Written by earthy

Only One

Chapter 2 : The first site…

เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงกว่าที่ร่างผมแดงจะรู้สึกตัว เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็ต้องพบกับภาพที่ไม่คุ้นตารวมไปถึงชุดนอนตัวหลวมที่เขาสวมอยู่ เขากุมหน้าผากด้วยยังรู้สึกปวดหัวอยู่เล็กน้อย เมื่อตั้งสติกับสถานที่ได้แล้วจึงพยายามลุกออกจากเตียงแต่จู่ๆก็มีอาการหน้ามืดขึ้นมาซึ่งพอดีกับชายหนุ่มผู้ที่ช่วยเขาไว้กำลังเดินถือถ้วยเครื่องดื่มและรีบเข้ามารับเขาไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะลงไปกระแทกกับพื้น

ชั่ววินาทีที่ทั้งสองฝ่ายได้สัมผัสกันนั้นเองต่างฝ่ายต่างก็บังเกิดความรู้สึกที่แปลกประหลาดขึ้นมาอย่างไม่สามารถอธิบายได้ ทั้งคู่รู้สึกราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างจู่โจมเข้ามาทำให้ใจเต้นแรงขึ้นมากระทันหัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเสมือนเวลาหยุดลงไปชั่วขณะ สำหรับตัวของ Sugizo เองจะถือว่าช่วงเวลานี้เป็นการได้เผชิญหน้ากันครั้งแรกก็คงไม่แปลกนักเนื่องจากคืนวานที่ได้พบกันท่ามกลางความมืดทำให้ไม่สามารถเห็นหน้าของอีกฝ่ายได้ถนัดนัก

เมื่อรู้สึกตัวชายหนุ่มจึงประคองให้ Sugizo กลับนั่งลงไปที่เตียงและกำชับว่าไม่ควรจะลุกพรวดพราดหรือเดินไปไหนมาไหนไม่เช่นนั้นอาจจะหน้ามืดและล้มลงไปอีกได้ หลังจากนั้นจึงยื่นถ้วยเครื่องดื่มที่มีไอบางๆลอยอยู่เหนือปากถ้วยให้และเอ่ยปากแนะนำตัวว่าเขาชื่อ Ryuichi เป็นผู้ดูแลบ้านพักที่นี่อยู่รวมทั้งบอกถึงสาเหตุที่พาร่างผมแดงมาที่นี่เพราะเขาไม่รู้ว่า Sugizo เป็นใครและพักอยู่ที่ไหน

ชายหนุ่มผมแดงพยักหน้ารับรู้ช้าๆพร้อมกับยื่นมือรับถ้วยมาจิบเพียงเล็กน้อย ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับอีกฝ่ายซึ่งจะเนื่องด้วยสาเหตุอะไรนั้นคงมีเพียงแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ Ryuichi เห็นท่าทางของคนตรงหน้าแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

" ยังคิดอยู่ว่าทำไมเจ้าพวกนั้นถึงเข้าใจว่านายเป็นผู้หญิง แต่พอมองดีๆแล้วก็น่าอยู่หรอกนะ "

พยายามที่จะพูดให้อีกฝ่ายขำ แต่สำหรับ Sugizo แล้วคำพูดนี้ถือเป็นคำพูดที่เขาขำไม่ออกและไม่เคยคิดจะหัวเราะไปด้วยเลยแม้แต่น้อย ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาถูกช่วยเอาไว้ป่านนี้น้ำในถ้วยที่อยู่ในมือเขาคงจะอยู่ที่หน้าของ Ryuichi เรียบร้อยไปแล้ว ทางด้านชายหนุ่มผมดำนั้นเมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของร่างผมแดงมีแววโกรธขึ้ง จึงเข้าใจว่าคำพูดของเขานั้นผิดจุดประสงค์ไปแล้วจึงรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นการด่วน ก่อนจะหันมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังและเห็นว่าดึกมากแล้วเขาจึงไม่อยู่รบกวนต่อไปอีก หาก Sugizo ต้องการอะไรก็เรียกเขาที่ห้องถัดไปได้ตลอดเวลา

" ขอบคุณนายมากที่ช่วยฉันไว้ เอ่อ ขอรบกวนอีกอย่างนะ ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม " ในใจคิดต้องการที่จะติดต่อกลับไปหา Shinya เพื่อไม่ให้เป็นห่วงเขา

ทันทีที่ปลายสายยกหูขึ้นก็มีเสียงตะโกนโวยวายดังมาตามสาย

" Sugi! นายหายไปไหนน่ะ ทางนี้กำลังตามหานายกันให้วุ่นเลย กลัวว่านายจะเป็นอันตรายอะไรรึเปล่า ทำไมออกไปไหนไม่บอกใครไว้หน่อยทำเอาเป็นห่วงกันไปหมด แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหนจะให้ไปรับมั้ย " พูดยาวเหยียดโดยที่แทบจะไม่หายใจและไม่เปิดโอกาสให้ Sugizo ได้เอ่ยปากอะไรแม้แต่คำเดียว แม้จะเสียงดังแกมตำหนิไปบ้างแต่ก็เจือไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

" ขอบใจนะ พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยก็เลยยังกลับไปไม่ได้น่ะ นายยังไม่ต้องมารับหรอก ฉันปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง " เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วก็ทำให้ Shinya ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและเบาใจลงไปได้บ้าง

" J มันเป็นห่วงนายมากนะ " เมื่อได้ยินประโยคนี้ Sugizo ก็ถึงกับชะงักไป มือกำสายโทรศัพท์แน่นและตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดัง

" อย่างหมอนั่นน่ะเหรอ! " เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นมาทำให้ Ryuichi ที่ยืนอยู่ข้างๆตกใจเล็กน้อย

" ช่างเถอะ ขอโทษนะที่ทำให้วุ่นวายกันเอาเป็นว่าฉันปลอดภัยดี แล้วจะติดต่อกลับไปนะ " วางหูโทรศัพท์ลงที่แป้นทันทีและเมื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นเจ้าบ้านทำให้เขายิ้มแหยๆ

" 'โทษทีที่เสียงดัง ลืมไปว่านายอยู่ตรงนี้ด้วย " พูดอย่างรู้สึกผิดที่เสียมารยาท แต่ Ryuichi ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะที่จริงแล้วเขายังนึกแอบขำท่าทางเก้ๆกังๆของ Sugizo อยู่ในใจเสียด้วยซ้ำไป

" พักผ่อนเถอะ ดึกมากแล้ว " ตบที่บ่าเบาๆก่อนจะผละไป

กลางดึกคืนนั้น Sugizo ฝันเห็นเหตุการณ์บางอย่างซึ่งในความฝันนั้นปรากฏเงาสีดำร่างสูงระหงกำลังพยายามพูดอธิบายเรื่องราวให้กับคนที่เขากำลังพูดด้วยได้เข้าใจ

" นายจะให้ฉันพูดยังไง นายถึงจะยอมเชื่อว่าตลอดมาฉันมีแค่นายคนเดียวเท่านั้นนะ "

" ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น นายจะพูดยังไงมันก็คือการแก้ตัวอยู่ดี ฉันไม่อยากฟัง "

โดยไม่อาจล่วงรู้ได้ ร่างสูงใช้กำลังกระชากตัวคนตรงหน้าเขาเข้ามาแนบริมฝีปากโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ระวังตัว

………

" ฮะ!!! " Sugizo สะดุ้งตกใจ ลุกพรวดขึ้นนั่ง มือขยุ้มอกเสื้อเอาไว้แน่น หอบหายใจแรง เหงื่อออกเต็มใบหน้า พยายามสะบัดหัวเพื่อไล่ภาพความฝันที่เห็นเมื่อครู่ออกไป เขาลุกออกจากที่นอนเดินตรงไปยังอ่างล้างหน้าพร้อมกับเปิดน้ำและวักน้ำขึ้นล้างหน้าอยู่หลายครั้งจนทั้งเสื้อที่สวมอยู่และเส้นผมเปียกโชก

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องที่เขาพักอยู่ดังรัวขึ้นพร้อมกับเสียง Ryuichi ที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าห้อง Sugizo จึงเดินไปเปิดประตู

" ฉันได้ยินเสียงนายร้อง...เฮ้ ทำไมเปียกขนาดนี้ "

ร่างผมแดงเสยผมที่เปียกของตนเองขึ้น เขากำเส้นผมของตนเองเอาไว้แน่นและค้างมือเอาไว้เช่นนั้นโดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายเหมือนกับว่าเป็นคำถามที่ยากเสียจนไม่สามารถหาคำตอบได้

" ฉัน…ฝันร้ายน่ะ ขอโทษที่ทำให้ตื่นกลางดึก " สีหน้าราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมาก็ไม่ปาน

" นายดูไม่ดีเลย มีอะไรอยากจะพูดรึเปล่า ฉันยินดีรับฟังนะ " ตัดสินใจถามทั้งที่ในคราแรกเขาตั้งใจว่าจะรอจนกว่าอีกฝ่ายจะยอมเอ่ยออกมาเอง แต่จากสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจในขณะนี้ของ Sugizo นั้นมันทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ และสำหรับ Sugizo นั้นเขามองชายหนุ่มตรงหน้าเขาด้วยสายตาตกตะลึง ไม่คิดว่าถ้อยคำเพียงไม่กี่คำของคนที่พบกันยังไม่ทันข้ามวันคนนี้ราวกับจะล่วงรู้ไปถึงความรู้สึกของเขาและทำให้รู้สึกอบอุ่นในใจได้ถึงเพียงนี้

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งโดยไม่พูดอะไร Ryuichi คิดว่าตนเองคงไปถามเรื่องที่ไม่ควรถามเข้าให้อีกแล้ว จึงบอกให้อีกฝ่ายเข้านอนเสียและกล่าวราตรีสวัสดิ์ แต่ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องไป Sugizo กลับดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้

" ฉัน…ไม่อยากอยู่คนเดียว อยู่เป็นเพื่อนก่อนได้ไหม "

To be continued...