก็ก้มหน้างุด

"เนี้ย ken หายไป 5 วันแล้วนะ ชั้นว่ามันถึงเวลาที่นายต้องเดินหน้าแล้วล่ะ"

"แต่ถ้า..ถ้า hyde_chan ปฏิเสธล่ะ.."

"แต่ hyde_chan ก็ยังเป็นเพื่อนกับนายอยู่ดีแหละ นายรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ tetsu! "

ที่ jiro พูดมามันไม่ผิดนักหรอก แต่ก็ยังคงกลัวอยู่ดี tetsu ก้มหน้านิ่ง jiro ถอนหายใจ

"ยังไงนายก็คิดเองแล้วกันนะ นายโตแล้วนะ tetsu และ hyde ก็โตพอจะรู้จักความรัก ชั้นเชื่อว่าไงเค้าก็ไม่เลิกเป็นเพื่อนกับนายแน่ ๆ" เอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนผมทองเบา ๆ

"ไปแล้วนะ tetsu วันนี้มีเดทกับเด็กโรงเรียน X น่ะ bye~~~^0^ " jiro เดินจากไปด้วยเสียงร่าเริง แหงล่ะ เด็กโรงเรียน X นิ มีราชินีสุดสวยอย่าง yoshiki ยังไงมันก็ดีกว่ามานั่งคุยกับเราอยู่แล้ว

tetsu ส่ายหน้า 'เฮ้อ~~เอาว่ะ บอกก็บอก' tetsu ตัดสินใจแน่วแน่ ก่อนจะลุกเดินไปที่เคาเตอร์เพื่อจ่ายค่าอาหาร ที่เพื่อนรักกินด้วย (เวรจริงมันกินแล้วหนีกี่หน แล้วว่ะเนี้ย -_-;;; )

'ปิ๊งป่อง~~' เสียงกริ๊งหน้าบ้านของ hyde ดังขึ้น วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย hyde เดินลงมาเปิดประตูให้แขกผู้มาเยือนทั้งๆที่อยู่ในชุดนอน ซึ่งเป็นเสื้อกับกางเกงลายทางสีฟ้า คล้ายกับชุดนอนของผู้ชาย(?!)

"อะ..รุน..หวัด... tet_chan มีอะไรเหรอ" hyde ขยี้ตามองแขกผู้มาเยือนด้วยตาที่ยังไม่เปิดดี

"อรุณสวัสดิ์ นี่ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไป เดี๋ยวจะทำอะไรให้กิน" tetsu เดินเข้าบ้านพร้อมกับถุงของเต็มมือ ที่มีทั้งผักแล้วก็แฮม ขนมปังฝรั่งเศส 2 แถว เดาเอาว่า tesu คงทำแซนวิสซึ่งจะมีสารพัดไส้ให้ hyde ได้ชิม

"อะไรเนี่ย tet_chan ของกินเยอะแยะไปหมดเลย" hyde เดินตามหลัง tetsu ที่วางของบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วก็เดินไปหาเขียงกับมีดเพื่อเตรียมจะหั่นของทำอาหาร

"แม่ของเธอน่ะ เขาโทรไปบอกชั้นว่า เธอน่ะวันนี้จะอยู่บ้านคนเดียว เลยให้ชั้นมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วพอแม่ชั้นรู้ว่าเธอจะอยู่คนเดียว ก็ซื้อของมาให้เนี่ย บอกว่าให้มาทำอาหารให้เธอกินหน่อย เพราะแม่เธอน่ะบอกว่าเธอทำอาหารไม่เป็น เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ" tetsu สาธยายยาวเหยียดให้เพื่อนตัวน้อยได้ฟัง

"ขอบใจนะ แต่ว่าวันนี้ชั้นจะออกไปข้างนอก" hyde บอกแล้วก็หลบตาลง

tetsu มองอย่างเย้ยหยัน "จะไปหา ken ใช่ไหมล่ะ" พูดออกไปแล้วก็ยิ้มเยาะให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง

"tet_chan....เธอ..." เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ

"hyde...ทำไมเธอถึงรัก ken ล่ะ" tetsu วางมีดลงแล้วเดินอ้อมโต๊ะออกมาหาร่างบาง ที่ได้แต่ยืนเฉยๆ เพราะว่าเธอไม่เคยเห็นเพื่อนของเธอทำหน้าแบบนี้มาก่อน ใบหน้าที่ดูเจ็บปวดและมีรอยยิ้มที่เหมือนกับการเย้ยหยันอย่างบอกไม่ถูก

"tet_chan..." hyde เรียกชื่อเค้าอีกครั้ง

tetsu มองร่างเล็กอย่างเจ็บปวด เขายืนอยู่ใกล้ร่างเล็ก ๆ แล้วมือใหญ่ทั้งสองข้างก็อ้อมโอบร่างเล็กเข้ามาใกล้ เธอยันอกเขาด้วยแขนเรียว แต่ก็ดูเหมือนว่า tetsu จะรัดร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้นไปอีก

"tet_chan...ปล่อยชั้นเถอะ.." เสียงหวานสั่นแล้ว tetsu ก็รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่เปื้อนเสื้อของเขา

"hyde ฉันรู้ว่าเธอรัก ken แต่เขาไม่อยู่แล้วนี่ เป็นชั้นไม่ได้เหรอ" tetsu คลายอ้อมแขนออก แล้วกุมมือเล็กขึ้นวางบนอกของเขา เพื่อให้สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นช้าแต่ดังมาก ราวกลับจะหยุดความถี่ลง

"tet_chan.." เธอมองคนตรงหน้าแล้วก็จับมือของเขา บีบนิดนึงก่อนที่จะแกะมือใหญ่ของจากมือของตน

"เธอเข้าใจใช่ไหม ว่าการที่จะลืมคนที่เรารักมันทำได้ไม่ง่ายนัก แล้วตอนนี้ชั้นก็ยังเชื่อใจ ken_chan อยู่.." กล่าวออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน

tetsu ใจหาย แต่สิ่งที่เขาต้องการจะเห็นคือ 'ได้เห็นคนรักมีความสุข' นิ้วยาวเกลี่ยน้ำตาให้แห้งเหือดลง เขายกมือทั้งสองประคองใบหน้าเล็กแล้วก้มลงจูบที่หน้าผากเนียนของ hyde สองแขนโอบร่างเล็กมากอดอีกครั้ง

"ขอโทษนะ ขอชั้นได้กอดเธออีกครั้ง แล้วชั้นจะหยุดความรู้สึกนี้ให้ได้.." พูดออกมาด้วยความปวดร้าวที่เอ่อล้นจนแทบทนไม่ได้ เขาสบหน้าลงกับไหล่บาง น้ำตาของ tetsu ที่ไม่เคยหลั่งมาก่อนก็ได้แสดงความอ่อนแอให้เพื่อนตัวน้อยเห็นเป็นครั้งแรก

hyde โอบแขนไปรอบตัว tetsu และร้องไห้คิดถึงเขาคนนั้น คนที่เคยเกลี่ยน้ำตาของเธอมาก่อนเพื่อนชายผมทองคนนี้...

ที่ห้องพักของ ken...

ชายหนุ่มเดินหาเจ้าเหมียวน้อยสีขาวทั่วห้อง ไม่รู้ว่ามันไปซ่อนอยู่ตรงไหนนะ ที่เขาไม่ได้ไปเรียนตั้งเกือบอาทิตย์ก็เพราะเจ้าเหมียวนี่แหละ มันถูกรถชน ตอนกำลังจะเดินออกจากบ้านเมื่อวันจันทร์ ก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าหายไปไหนทั้งคืน มาเจอมันนอนจมกองเลือดตอนเช้า ก็อุ้มมันตาลีตาเหลือกไปหาหมอ พอเข้าไปหมอก็ดันเดินทางไปต่างเมืองซะนี้ (คราวจะเสียชีวีล่ะน๊าา ^^;;) นางพยาบาลก็เลยช่วยห้ามเลือด แล้วก็พาเจ้าเหมียวนี่นั่งรถไฟไปคลินิคถัดไป หมอก็บอกว่าให้นอนพักที่โรงบาลสัตว์ซะหน่อย เงินไม่พอใช้ก็เลยขอทำงานพิเศษในโรงพยาบาลน่ะแหละ แต่ก็ใช่ว่าจะหยุดเรียนไปเฉยๆหรอกนะ ก็โทรไปหาอาจารย์ teru

ด้วย และก็ด้วยเหตุนี้นี่แหละถึงหยุดเรียนซะหลายวัน

"snowdrop แกต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลนะ อย่ามัวเล่นซ่อนหาอยู่เลยน๊าา" ken เดินเกาหัวแกรก เจ้าแมวน้อยไม่รู้ไปซ่อนที่ไหน แล้วก็ดูเหมือนจะมีแขกมาเยือนเขา เพราะเสียงกริ๊งห้องดังขึ้น...

"สวัสดีครับ" สาวน้อยตรงหน้าทำให้เขาอึ้งไปชั่วขณะ "hyde เธอ..."

"สวัสดี ken_chan " เธอเอ่ยอย่างขลาดๆ

"เข้ามาก่อนซิ" ร่างสูงเอี้ยวตัวหลบให้คนตัวเล็กเดินเข้าห้อง

"มันรกหน่อยนะ นั่งบนเตียงก็ได้" kenว่า ห้องของเขามันไม่ใหญ่มาก ก็แค่มีห้องน้ำในตัว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรผนังกั้นห้องเลย

"ทำไมไม่ไปโรงเรียนเลยล่ะ" hyde เริ่มคำถามตรงจุด

"เอ่อ..คือว่า.."

'เหมี๊ยว..ว' เจ้าเหมียวสีขาวเดินมาคลอเคลีย hyde ร่างเล็กก้มลงมองเจ้าแมวน้อย มันมีผ้าพันแผลพันอยู่รอบตัวเลย hyde ประคองเจ้าตัวเล็กขึ้นไว้ในอ้อมแขนอย่างเบามือ

"เพราะเจ้านี่เหรอ ?"

ken พยักหน้าเป็นการตอบ ความโล่งอกเกิดขึ้นในใจ hyde ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินเข้าไปใกล้ ken ก้มลงสบหน้าลงกับแขนล่ำ ken สัมผัสถึงน้ำตาที่ไหล่ผ่านเสื้อยืดของเขา

มือใหญ่ลูบหัวเบาๆ

"ช่วยชั้นเปลี่ยนผ้าพันแผลมันหน่อยนะ" ken บอกกระซิบที่ข้างหู hyde พยักหน้าและทำตามที่บอก...

Part 5.....end

(to be continued...)