| İSYAN GÜNLERİNDE AŞK |
| * Bazen acı,onu yaratan insanın bir parçası gibi gözükür,ondan kopmak acıyı yaratandan da kopmak gibi gelir... |
| * Geçmiş onu bırakmıyor ,o geleceğe erişemiyordu,geçmişten kalan acılarının sahibi ise uzaktaydı,gelecek ise kısa bir deniz yolculuğunda bile vaat ediciliğini,kaybedecek kadar anlamsız ve cazibesiz gözüküyordu... |
| * Özlemini duyduğu kişi yerine hiç olmazsa arada bir görebileceği birini özleyebilmek,bir imkansızlığı hayatında taşımanın kederinden kurtulabilmek için çok çaba sarf etmişti ama bütün bu duygular,bu çabalar,bulutlu bir gökyüzüne bakan bir insanın,o bulutların ardında saklı olan güneşin orda olduğunu hissetmesi,hatta bilmesi ama onu görememesi gibiydi... |
| * Asla tükenmemiş bir aşkı taşıyan insanları arada bir yoklayıp sarsan o korkunç özlemlerden birine tutulmuştu... |
| * Hayatının önemli bir dönemini,söylenmemiş var olmayan bir cümlenin,bir boşluğun ,bir eksikliğin tutsağı ve takipçisi olarak bir boşluğa bağlanmanın sancılı tedirginliğiyle yaşıyordu... |
| * Son cümle söylenmedi hissi kaplıyordu ruhunu ve o söylenmemiş cümle duymuş olduğu her cümleyi siliyor,hafızasını boşaltıyor,söylenmiş olanların hepsini anlamsız kılıyordu... |
| * Bir eksiklik hissediyordu,söylenmesi gereken bir cümlenin söylenmediğini düşünüyordu,sanki bir konuşmanın en sonunda,en son cümleyi söylemeden susuvermiş gibi geliyordu ona... |
| * Bazı zamanlar;insan ruhunun bütün kapıları,yoldan geçen herkesi kabule hazır ucuz bir meyhane gibi hayata açılır,daha önce önemsenmeyen biri,ya da bir başka vakit hiç fark edilmeyecek bir cümle,böyle günlerde,insan ruhunun kapılarından içeri girip orada kendine önemli bir yer bulur,kapılar yeniden kapandığında artık orada o insan ve o cümle yerleşir kalır... |
| * Hayatının en huzursuz dönemini yaşıyordu,ruhu onu çaresiz bırakan yabancı ve belirsiz duygularla her gün başka bir biçimde zorlanıyor,çok iyi tanıdığını sandığı hayatı sürekli olarak önüne bir türlü çözemediği yeni sırlar sürüyordu... |
| * Ona öyle geliyordu ki,aslında kendisi sadece bir bedenden ibarettir ve bu bedeni hareket eden bir cesetten farklı kılmak için ona sahte duygular yüklemekle geçirmektedir hayatını... |
| * Hayatla olduğu gibi kendisiyle ilgilide sahicilik hissini yitirmişti,her şey belirsizlik ve kuşkuydu artık ve onun hep öyle kalacağından da korkuyordu... |
| * Gözlerinde sevgiyi,özlemi ve kendisi için duyulan kederi görüp kendisini sevenlerin kederiyle yeniden yaralanarak ,yaşamak zorunda kaldıkları yüzünden,bir kez daha kendini aşağılanmış hissediyordu... |
| * Aşıkların ürkütücü sezgisiyle unutulduğunu ,daha da üzücüsü ölseydi ,unutulmayacağını hissediyor,ölmediğine bir de bu yüzden üzülüyordu... |
| * Kaçmaya çalışan mahkumlara hücre hapsi verilir bilirsiniz,kaçmaya çalıştığın mı yakalandığında,kaçtığında sahip olduklarını bile kaybedersin ,bende kaçmayı becerememiş,kaçmaya çalışan biri olarak devam edeceğim hayatıma... |
| * Çocuksu bir saflık ve masumiyetle ,sevebilmenin son sınırına kadar yürümüştü,bu duyguların daha ötesi yoktu,daha ötesi ölümdü;zaten o da sevilmediği anda ölümün sınırını geçmeyi denemiş ama kendi deyimiyle maalesef bunu başaramamıştı... |
| * Bazen yaşarken hayattan kopan ama ölüme de tutunamayıp geçmişle geleceğin içinde birbirine girdiği derin ve tehlikeli bir zamansızlığa düşerek sakatlanan bir genç... |
| * Kendine yeni bir hayat kurmak istiyor.Tanıksız bir hayat ,başına gelen felaketlere tanık olmuş insanların olmadığı bir hayat... |