Written by earthy

Only One

Chapter 1: Beyond…

ท่ามกลางบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยสีเขียวของต้นไม้และพืชพันธุ์หลากหลายชนิด แสงอาทิตย์ของยามเช้าที่สาดแสงแรงกล้าผ่านทะลุช่องว่างระหว่างใบไม้มายังบานหน้าต่างของบ้านพักตากอากาศแห่งหนึ่งและกระทบที่ผิวเปลือกตาของผู้ที่กำลังหลับอยู่ให้ลืมตาขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

" อรุณสวัสดิ์ Sugi " เสียงทักทายเป็นคำแรกของยามเช้า

" อืม อรุณสวัสดิ์ Ryu " ยิ้มบางๆรับพร้อมกับทักตอบด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก

…ผ่านมา 2 ปีแล้วสินะ ที่เขาได้มาอยู่เคียงข้างชายหนุ่มผมดำคนนี้ราวกับความฝัน

เมื่อ 2 ปีก่อน Sugizo ได้มาเที่ยวพักผ่อนกับเพื่อนของเขาที่บ่อน้ำร้อนแห่งหนึ่ง การที่เลือกมาที่บ่อน้ำร้อนนั้นเป็นความคิดของ Shinya เพื่อนคนหนึ่งของเขาเอง และโดยส่วนตัวสำหรับเขาแล้ว Shinya นั้นเปรียบเสมือนผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ในเวลาเดียวกัน เป็นคนที่มีความสำคัญที่เขาให้ความเคารพนับถือมากคนหนึ่งเลยทีเดียว กับความคิดที่ Shinya ให้ความเห็นว่าการได้รับบรรยากาศที่ดีๆและเงียบสงบจะช่วยให้จิตใจผ่อนคลายจากความตึงเครียดลงได้ไม่มากก็น้อย เขาเองก็รู้สึกเห็นด้วยกับความคิดนี้

" นายเป็นยังไงบ้างน่ะ " เสียงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงขณะที่อยู่ด้วยกันภายในห้องพักหลังจากที่ช่วยกันจัดสัมภาระเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ร่างผอมเพรียวหันมอง Shinya ด้วยสีหน้าที่บ่งว่าไม่เข้าใจในคำถามนั้น

" อยู่ดีๆก็ถาม แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ "

" ฉันไม่คิดว่านายจะไม่รู้นะว่าฉันหมายถึงเรื่องอะไร "

Sugizo นิ่งไป แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจตนเองอยู่แล้วว่า Shinya กำลังหมายถึงเรื่องอะไร หากแต่เขาไม่ได้อยากจะตอบคำถามนั้นเท่าไรเพราะเขาเองก็ไม่รู้จริงๆว่าทำใจกับมันได้แล้วหรือยัง ชายหนุ่มจึงเลี่ยงที่จะต่อบทสนทนานี้ด้วยการขอตัวออกไปรับลมที่ด้านนอกเหลือเพียงอีกฝ่ายที่ส่ายหัวพลางถอนหายใจออกมาช้าๆ

ขณะที่ Sugizo เดินมาตามทางเดินผ่านห้องพักซึ่ง J และ Inoran ที่ร่วมเดินทางมาด้วยนั้นพักอยู่ด้วยกัน เขาได้ยินเสียงเพื่อนทั้ง 2 คุยกันดังแว่วออกมา

" เขาคงเกลียดฉันแล้วถึงได้ไม่อยากพูดกับฉัน " ชายหนุ่มร่างสูงกุมขมับอย่างหาทางออกไม่ได้

" เรื่องอย่างนี้อาจจะต้องใช้เวลาอีกซักหน่อย นายเองก็อย่าคิดมากเลยนะ " พูดพร้อมกับจับที่บ่าเป็นเชิงปลอบและให้กำลังใจ J หันมามองเพื่อนที่อยู่ข้างเขาพร้อมกับจับมือเอาไว้อย่างซาบซึ้ง

" ขอบใจ ino ขอบใจมาก "

ร่างผมแดงที่อยู่ด้านนอกเมื่อได้ยินดังนั้นก็แทบอยากจะผลักประตูเข้าไปทันที แต่ทำไมนะ ทำไมเขาถึงเอื้อมมือไปเปิดประตูไม่ได้ราวกับมีอะไรมาเหนี่ยวรั้งเขาไว้ แล้วสั่งว่าห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด

Sugizo ตัดสินใจเดินออกจากที่พักไป เขาเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย แล้วก็ทรุดนั่งลงที่ข้างทางเหมือนคนสิ้นเรี่ยวแรง ซบหน้าลงกับหัวเข่าของตัวเองน้ำตาพาลจะไหลออกมาเสียให้ได้ ทำไมตัวเขาในขณะนี้ช่างอ่อนแอนักนะ

" มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวเนี่ย สาวน้อย " เสียงคำพูดที่ฟังไม่เข้าหูดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มผมแดงหันมองอย่างไม่พอใจ

" โอ๊ะๆ อย่าทำตาดุยังงั้น มานี่ ไปหาความสุขกันดีกว่า " ไม่พูดเปล่า กระชากแขนอย่างแรง

" โอ๊ย! ไอ้บ้า ปล่อยนะเว้ย! ใครจะไปกับแกวะ " ออกแรงสะบัดแขนอย่างเต็มที่หวังจะให้หลุดจากการเกาะกุม แต่อีกฝ่ายที่รูปร่างได้เปรียบกว่าไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

" อ้าว เฮ้ย! ผู้ชายนี่หว่า แต่นานๆจะเจอแบบนี้ ปล่อยก็โง่เดะ " ถึงแม้จะรู้สึกเสียศูนย์ไปบ้างที่เข้าใจผิดว่าร่างเพรียวบางตรงหน้านี้ไม่ใช่หญิงสาวอย่างที่ตั้งใจ แต่ด้วยรูปโฉมที่ตรึงใจขนาดนี้ย่อมไม่ยอมที่จะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

Sugizo พยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต และก่อนที่จะได้มีอะไรเกิดขึ้นก็มีเสียงหนึ่งตะโกนดังมาจากด้านหลัง

" คุณตำรวจ! เร็วๆครับ มีคนกำลังจะถูกทำร้าย " ด้วยความไม่แน่ใจกลัวตัวเองจะโดนจับซิวเข้าตะราง เหล่าผู้ประสงค์ร้ายจึงได้รีบเผ่นหนีไปโดยไม่ได้ใส่ใจที่จะมองว่ามีตำรวจมาจริงๆหรือไม่ ปล่อยให้เหลือเพียงร่างที่ยังตัวสั่นด้วยความกลัว

" ดีนะ โกหกก็เชื่อ เอ่อ คุณบาดเจ็บตรงไหนมั้ย " ผู้ที่ให้ความช่วยเหลือนั่งลงข้างๆพร้อมกับถามขึ้น ทันใดนั้นเอง Sugizo โผเข้ากอดคนตรงหน้าและร้องไห้ออกมาอย่างหนักเนื่องด้วยความอึดอัดมากมายที่มีอยู่ภายในใจประกอบกับเหตุการณ์ที่เพิ่งจะสร้างความหวาดกลัวให้กับเขาเมื่อครู่ และทำให้อีกฝ่ายตกใจเป็นอย่างมากเมื่อพบว่าคนที่เขาให้ความช่วยเหลือนั้นหมดสติไปในอ้อมแขนของเขาเอง

" อ้าว! คุณ เฮ้! เป็นอะไรรึเปล่า "

To be continued...