|
บ้านอิฐสีชมพู
|
|
ที่มาของฉัน
|
ใต้ดวงดาว ยังมีสถานที่อยู่แห่งหนึ่ง ณ ที่แห่งนั้น
ยังจะพอมีความรื่นรมย์อยู่บ้าง
|
|
๐ เพ้อเล็กๆ ๐ |
คิดถึงจึงขอมา
ปรารถนา
เพียงอยากจะเห็น
ภาพเธอเมื่อยามเย็น
กลับมา
พร้อมกับสายฝน
๕ มิ.ย. ๔๓
|
Title:Falling Rain Artist:Chamruang Vichienket
Technique:pastels on paper |
ทุกนาที...
ที่ผ่านพ้นไปไม่เคยมีใครเข้าใจทุกอย่าง
ทุกนาที...
ที่ฉันมักยืนอยู่กลางคำถามของใจ
นั่งมองท้องฟ้าแล้วหาคำตอบ
ดวงดาวช่วยบอก
เหตุใดฉันช่างเหงาเหลือเกิน
๖ มิ.ย. ๔๓
|
แด่เธอ...
ผู้เป็นทุกอย่าง
ฉันเอง...
แล้วเพียงไม่นาน ความรักเราก็จบ
แด่เธอ...
ผู้หญิงใจร้าย
๗ มิ.ย. ๔๓
|
ชอบเพราะเขาชอบ
กับ
ชอบเพราะอยากให้เขาชอบ
๗ มิ.ย. ๔๓ |
บ่อยครั้งที่ใจหันไปหา
ยืนมองท้องฟ้า รุ้งงาม
ทอดยาวสู่ฟ้าให้เราเดินต่อ
ไปดวงจันทร์ด้วยกันนะ
๗ มิ.ย. ๔๓
|
ไม่อาจสูดกลิ่นหอม ดอกไม้
ไม่อาจได้ยินเสียง ดนตรี
ไม่อาจฟังสำเนียง กวี
เหนื่อย เบื่อ ดื่ม.
๘ มิ.ย. ๔๓
|
อยากเปรียบเธอ
เหมือนดั่งจันทร์
แม้มันจะเชย
แต่ เธอเอ๋ย
เธอเป็นอย่างนั้น
ข่มแสงดาวหมดไป
สว่างไสว ชั่วคืน อันสั้น
ปล่อยให้ฉัน เฝ้าคอย
น้อยใจ
๙ มิ.ย. ๔๓
|
คืนค่ำ อันร้าวราน
ภาพรัก อยู่ในภวังค์
เมื่อไรจะมีใจให้กัน
ปล่อยให้เค๊าฝันอยู่
เพียงลำพังในค่ำคืน
ทำไม?
๑๐ มิ.ย. ๔๓
|
มนุยษ์นักฝัน
(กลางวัน)
๑๐ มิ.ย. ๔๓
|
ขอดาวตก(ตอนกลางวัน)
เพ้อ... ฉันล่องลอย
หอม... กลิ่น... เธอ...
ทุกนาที ใกล้ๆกัน
หอมกลิ่นเธอ หอม
หอม หอม หอม หอม(อยากดมอีก)
๑๓ มิ.ย. ๔๓
|
คืนนี้ไม่แปลกจากคืนไหนไหน
แสงจันทร์ยังมีให้ ณ คืนฝัน
ร้องตะโกนเชื่อมั่นอีกสักวัน
ทางความพอใจฉันช่างใครว่าอะไร
๑๕ ก.ค. ๔๓
|
|
แปลกภายใต้ภวังค์ทุกคืนวัน
เมื่อพบความงามที่ฉันค้นหา
ขอโปรดอย่าจางไปเพียงลืมตา
คงยังปรารถนามิฝันชั่วข้ามคืน
๑๙ ก.ค. ๔๓
|
ทิ้งร่องลอยความเศร้าเสียใจ
พบกับความสดใสในชีวิต
อยากให้เธอเป็นสุข
๑๙ ก.ค. ๔๓
|
นั้งนึกนิ่งในกล่องห้องขีดเขียน
จิตฟุ้งกายเวียนวนสีสับสน
หมกมุ่นสรรสร้างกลิ่นไม่สนคน
หัวใจตนตื่นแต่ลืมสิ่งสวยงาม
๒๐ ก.ค. ๔๓
|
ไขว่ขว้าหาข้างกาย
มองความหมายปลอบประโลม
เหนี่ยวใจมินานนม
ท้ายสัมผัสเพียงลำพัง
๒๓ ก.ค. ๔๓
|
ส่วนลึกของวิญญาน
ตลอดกาลอยู่นิรันดร์
ห่างไกลไม่ลืมกัน
โอ้...มีเธอวันต่อไป
๒๗ ก.ค. ๔๓
|
มองแผ่นหลังเปโลต็องยังไม่ไกล
ปั่นกวดไล่สายตาไม่อาจวาง
เหงื่อซึมกายไหลหยดลงข้างทาง
สุดเลือดจางคำรามก้องร้องตะโกน
๒๘ ก.ค. ๔๓
|
นอนกลิ้งไถลล้มลงไปกับพื้น
เห็นคนยืนเห็นท้องฟ้าน่าใจหาย
วูบสัมผัสแรงบันดาลภายในกาย
เลือดกระจายมิอาจรั้งลุกปั่นไป
๓๐ ก.ค. ๔๓
|
ถ้ารู้จักที่จะรัก
ก็ย่อมรู้จักที่จะเกลียดได้เช่นกัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีงาม
เกิดขึ้นได้ด้วยความรัก
๑๖ ก.ย. ๔๓
|
เหนื่อย...
ที่จะต้องคิดถึงวันพรุ่งนี้
๒๓ ก.ย. ๔๓
|
คนที่เรามองเห็น
ไม่น่ากลัวหรอก
แต่คนที่กำลังแซงขึ้นมานี่สิ
น่าสนใจ
๒๓ ก.ย. ๔๓
|
บอกได้รึไม่ว่าเราจะเป็นอะไร ฉันไม่รู้
ทางที่เดินไปคือความจริงหรือความฝัน
ฉันเข้าใจวันนี้ ต้องการเพียงวันนี้
เพราะ... อนาคตคือปัจจุบัน
๒๙ ก.ย. ๔๓
|
ค่ำคืน
ดวงดาวเต็มท้องฟ้า
วันเกิดของฉัน
ของขวัญจากดวงดาว
๒ ต.ค. ๔๓
|
Title:The Starry Night(1889) Artist:Vincent Van Gogh
Technique:oil on canvas |
บางวัน...
ใช้ชิวิต โดยไม่ต้องคิดอะไร
อีกวัน...
เมื่อฉันมองเห็นแสงแดด
มันช่างไกล
๘ ต.ค. ๔๓
|
เราจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
และใส่ใจไปกับมัน
๑๐ ต.ค. ๔๓
|
|
ชีวิตของเราคล้ายกับการเปิดกล่อง ที่ไม่ว่าจะเปิดออกกี่ครั้งๆ ก็มักจะเจอกล่องอีกใบอยู่เสมอ
ที่จริง ในกล่องใบสุดท้ายอาจไม่มีอะไรอยู่เลยก็ได้
คนที่เลิกเปิดก่อน ก็จะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วในกล่องใบสุดท้ายของตัวเองคืออะไร
๑๐ ต.ค. ๔๓
|
คนที่เอาชนะใจตัวเองไม่ได้
ก็เอาชนะใครไม่ได้ทั้งนั้น
๒๓ พ.ย. ๔๓
|
เบา ล่องลอย
ฝัน สัมผัส
ความรู้สึก
ภายใน อารมณ์
อากาศ แสง
เสียงเพลง จังหวะ
กลิ่นไม้ สายตา
เคาว์เตอร์ เก้าอี้
ไม่มี เธอ
๑๐ ธ.ค. ๔๓
|
ความทุกข์ของเราจะลดลง
ถ้าหากเราไม่ได้ทุกข์คนเดียว
๑๘ ธ.ค. ๔๓
|
เธอ
เหมาะสมที่จะ รัก
ฉัน
ไม่อาจรัก เธอได้
ทำไม...
๒๒ ธ.ค. ๔๓
|
ภาพเธอยังเวียนวนอยู่ในฝัน
ยิ่งหนีมันกลับยิ่งมาใกล้หลอน
มีแต่รักอยู่ล้นใจนิรันดร
แม้ยามนอนยังไม่อาจพักรักเธอ
พอก้าวห่างกลางคืนตื่นฟ้าดำ
รักเคยทำแต่ฉันเจ็บมิทอดถอน
อยากพักรักอยู่กับตัวสักหนึ่งตอน
ขอพักนอนเพื่อพร้อมตื่นรักแต่เธอ
๓๑ ธ.ค. ๔๓
|
Title:A Star Artist:Noppadon Chotasiri
Technic:Inkjet Prints
|
การทำงานย่อมขจัดสิ่งชั่วร้าย ๓ ประการ ให้หมดจากตัวเราเอง นั้นคือ
ความเบื่อหน่าย ความชั่ว และความจำเป็น
๒ ม.ค. ๔๔
|
|
ความคิดนั้นเป็นมายาภาพ คิดไปในอดีต คิดไปในอนาคต ไม่อยู่ในปัจจุบัน จึงทำให้ชีวิตเราไม่มีอยู่จริง
๓ ม.ค. ๔๔
|
ความสงสารนั้นมีไว้เพื่อผู้ผิด แต่ผู้บริสุทธิ์ย่อมแสวงหาเฉพาะแต่ความยุติธรรม
๑๑ ม.ค. ๔๔
|
|
มีอะไรมากมายที่เราไม่เข้าใจ และความทุกข์มากมายเกิดขึ้นเพราะความไม่เข้าใจอันนั้น
๑๔ ม.ค. ๔๔
|
บางคนที่ต้องรับภาระมากกว่าที่จะอดทนได้อาจจะยอมแพ้และปล่อยหมดทุกอย่าง แต่อีกบางคนจะต่อสู้จนกว่าจะเป็นฝ่ายชนะจนได้
แม้คนประเภทหลังนี้จะมีน้อยก็ตาม เราจะพบคนประเภทหลังทั้งในยามสงครามและยามสันติ คนพวกนี้มีจิตวิญญานทรหด
ย่อมจะไม่ยอมให้ความเจ็บปวด ความทรมาน หรือการขู่เอาชีวิตมาทำให้เลิกต่อสู้ได้
๑๒ มี.ค. ๔๔
|
|
อนาคตของเรายังไม่ถูกบันทึกไว้ เราเองที่เป็นคนเขียนมัน
๒๘ มี.ค. ๔๔
|
ควรจะทำอะไรให้เหมือนคนอื่น เพราะจะทำให้เรารู้สึกอะไรหลายๆอย่าง และเป็นศิลปินที่ดีได้
๗ มิ.ย. ๔๔
|
ฉันมองดาวใต้ฟ้าดำ
ความทรงจำไม่จางหาย
เธอหลงมาจากดาวใด
ที่แสนไกลหรือไร้ดาว
เธออาจเป็นนางฟ้าน้อย
ที่ฉันคอยครวญคร่ำหา
เคยห่างไกลสุดสายตา
อยู่ห่างฟ้ามาพบกัน
๒๐ พ.ย. ๔๔
|
คืนหนึ่ง ใต้แสงดาว
|
ฉันอยากฟัง
ความเงียบ
ฉันชอบมอง
ความมืด
๑๗ ธ.ค. ๔๔
|
ดาว... พร้างพราย
บนฟ้า
เธอไง... ฝัน
หลับตา
ฉัน ไม่มี...
ปีก
๒๙ ม.ค. ๔๕
|
วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิต
เราอยู่คนละโลกใบเดียวกัน
๒๘ ก.พ. ๔๕
|
อิงแอบกาย
เอนหลังอ่อน
ซ่อนกายอุ่น
ใต้ผ้าห่มคลุม
ก่อนนั้น เธอยิ้ม
วันนี้ เธอร้องไห้
เธอเกลียดฉันแล้ว
๓ มี.ค. ๔๕
|