Ja trojčy, zaachvočany luboŭiu,
išoŭ k stału, i ahańki ŭ aknie,
uryvak mary, bačanaj u śnie,
uśmieški, što padobnyja šmatsłoŭiu,
nie nadavali suciašeńnia mnie.

Ty mniłasia ciažarnaju, i ŭprost,
pražyŭšy kolki hod z taboj ŭ razłucy,
ja adčuvaŭ svaju vinu. I rucy,
što macali u mrojach tvoj žyvot,
na javie imknulisia ŭ pustcy

za niebakraj. I, klanučy chłuśniu,
ja viedaŭ, što kidaŭ ciabie adnu
tam u liście, u śnie, dzie ty ciarpliva
čakała, i nie zhadvała vinu
maju, kali ja abjaŭlaŭsia dy imkliva

sychodziŭ. Ale tam, ŭ liście
nam doŭžyłasia to, čaho niama na śviecie.
My tam abvienčany, ščaślivy, ŭ małace
kupajemia aholenymi j dzieci
jość apraŭdańniem dziorzkaj nahacie.

Ŭ jakuju-niebudź budučuju noč
ty znoŭ dla mianie źjaviśsia prastaja,
i ja spaznaju syna abo doč
jašče nijak nia prozvannych –
tady ja nia kinusia k stału i ŭproč

małych nie adhaniu užo, nia ŭpravie
pakinuć vas u panstvavańni snoŭ
biaspłotnych, pad ehidaj niebiasoŭ
zaležnych ad prysutnaści tut javy
z majoju niedasiažnaściu da joj.

12 sakavika 94

papiaredniaja
tytulnaja
nastupnaja