Pačniem ža, braćcia, apovieść hetuju

ad staradaůnieha Vaładziéjmira

da advažnaha Hordzija, –

jaki naciahnuů rozum mocaju svajoju,

i navastryů serca svajo mužnaściu,

napoůniůsia vajárskim ducham –

i paviadzie svajo charobraje vojska

na ziamlu padlaviéckuju

iź ziamli Rájskaje.

I tady Haradziej

pahladzić na śvietłaje sonca,

i ubačyć,

što ad jaho ciemraju

usie svaje voji prykrytyja.

I rékaje Horydziej

k družynie svajoje:

"Braćcia i družyna!

Ci nia lepiej paciátamu byci,

dy pazrym siniaha Dajánu!"

Zapała kniaziu ů rozum toje, što karcić,

i upartaść jahonaja, navat, na prykmietu nie hladzić,

kab tolki adviedać Dajánu vialikaha.

kopija pierałamici

naprykancy pola padlaviéckaha!

Z vami, rájačy,

žadaju hałavu svaju pałažyci,

albo iśpici šałomam z Dajánu!"