Wisława Szymborska (1923 -)
KALENDARIUM:
2 lipca 1923 - w Bninie k. Kórnika urodziła się Wisława Szymborska
1931 - przeprowadzka do Krakowa, gdzie poetka mieszka do dziś
1936 - śmierć ojca, Wincentego Szymborskiego; początek nauki w gimnazjum Urszulanek
1945 - debiut w prasie, pierwszy wiersz opublikowany w Walce - krakowski dziennik
1945 - 1948 - studia na filologii polskiej i socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim
1952 - pierwszy tomik poetycki "Dlatego żyjemy"
1953 - współpraca z Życiem Literackim, gdzie drukowała minieseje i recenzje zatytułowane "Lektury nadobowiązkowe" ( w latach 90-tych kontynuowane na łamach Gazety Wyborczej)
1954 - "Pytania zadawane sobie"
1957 - "Wołanie do Yeti", wyjazd do Paryża na stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki
Kolejne tomiki poetyckie: "Sól" (1962), "Sto pociech" (1967), "Wszelki wypadek" (1972), "Ludzie na moście" (1986), "Koniec i początek" (1993)
1991 - niemiecka Nagroda Literacka im. Goethego
1995 - Nagroda Herdera; przyznanie tytułu doktora honoris causa przez Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
1996 - literacka Nagroda Nobla; nagroda polskiego PEN-Clubu
1996 - "Widok z ziarnkiem piasku"
2002 - "Chwila"
"Szymborska stanowi fenomen i zagadkę: skromna, zamknięta, dyskretna i wyciszona elektryzuje czytelników. Poetka nawiązuje kontakt z publicznością ponad głowami krytyków i bez pomocy mass mediów, a jej wiersze rozchodzą się w nakładach równych powieściom popularnym. Co decyduje o popularności Szymborskiej i jej sukcesie? Osobliwość stylu, odrębność, wyłączność rozumiana jako warunek twórczej i egzystencjalnej niezależności. Szymborska nie utożsamiała się nigdy z żadnym kierunkiem poetyckim, stworzyła własną szkołę pisania, własny język - pełen dystansu do wielkich wydarzeń historycznych, do społecznej roli poety, do systemów filozoficznych, ideologii, prawd przyjmowanych na wiarę, nawyków, stereotypów, zahamowań. Był to również język współczucia dla pokrzywdzonych, język zachwytu nad urodą życia, które poraża swym pięknem, nielogicznością, tragizmem. Język wyważonych sądów i stonowanych uczuć; język liryki kontrolowanej przez umysł chłodny i świeży, język poddany intelektualnym rygorom, które nie wykluczały wrażliwości na zwyczajne atrakcje bytu. Język na ogół lojalny wobec mowy potocznej, nieznacznie poszerzajšcy jej zasoby leksykalne. Język paradoksu, z pozoru prosty, a w istocie wyrafinowany i przewrotny."
Wielkie dzięki dla Pauliny Leszczyńskiej, która napisała ten text.