พระอาทิตย์ตกดิน

ส่วนเธอนะเหรอ... หากมีใครสักคนถามฉันว่า
"เฮ!!ๆ นายเคยมีคนที่รักบ้างป่าว"

ฉันก้อจะพูดอย่างเต็มปาก
"โฮ๊ะๆๆ เป็นความลับ"

เธออยู่กับฉันตลอด

๒๘ ม.ค. ๔๕

๒๔ ม.ค. ๔๕

ฉันกำลังจมลงไปกับความรู้สึกอันเล็กน้อยของมนุษย์ โดยลืมไปว่า รอบกาย ยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้ ยังมีบทเพลงของนกน้อย ยังมีรอยยิ้มจากสายลม

มีเพียงมนุษย์ที่มักสร้างความสันโดษ ความพอใจอยู่ในโลกของตัวเอง คงไม่มีสิ่งใดหรอก ที่อยากเข้าใจโลกของฉัน หากว่าฉันเอง ปิดกั้นมัน

๑๘ ม.ค. ๔๕

แต่ว่า... เราเดินเรื่อยเปื่อยไปได้ไม่ไกลนักหรอก

๑๖ ม.ค. ๔๕

๑๐ ม.ค. ๔๕

" ฉันอยากได้ดอกไม้"

๙ ม.ค. ๔๕

"เรา เอ๋อ... ตั้งแต่เด็กเลยรึเนี้ย?"

รูปถ่ายหลายใบที่ฉันไม่มองกล้อง หากแววตาเหม่อลอยอยู่ในความคิดฝันลำพัง สงสัยจะเป็นศิลปินตั้งแต่เกิดเลยมั๊งเรา

๗ ธ.ค. ๔๔

๓ ธ.ค. ๔๔

เธอเป็นดอกไม้ที่แสนจะใจดี เธอมักจะส่งยิ้มให้เสมอทุกครั้งที่พบเจ้าชาย เธอเคยส่งยิ้มให้เสมอ

๒๖ พ.ย. ๔๔

ฉันตัดมัน

๒๕ พ.ย. ๔๔

๒ ต.ค. ๔๔

บัตรประชาชนหมดอายุแล้ว ภาพที่ถ่ายลงบัตรใหม่ เป็นภาพที่ฉันหน้าบวมๆมีแผลที่มดแดงกัดเป็นจุดดำๆเต็มหน้า นิ!! ฉันจะต้องใช้บัตรหน้าบวมๆนี้ตลอดห้าปีเลยเหรอ

๙ เม.ย. ๔๔

เธอบอกว่าการเป็นตัวของตัวเองก็คือการรู้จักตัวเองนั่นแหละ เราคุยกันถึงความแตกต่างระหว่างคนที่รู้จักตัวเองกับคนที่เป็นตัวของตัวเอง ฉันมีความเห็นว่าคนทั้งสองประเภทนี้ไม่เหมือนกัน คนที่เป็นตัวของตัวเอง คือคนที่มีความมั่นใจในตัวเองทำสิ่งต่างๆโดยนึกถีงตัวเองเป็นหลัก แล้วก็กล้าที่จะแสดงมันออกมา เป็นนิสัยของแต่ละบุคคล เขาอาจจะไม่รู้จักตัวเองก็ได้ ส่วนคนที่รู้จักตัวเองจะรู้ว่ามนุษย์อย่างเราต้องการอะไร กำลังทำอะไรอยู่ ทำทุกสิ่งโดยใช่เหตุผล เป็นการมองภาพอย่างรวมๆพิจารนาจากมุมกว้างก็คือมนุษย์ทั้งมวลเข้าสู่ตนเอง แต่คนที่เป็นตัวของตัวเองจะใช้ตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางพิจารนาออกไปหามนุษย์มากกว่า

"ถ้ารู้จักตัวเองแล้ว เราก็รู้จักคนอื่นด้วย"เธอเริ่มมีความเห็นคล้อยตามฉัน

๒๕ มี.ค. ๔๔

โดยปกติแล้วฉันไม่ชอบที่จะทำร้ายสิ่งมีชีวิตเพื่อนร่วมโลกสักเท่าไร แต่มีสัตว์อยู่ชนิดหนึ่งที่ฉันเกลียดมาก นั่นก็คือเจ้า"ปีเตอร์" ถ้ามันอยู่นอกห้องฉันคงไม่ทำร้ายมันหรอก แต่หากว่าพบมันในห้องเมื่อไรเป็นต้องเกิดสงครามกันเสมอ เพราะมันนำเชื้อโรคมาให้ คงไม่เป็นสุขสักเท่าไรนักหากต้องป่วยเป็นไข้ ดังนั้นฉันจึงต้องกำจัดมันก่อน

ตอนนี้ฉันพยายามกำจัดมันก่อนที่มันจะเข้ามาภายในห้อง เพื่อสันติภาพของโลกที่ปราศจากสงคราม เพื่อจะได้ไม่ต้องพบภาพสยดสยองตัวแบนแต็ดใส้ทะลักใต้พื้นรองเท้าแตะ เพื่อจะได้หลับอย่างเป็นสุข เพราะฉันได้อาวุธใหม่! นั่นก็คือ"ชอล์กฆ่าแมลง" ฉันขีดชอล์กลงตรงวงกบที่ใต้ประตูห้อง เพื่อความแน่นอน ฉันขีดทับถึงห้าชั้น ที่นี้หล่ะเด็ดขาดที่สุด ลาก่อนปีเตอร์เอ๊ย เราคงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว ฮาา...

๒๒ มี.ค. ๔๔

ช่วงนี้ยังไม่ปิดเทอมต้องทำงานวิจัย ฉันจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้คนมากมายต้องเดินสำรวจออกแบบสอบถามเรื่องการใช้เส้นทางภายในมหาวิทยาลัย เหมือนดั่งวันอันกลายเป็นที่ให้ต้องจดจำกันต่อไป กับดอกไม้ดอกใหม่ที่ผลิบานพร้อมกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุญ เธออาจจะเป็น"ฟาตีมา"ที่ฉันกำลังตามหาอยู่ แน่นอนว่าแบบสอบถามใบสุดท้าย จะต้องสะเด็ดอยู่แล้ว

๑๔ มี.ค. ๔๔

๒๕ ก.พ. ๔๔

ถึงเธอ... ผู้เป็นผลงานชิ้นเอกของธรรมชาติ เธอผู้มากับพร้อมแสงแรกแห่งรุ่งอรุญและผู้เป็นเจ้าของดวงใจอีกครึ่งดวงของฉันที่ขาดหายไป ไม่อาจมีความดำมืดอันใดจะบดบังความงดงามของเธอจากสายตาฉันได้

๒๘ ม.ค. ๔๔

ถ้าฉันเป็นนาย ถ้านายเป็นฉัน ถ้าฉันเป็นนาย

ไม่อยากจะขังนายไว้อีกต่อไป โชคดี

๑๓ ม.ค. ๔๔

ฉันอยากจะบอกกับเธอ หากว่า เราเข้าใจความตายแล้ว เราก็สามารถที่จะเรียนรู้ถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

"พระอาทิตย์" โดย ด.ญ นาริสา สมิตะมาน อายุ 5 ปี
เด็กในความอุปการะของมูลนิธิเด็ก

๗ ม.ค. ๔๔

๑ ม.ค. ๔๔

เมื่อกี้ฉันนอนอ่านหนังสือเรื่อง Gribouille ของ George Sand อยู่แล้วผล่อยหลับไป ในความฝันกลางวันฉันฝันว่ากำลังนอนอยู่ในห้องที่บ้าน คิดถึงน้องสาวขึ้นมาเลยจะลุกไปเล่นกับเธอ แล้วฉันก็ลืมตาขึ้น กลับพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในหอ หอพักฉันอยู่ที่เชียงใหม่ ซึ่งแท้จริงแล้วบ้านฉันอยู่กรุงเทพฯ แล้วฉันก็ไม่มีน้องสาวด้วย

แต่ว่า... อยากมีน้องสาวจัง

๑๗ ธ.ค. ๔๓

ที่จริง เธอไม่เคยจากฉันไปไหนหรอก เธออยู่กับฉันตลอด ฉันเชื่อว่าหากฉันพบ ความรัก เธอก็จะคงอยู่กับฉันเสมอ แต่หากว่าสิ่งที่ฉันพบเป็นเพียงแค่ ความชอบ เมื่อฉันกลับมา ฉันก็จะไม่พบกับอะไรเลย

๑๔ ธ.ค. ๔๓

ถ้ามันเหนื่อยมากไปมันหนักมากนักจะไขว่ขว้ากันไปทำไม เติบโตขึ้นมาในแบบนี้แหละ แบบที่มองเห็นและทำในสิ่งสวยงาม แบบที่อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ แบบที่คิดถึงคนอื่นบ้าง เป็นแบบของเราเอง

๑๐ ต.ค. ๔๓

ไม่ได้ใส่บาตรมานานมากหลายปีแล้วจนจำไม่ได้ว่าต้องทำอะไรบ้าง ฉันซื้อกับข้าวที่ตลาด
"คือผมมีตังอยู่ ๒๒ บาท ฮะ ผมชอบเลข ๒ วันนี้เป็นวันเกิดผม ผมอยากจะตักบาตร" แม่ค้าแกจัดอาหารให้ ๒ ชุด แต่ละชุดมี แกงเขียวหวาน แกงเผ็ด น้ำเปล่า แล้วก็ดอกสาวน้อยเริงระบำ(โกลเดน) ฉันคำนวนดูแล้วที่แม่ค้าจัดให้มันมากกว่า ๓๐ บาทอีก
"มันมากกว่า ๒๒ บาท แล้วนะฮะ"ฉันรีบท้วง
"ไม่เป็นไรหรอก แม่ให้"แม่ค้าแกว่าอย่างนั้น แต่ฉันอึดอัดใจมาก มาทำบุญแล้วจะทำบาปให้คนอื่นหรือเปล่า
"งั้นเดี๋ยวผมมาซื้อกับข้าวร้านป้านะครับ"

ที่กุฏิ หลวงพ่อท่านว่า ขอให้บุญนี้แก่สรรพสัตว์ แก่เพื่อนมนุษย์ทั้งมวล แก่เทวดาทั้งหลาย ฉันกรวดน้ำ ท่านผูกข้อมือให้ แล้วฉันก็เอาน้ำที่กรวดไปรดต้นหมากแดงทั้ง ๒ ต้นที่หน้ากุฏิ

ฉันกลับไปเอาเงินที่ห้อง ไปอุดหนุนกับข้าวที่ร้านแกก่อนจะได้สบายใจ แล้วก็กลับเข้าห้อง มีวิทยุติดตามตัวเข้ามาอีก
"สุขสันต์วันเกิดนะลูก ตั้งใจเรียนมากๆ" แม่ฉันเพจมาอวยพร

วันนี้ตั้งใจว่าทำงานให้เสร็จ จะได้เอาไปส่ง แล้วก็ทำความสะอาดห้อง เปลี่ยนน้ำในโหลให้ "ขุน" เอา frame ที่เพิ่งทำสีใหม่ไปประกอบกับอะไหล่ชุดใหม่ จะปั่นให้มันถึงขอบโลกเลย

ยังไงปีนี้ฉันก็คงไม่เหงาแล้ว เพราะอย่างน้อยที่สุดก็ยังมีคนนึกถึงฉันอยู่

๒ ต.ค. ๔๓

ย้อนกลับไปเมื่อตอนปี ๑ ตอนนั้นอยู่หอใน เพื่อนๆแล้วก็รุ่นพี่เขียนคำอวยพรให้ฉันเต็มกระดาษ ประทับใจมาก ฉันยังเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้อยู่เลย

พอขึ้นปี ๒ ย้ายไปอยู่หอนอกแล้ว ปีนั้นฉันอยากจะให้อะไรกับตัวเองบ้าง จำได้ว่าฉันปั่นจักรยานกับเพื่อน ๓ คน ไปทางหลัง ม. ไปนั่งดูพระอาทิตย์อัสดงกัน พวกเขาไม่รู้หรอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน ฉันไม่ชอบบอกใครเพราะสำหรับฉันวันเกิดก็เหมือนกับวันไหนๆ(ที่จริงน้อยใจมากเลยที่ไม่มีใครจำได้ กำลังปลงอยู่) วันเกิดปีนั้นมันกำลังจะผ่านไป ฉันเดินเข้าไปในความมืด ไปตามถนนหน้า ม. อย่างไม่มีปลายทาง กะว่าจะเดินไปเรื่อยๆให้มันข้ามวันเกิดของปีนั้นไป
"จิ๊ปปป..." คร๊ายย...เรียก ฉันหันกลับมาดู มีแต่เพื่อนๆแล้วก็เพื่อนๆ เพื่อนๆเยอะแยะไปหมด
"หายไปไหนมา รู้มั้ยเค๊าตามหากันให้วุ้น ว่าจะไปทำให้ประหลาดใจสักหน่อย" อ้าว...เป็นงั้นไป ฉันงี้ แทบจะร้องไห้

แล้วตอนปี ๓ ล่ะ ปีนั้นเงียบมากไม่มีใครจำได้เลย ชีวิตแสนเศร้า ปล่อยให้ฉันนั้งกินเค้กอยู่คนเดียวในห้อง(ตั้งปอนด์)

ส่วนปีนี้ เอาตังวันเกิดไปอัพเกรดจักรยานหมดแล้วตั้งหลายบาท(แห้ง) ไม่รู้ว่าจะมีพอไปเลี้ยงเพื่อนรึเปล่า แต่ตั้งใจไว้แล้วละว่าต้องเลี้ยง ยังไงก็ต้องเลี้ยง เพื่อนฉันยิ่งขี้งอแงกันอยู่ด้วย

๒ ต.ค. ๔๓

ยามเย็นออกไปซ้อม ขากลับลงเขาที่ความเร็วประมาณ ๕๖ km/h ชน"หมา"ที่วิ่งออกมาตัดหน้ารถ มันร้องดังลั่นป่าแล้วก็วิ่งหายไป ช่วงที่ล้อกลิ้งทับตัวมันฉันสัมผัสได้ถึงโครงสร้างของลำตัวมัน คลืกกก.. รู้สึกแย่มาก ปั่นไม่ออกเลย ยังมีต่อ เหลืออีกเพียง ๖ km เท่านั้นจะถึง ม. แล้ว ยางเกิดรั้วขึ้นมา ต้องลงไปนั้งเปลี่ยน งัดยางยังไม่ทันจะออกจากล้อ ที่งัดยางหัก หมดกัน ต้องเดินจูงกลับตั้งหลายกิโล

บางวันฉันจึงไม่อยากที่จะออกไปไหนเลย มักจะอยู่แต่ในห้อง ก็ยังไม่พ้นเดินแตะปลั๊กไฟแตก หยิบหนังสือเล่มที่เธอให้ยืมมาเธอเน้นว่าเธอรักของเธอมาก"รักษาให้ดีนะ" รักษามันมาได้หลายวันจะเอาไปคืนอยู่แล้ว ชนกับขอบโต๊ะ ยับ... จนได้

หวังว่าค่ำนี้คงจะไม่นอนฝันร้ายอีกนะ

๑๓ ก.ย. ๔๓

"เดินลงมาตั้งชั้น ๕ พูดให้ฟังแค่นี้รึ" แล้วเราก็นั่งคุยกัน เธอดูดวงให้ พูดแต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกดี เธอบอกว่าชอบสีน้ำ ชอบทีโบน ชอบอ่านวรรณกรรมเยาวชน ชอบอะไรอีกหลายๆอย่างที่คล้ายๆฉัน

"เรามาแลกหนังสือกันยืมมั้ย"เธอว่า
"ก็ดีสิ" ฉันตอบ

ฉันกำลังลังจะมีความรักอีกแล้วรึตอนนี้ยังไม่อยากรักใคร ไม่ ไม่เอานะ พูดแบบนี้กับฉันก็แย่นะสิยิ่งเป็นคนอ่อนไหวต่ออิสตรีอยู่ด้วย นั้นหมายความว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นๆตามมาอีกแน่

๓ ก.ย. ๔๓

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงมักจะใช้เวลาไปในการทำกิจกรรมต่างๆที่ชอบอย่างละเอียดอ่อนมากที่สุด ในการเดินทางหากว่าไม่เร่งรีบมากนักก็นิยมที่จะเดินไปเรื่อย ค่อยๆรับรู้บรรยากาศรอบข้างอย่างช้าๆ ฉันมักจะจินตนาการถึงภาพที่มอง กลิ่นที่ดม เสียงที่ได้ยิน อารมณ์ที่สัมผัสว่า หากเขียนมันออกมาจะใช้สีอะไรๆ แต่ถ้าเกิดเวลาว่างขึ้นมาฉันก็มักจะหาอะไรทำอยู่เสมอๆ บ้างก็เขียนภาพ บ้างก็อ่านหนังสือ บ้างก็ฟังดนตรี ไปตามอารมณ์ ในห้องเล็กกล่องสี่เหลี่ยมของฉัน

๒๗ ส.ค. ๔๓

ฉันเคยชอบผู้หญิง ๓ คน คนแรกเมื่อตอนปี ๑ ฉันปลูกกุหลาบสีเหลือง คนต่อมาเมื่ออยู่ปี ๒ ฉันปลูกกุหลาบสีม่วง แล้วพอขึ้นปี ๓ ฉันก็ปลูกกุหลาบสีส้ม

๓๐ พ.ค. ๔๓

ปลากัดเพื่อนฉันเป็นปลากัดสีน้ำเงินสลับกับสีม่วงแดงเล็กๆที่หาง ฉันเรียกมันว่า"ขุน" ที่จริงฉันชอบปลากัดสีขาวมากกว่า แต่ว่าตอนที่กำลังดูพวกมันอยู่นั้นฉันสังเกตเห็นรอยยิ้มของ"ขุน"เข้า จึงตัดสินใจเลือกมันมาเป็นเพื่อน

"ขุน"เป็นปลากัดอารมณ์ดี อาศัยอยู่ในโหลแก้วใบเล็กๆไม่กินที่มากมายนักภายในห้องเล็กๆของฉัน บ้านของขุน มีไม้น้ำอยู่ต้นนึง กับก้อนหินเล็กๆอีกสักก้อน ทุกๆเช้าขุนจะตื่นขึ้นมาขออาหาร ฉันก็จะให้อาหารสำเร็จรูปแก่ขุน ที่จริงมันเป็นอาหารปลาทอง(สูตรเร่งวุ้นซะด้วย) ขุนชอบมัน แต่กลัวเหมือนกันนะ วันใดเกิดขุนมีวุ้นงอกขึ้นมาที่หัว ฉันจะกลายเป็นคนสร้างสัตว์สปีชีส์ใหม่ขึ้นมาละยุ่ง!!

ช่วงบ่ายขุนมักจะนอนอาบแดดอยู่บนก้อนหิน บางทีถ้ามันไม่หลับขุนก็จะมาชวนฉันเล่น ฉันอาจจะใช้นิ้วมีอของฉันเล่นกับมันที่ขอบโหล หากว่าวันไหนที่ไม่ว่างฉันก็จะหากระจกสักบานให้มันส่องเล่นแทน.

๑๘ เม.ย. ๔๓