ΚΡΗΤΗΪΣ

• Το έργο • Πρόγραμμα • Κριτικές • Φωτογραφίες •

Αντώνιος Αντωνιάδης • Πολυχρόνης Κουτσάκης • Η διασκευή

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ «ΚΡΗΤΗΪΣ»

 Το θεατρικό έργο «Κρητηϊς» (γραμμένο από τον συγγραφέα Πολυχρόνη Κουτσάκη  και βασισμένο πάνω στο έπος «Κρητηϊς» (1865) του Αντωνίου Αντωνιάδη)  είναι η ιστορία ενός μεγάλου έρωτα με φόντο τον αγώνα των Κρητικών ενάντια  στους Ενετούς κατακτητές, αλλά και το αντίστροφο: η ιστορία ενός μεγάλου αγώνα  με φόντο έναν καταλυτικό έρωτα. 

Παράλληλα με την υπόθεση του έργου, προβάλλονται τα ήθη και τα έθιμα  τόσο των Κρητικών, όσο και των Ενετών εκείνη την εποχή. 

Ο μύθος του έργου φέρνει τους Ενετούς να είναι απόλυτοι κυρίαρχοι σε ολόκληρη την Κρήτη, με εξαίρεση τις περιοχές των Λάκκων και των Σφακίων. 

Ο Ενετός φρούραρχος, ο Τάσκας, προσκαλεί τους αρχηγούς των Λάκκων σε γεύμα,  με σκοπό να τους παγιδέψει και να τους σκοτώσει. Όμως αυτοί αρνούνται και  αντιπροτείνουν να τους τιμήσει αυτός με τον ερχομό του στους Λάκκους,  στις γιορτές του γάμου ενός Λακκιώτη. Ο Τάσκας αποδέχεται την πρόσκληση  και πηγαίνει στους Λάκκους μαζί με την κόρη του, την Βιττωρία, με στόχο να  βελτιώσει τις σχέσεις του μαζί τους, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να  εκμεταλλευθεί κάθε πληροφορία που θα αποκομίσει για την περιοχή  και τις δυνάμεις των Λακκιωτών. 

Όταν η Βιττωρία θα γνωρίσει τον Δράκο, όμως, τον μεγάλο ήρωα των Λάκκων  και ολόκληρης της Κρήτης, οι δύο νέοι θα ερωτευθούν κεραυνοβόλα και το τοπίο στις σχέσεις των Λακκιωτών με τους Ενετούς θα αλλάξει εντελώς. Ο Τάσκας,  αντιλαμβανόμενος την χρυσή ευκαιρία που έχει στα χέρια του, εμπαίζει τους  πάντες προσφέροντας τάχα στον Δράκο το χέρι της κόρης του και στους Λακκιώτες  την φιλία του, και για απόδειξη των λόγων του προχωρεί σε αρραβώνα των δύο νέων. 

Για να το επιτύχει πρέπει όμως πρώτα να εξαφανίσει τις αμφιβολίες των Λακκιωτών:  για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί ως αγγελιοφόρο και διαπραγματευτή τον ανύποπτο  γιο του, τον Μαρίνο, που τρέφει φιλικά αισθήματα για τους Κρητικούς -άλλωστε και η  μάνα του Μαρίνου και της Βιττωρίας, ήταν Κρητικιά.  Αφού γίνει ο αρραβώνας, ο Τάσκας στήνει παγίδα στον Δράκο και τον φυλακίζει,  όμως ο Δράκος κατορθώνει να αποδράσει χάρη σ’ ένα έξυπνο σχέδιο ενός γέροντα  Κρητικού, και αμέσως ξεσπάει μεγάλος πόλεμος ανάμεσα στους Κρητικούς -που  ξεσηκώνονται σε όλη την Κρήτη και ενισχύονται από Έλληνες από πολλά μέρη  της χώρας- και στους Ενετούς που φέρνουν μεγάλες ενισχύσεις από την Βενετία. 

Οι πρώτες μάχες καταλήγουν σε νίκη των Κρητικών, όμως τότε εμφανίζεται ένας  Φράγκος ο Μαλατέστας, ένας σύγχρονος «Εφιάλτης», ο οποίος εκμεταλλεύεται  το ότι ζει πολλά χρόνια στην Κρήτη και μιλάει πολύ καλά την γλώσσα, παρεισφρέει  στις δυνάμεις των Κρητικών και πυροβολεί τον Δράκο, τραυματίζοντάς τον βαριά.  Η Βιττωρία, εντωμεταξύ, άρρωστη από φυματίωση, μαθαίνει ότι ο Δράκος  αργοπεθαίνει στους Λάκκους και πηγαίνει να τον βρει, τρελή από πόνο, καθώς  έχει μάθει και τον θάνατο του αδερφού της, που πολεμούσε πλάι στον Δράκο,  από χέρι Φράγκου. 

Η Βιττωρία προλαβαίνει τον Δράκο ζωντανό ίσα-ίσα για να μιλήσουν και να φιληθούν  για μια τελευταία φορά, και μετά αυτοκτονεί πλάι του, όπως θα κάνει αργότερα  μπροστά στους Λακκιώτες και ο Τάσκας, ο οποίος έχει κηρύξει παύση του πολέμου  και έχει πάει ικέτης στους Κρητικούς για να πάρει τα πτώματα των παιδιών του. 

Παρά την προσωρινή επικράτηση των Ενετών, το έργο τελειώνει με το αισιόδοξο  μήνυμα ότι ο αγώνας των Κρητικών θα συνεχιστεί, με αρχηγό έναν πολύ γενναίο  νεαρό στον οποίο ο Δράκος είχε εμπιστευθεί το σπαθί του πριν πεθάνει