ติดปีกนกป่า

เพราะสิ่งที่ฉันชอบทำในชีวิตก็คือ
การเล่นกีฬา ตอนไหนที่ฉันอยาก
ออกกำลังกาย ฉันก็แค่สวมรองเท้า
ผ้าใบแล้วก็เดินออกจากประตูบ้าน
จะวิ่ง หรือปั่นจักรยานแล้วก็ว่ายน้ำ
บ้างในบางวัน

ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากได้ คือรองเท้าวิ่งกับรองเท้าจักรยานคู่ใหม่ เพราะคู่เก่าหมดสภาพแล้ว รองเท้า ฉันจะสวมมัน วิ่ง แล้วก็ ปั่น ไปให้ไกลๆ

๒๘ ม.ค. ๒๕๔๕

หนแรกที่หน้าห้องเวทสนามกีฬา 700 ปี เพราะฉันตีโค้งตอนเลี้ยวมากไป ตะเกียบโซ่บุบเลย โธ่..."คุณแจ่ม"(colnago VIP 2000 สีเหลือง)ของฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ยังไม่ทันถึงเดือนเลย

หนที่สองที่ถนนวงแหวนทางไป 700 ปี หลังจากที่ลงจากสะพานข้ามน้ำปิงแล้ว ฉันก้มลงไปมองเฟืองหลัง ก็เลยชนเข้ากับขอบฟุตบาท คราวนี้ล้อหน้ายุบลงไปเลยยางรั่วด้วย เลยต้องเอาขอบล้อเก่ามาใส่(ยังไม่มีตังซื้อใหม่) โดนโค้ชหนึ่งอ้วนว่าอีก"ไอ้เสือเอ็งปั่นยังไงให้ชนฟุตบาทว่ะ"

เจ้าใหม่เด็กในทีมเชียงใหม่ แซว "ผมว่าถ้าพี่เป็นผู้ว่านะ คงสั่งเลาะฟุตบาทออกหมดแน่ๆ"

๒๐ มิ.ย. ๔๔

ไว้ค่อยๆเก็บประสบการณ์จากสนามย่อยก็ดี ค่อยๆนับไปเรื่อยๆนะดิศพงษ์เอ๋ยอย่าหักโหมนักเดี๋ยวนายก็ปึกเองแหละ ฉันไม่ชอบฝืนจิตตัวเองอยู่แล้วซ้อมไม่พอก็ไม่ไป ไม่สนุกก็ไม่อยากทำ

๒๙ เม.ย. ๔๔

"เล็ก" เป็นนักปั่นคนหนึ่งของทีมเชียงใหม่ไปได้เหรียญทองคิงส์คัพสนามแรกประเภทเยาวชนหญิงถนนที่ กกท.หัวหมาก เธอเป็นคนที่มีความพยายามที่สุดคนหนึ่งของทีมนี้เลย มาซ้อมอย่างสม่ำเสมอแม้ว่าตารางซ้อมจะหนักเพียงไรเธอก็พยายามอย่างเต็มที่ทุกครั้ง ครั้งหนึ่งเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเธอตอนซ้อมลงดอยสุเทพต้องส่งโรงพยาบาล เธอหายไปสามอาทิตย์ ฉันนึกว่าเธอจะไม่กลับมาปั่นแล้วซะอีกแต่แล้วเธอก็กลับมา แล้วก็เก่งขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย น่าชื่นชมจริงๆ

ภาพจาก นสพ.ไทยรัฐ ฉบับวันอังคารที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๔๔

๘ มี.ค. ๔๔

"ทำยังไงไม่ให้เหนื่อย"
"ไปถามโค้ชสิ"

ฉันบอกเขาอย่างนั้น

อยากจะบอกนักว่า ถ้าไม่อยากเหนื่อยก็ไม่ต้องปั่นสิ เขาก็เหนื่อยกันทุกคนนั่นแหละ แชมป์โลกยังเหนื่อยเลย ฉันว่า เขาควรจะถามว่าทำอย่างไรให้สามารถทนต่อความเหนื่อยได้นานกว่าคนอื่นๆมากกว่า

๑๒ ม.ค. ๔๔

"ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เป็นตัวแทนเขตหรือเปล่า ถ้าได้เป็นก็จะปั่นต่อไป แต่ไม่รู้ว่าจะสู้เขาได้มั้ย"
"ไม่เห็นแปลกเลย ใครพยายามมากกว่าก็ชนะไป เพราะฉนั้นเราก็ต้องพยายามให้มากกว่าเขาสิ"

ฉันบอกอย่างนั้น ดูเธอตั้งใจซ้อมมากเลยละ

๑๒ ม.ค. ๔๔

วันนี้เป็นวันเสาร์ ตามโปรแกรมจะปั่นทางไกล ๑๒๐ กิโลเมตรไปเชียงดาว ฉันขึ้นเขาได้เป็นคนแรกของกลุ่ม แรกๆก็เกรงๆพวกตัวจริงอยู่เหมือนกัน แต่พอลองสู้ดูแล้วพวกเขาก็ไม่ได้เก่งไปกว่าฉันนัก

๑๖ ธ.ค. ๔๓

เมื่อไรจะถึงวันที่จับเวลาเดี่ยวไทม์ไทรอีกสักที ฉันจะต้องเร็วขึ้นกว่าเดิม แบบว่าอยากให้โค้ชชมอีก

๑๕ ธ.ค. ๔๓

การปั่นจักรยานเป็นสิ่งที่สนุกสนาน เด็กๆหลายคนต่างก็อยากมีจักรยาน แต่พอเป็นกีฬาแล้วฉันกลับรู้สึกว่าเหมือนมีแต่การเห็นแก่ตัว คนที่อยู่ข้างหน้าจะเสียเปรียบคนที่อยู่ข้างหลัง ต้องต้านลมให้ในทางราบ ต้องเป็นตัวฉุดขณะขึ้นเขา ไม่ค่อยแฟร์ยังไงก็ไม่รู้

คิดอีกทีพวกเขาก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวนักหรอก ฉันว่าฉันคงโง่เองแหละ

๓ ธ.ค. ๔๓

จักรยานเป็นกีฬาอีกชนิดที่เล่นกันเป็นทีม ด้วยเหตุนี้ฉันจึงเข้าไปอยู่ในทีมเชียงใหม่ ตอนปั่นอยู่ในกลุ่มนั้นจะเร็วกว่าปั่นคนเดียวมาก เพราะว่าคนที่อยู่ข้างหน้าจะช่วยสร้างอุโมงค์ลมให้คนที่อยู่ข้างหลัง แล้วก็ผลัดกันต้านลม ทำให้ความเร็วเฉลี่ยของกลุ่มเร็วกว่าปั่นคนเดียว

ฉันเข้ามาอยู่ในทีมเชียงใหม่ได้อาทิตย์กว่าแล้ว ฉันเร็วขึ้นกว่าเดิมทุกวันๆ แล้วตอนนี้ฉันก็ขึ้นเขาได้เร็วกว่าเก่าอีก ทั้งๆที่ใช้เกียรย์หนัก

๒ พ.ย. ๔๓

นักวิ่งมาราธอนชั้นนำส่วนมากค่อนข้างตัวเล็ก อาจจะเป็นเพราะฉันเป็นคนตัวเล็กแล้วก็ไม่ค่อยแข็งแรงด้วยมั้ง เลยอยากชนะคนที่ตัวโตกว่า ฉันวิ่งมาได้ ๓ ปี

ต่อมาฉันพบว่าจักรยานนั้นสามารถใช้ศักยภาพของมนุษย์ได้มากกว่า การแข่งขันตูร์ต้องแข่งกันกว่า ๓ สัปดาห์ โอลิมปิกต้องปั่นกัน ๒๐๐ กว่ากิโล นั่งอยู่บนอานมากกว่า ๕ ชั่วโมง Olimpic Sydney ๒๐๐๐ ปีนี้ Jan Ullrich นักปั่นเยอรมันได้แชมป์ถนน ส่วน Viacheslav Ekimov นักปั่นรัสเซียได้แชมป์ไทม์ไทรอัล

ตอนนี้ฉันอยากเล่น triathon เพราะวิ่งระยะไกลก็ผ่านมาแล้ว จักรยานก็ปั่นได้ดี ว่ายน้ำอีกสักหน่อยก็น่าจะได้

"faster heigher stronger"

๓๐ ก.ย. ๔๓

เช้าวันนี้ฉันปั่นจักรยานขึ้นดอยปุย ตั้งใจจะขึ้นไปให้ถึงยอดเขาเลยละ แต่พอปั่นขึ้นมาได้เพียง ๖ km เท่านั้น ยางก็เกิดรั่ว ดีนะที่เตรียมยางอะไหล่มาด้วยเลยมีเปลี่ยน แต่ว่าที่งัดยางซึ่งหักจากเมื่อวันก่อนยังไม่ได้ซื้อใหม่ การเปลี่ยนยางจึงใช้เวลาค่อนข้างนาน ทำให้หมดแรงบันดาลใจที่จะพิชิตยอดดอย

แต่พอขึ้นคร่อมอานทีไรแล้วมองขึ้นไปยังยอดเขา เหมือนมีพลังอะไรบางอย่างมากระตุ้น ฉันจึงปั่นสูงขึ้นต่อไป สูงขึ้นไป บันไดหนักมาก จนบางครั้งก็ท้อ แต่ฉันจะไม่พยายามคิดว่า"พอเถอะ ไม่เอาแล้วไม่ไหวแล้ว"ทั้งๆที่ยังไม่ได้ก้าวเลย ฉันมักจะบอกตัวเองเสมอว่า"ฉันทำได้ ฉันทำได้"

แล้วฉันก็ทำได้ ที่จริงแล้วเราสามารถทำอะไรได้มากมายเกินกว่าที่เราคิดเยอะเลย

๒๓ ก.ย. ๔๓

ไม่บ่อยนักหรอก ที่จะนอนตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาเพราะความฝัน เรื่องมีอยู่ว่า ฉันประสบอุบัติเหตุร้ายแรงระหว่างการแข่งขันจนไม่สามารถปั่นจักรยานได้อีกเลย และทันทีที่ฉันพบว่าตัวเองกำลังตื่นอยู่พร้อมๆกับหยาดน้ำตาที่อาบแก้ม ดีเพียงแค่ตื่นลืมตามาก็พบว่ามันไม่ใช้ความจริง

ฉันมีจักรยานคันแรกในชีวิตเมื่อตอนขึ้นปี ๒ เหตุเพราะแม่ไม่อยากให้ฉันขับรถยนตร์ จักรยานคันแรกของฉันลุงรหัสตั้งชื่อให้มันว่า"ไอ้กระทิง" เนื่องจากรูปลักษณ์ของมันมีลักษณะที่ดุดันคล้ายกระทิงทำให้ฉันนึกถึงงานชิ้นหนึ่งของ "ปิกัสโซ่" บางครั้งฉันจึงมักเรียกมันว่า"the bull" "ไอ้กระทิง"เป็นจักรยานที่ประกอบขึ้นมาจากความคิดกึ๋มๆของฉัน ลักษณะของมันคล้ายกับ BMX วงล้อขนาด ๒๑ นิ้ว เปลี่ยนเกียร์ก็ได้ หมอบก็ได้ มันสามารถมีเร็วในทางราบคล้ายกับ"เสือหมอบ" สามารถวิ่งบนทางทุรกันดาลได้ดีคล้ายกับ"เสือภูเขา"

นับเป็นครั้งแรกที่ฉันพบความรู้สึกอันยิ่งใหญ่บนหลังอานเมื่อตอนที่ปั่นแข่งกับเพื่อนครั้งแรกไปตามเนินจาก ม. ถึงน้ำตกแม่สา ฉันควบ"ไอ้กระทิง"ปั่นมันได้เร็วกว่าเสือภูเขานำเข้าของเพื่อนๆ พิชิตน้ำตกแม่สาได้เร็วกว่าใครๆ

ฉันหลงจักรยานมากจนกระทั้งขึ้นชั้นปี ๓ ฉันก็เลือกที่จะปั่นต่อไป พ่อกับแม่ซื้อรถถนนให้ คันนี้ฉันเรียกมันว่า"Hermes"เป็นชื่อเทพประจำดาวพุธเทพความเร็วสื่อสารของชาวกรีก มันเป็นจักรยานน้ำหนักเบา frame อลูมิเนียมราคาไม่แพงมากนักแต่ก็สามารถอัพเกรดจนใช้แข่งได้เลยทีเดียว ฉันสามารถขึ้นเนินได้เร็วกว่าเดิมมาก

ลงไปเช็ดรถดีกว่า...

๑๕ ก.ย. ๔๓

สิ่งที่ฉันชอบที่สุดคือ"การปั่นจักรยานขึ้นเขา" ค่อยๆไต่ขึ้นไป สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เพราะอยากขึ้นไปให้สูงกว่าใคร ให้เร็วกว่าใคร จะได้มองลงมาข้างล่างก่อนใครๆ มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมากเลยทีเดียว

ไม่ได้ไต่เขามานานหลังจากที่ล้มไปเมื่อวันก่อน ทุกอย่างพร้อม ใช้เวลาเดินทางจาก ม. มาถึงตีนดอยสุเทพประมาณ ๑ ชั่วโมง มาถึง ๕ โมงเย็นครึ่ง วันนี้จะต้องขึ้นให้ได้ คิดไว้ว่าจะต้องขึ้นได้ถึงดอยสุเทพไม่เกิน ๖ โมงครึ่ง ตอนกลับจะได้ไม่มืดนัก

แล้วฉันก็ทำได้ ระยะทางขาขึ้น ๑๐.๙ km ความเร็วเฉลี่ย ๑๔.๑ km/h ยังช้าไปฉันจะต้องขึ้นที่ความเร็วเฉลี่ย ๒๐-๓๐ km/h ให้ได้ แล้วยังไม่สุดทางแค่นี้หรอก เพราะถ้าจะพิชิตเขาลูกนี้จริงๆจะต้องขึ้นต่อไปอีกถึงดอยปุยอีกประมาณ ๑๐ กว่ากิโล ไม่นานนี้หรอก

๒๖ ส.ค. ๔๓

เป็นเช้าที่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการเร่งรีบ เพราะวันนี้จะต้องขึ้นดอยสุเทพให้ได้ด้วยเกียร์ชุดใหม่สำหรับทางราบที่เพิ่งจะเปลี่ยนเมื่อวาน ฉันจะขึ้นเขาด้วยชุดเกียร์สำหรับทางราบ

ในช่วงทางราบก่อนขึ้นเขากำลังทำความเร็วเพิ่มขึ้นเป็น ๔๐ km/h มือเกียร์ด้านซ้ายมือแข็งเปลี่ยนไม่ขึ้น จึงเอื่อมมือขวาไปช่วยออกแรงกด แล้วสิ่งที่ฉันไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น กลายเป็นว่าไปกดเอาเบรคหน้า

บนถนนในเมืองเชียงใหม่ ฉันล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ม้วนหน้าหัวโหม่งโลก กริ๊บที่รองเท้าเกี่ยวเอาจักรยานลอยข้ามตัว ๒ ตลบ นานเท่าไรก็ไม่รู้ ฉันลงไปนอนบนพื้นถนน คนเข้ามาช่วยพยุง ลุกขึ้นได้คว้าจักรยานปั่นต่อไป ปั่นต่อไป ไปไหน ฉันอยู่ที่ไหน มาทำอะไรตรงนี้ สักพัก กลิ่นคาวเลือด เลือดไหลบริเวณใบหน้า

ฉันหยุดลงที่หน้าตู้โทรศัพย์ข้างป้ายรถประจำทาง สิ่งที่นึกออกมีเพียงเบอร์โทรของคนที่ฉันชอบ ไม่มีคนรับสาย ฉันนั่งลงเริ่มคิดทบทวนอย่างช้าๆ ข้างตู้ วันนี้... ใช่แล้วละวันนี้เราจะพิชิตดอยสุเทพนี่หน่า

ขึ้นเขาไปยังไม่ถึงกิโลเริ่มคุมรถไม่อยู่ ข้อมือซ้ายเคล็ด ตีนผีคดทดเกียร์ไม่ลง จึงต้องประคองตัวกลับ ม.

พักอีกหลายวัน

๓๐ ก.ค. ๔๓

๑๗ เม.ย.๔๓