The sombre mind

Chapter 3

Written by Bluemoon

"เวอรัส!!…เซเวอรัส…ตื่นเถอะ คุณมีสอนไม่ใช่เหรอ?" เสียงของลูปินทำให้สเนปตื่นจากฝัน "ขอบคุณมากสำหรับยานะ" ลูปินพูดพร้อมกับส่งถ้วยเปล่าไปให้สเนป "ไม่เป็นไร...ถ้าต้องการเพิ่มอีกก็มาหาผมที่ห้องนะ ในหม้อมีเก็บเอาไว้อีกเยอะ" สเนปตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยเช่นเคย แล้วก็เดินออกจากห้องตรงไปยังห้องเรียนวิชาปรุงยา

ณ ห้องเรียนวิชาปรุงยา : "แฮร์รี่…แฮร์รี่ เธอว่าสเนปเป็นอะไรไปรึเปล่า เขาไม่เคยเข้าสอนสายมาก่อนเลยนะ" เฮอร์ไมโอนี่กระซิบให้ได้ยินกันเฉพาะพวกเขาสามคน "ฉันว่าเขาคงหลับกลางวันเพลินล่ะมั้ง?" รอนตอบพร้อมกับขำไปด้วย "แฮร์รี่..นายลองนึกภาพดูเด่ะ สเนปตื่นขึ้นมาดูนาฬิกา แล้วรีบวิ่งเข้าห้องมาสอนทั้งที่ยังไม่ได้หวีผมน่ะ…" ว่าแล้วแฮร์รี่กับรอนก็หัวเราะลั่นโดยไม่ทันได้สังเกตุว่าสเนปยืนอยู้ด้านหลังพวกเขาเรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนจะได้ยินที่รอนพูด เฮอร์ไมโอนี่รีบสะกิดรอนและแฮร์รี่ เมื่อทั้งคู่เห็นสเนป ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องโดนหักคะแนนสัก 5-10 คะแนนชัวร์ แต่ผิดคาด สเนปมีสีหน้าเขินอาย (หน้าแดงนั่นแหละ) แล้วก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นอย่างเดิมแทบจะทันที ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงชั่วแวบเดียวเท่านั้น แต่นั่นก็นานพอให้แฮร์รี่มองเห็นได้อย่างชัดเจน

สเนปเดินไปหน้าห้องด้วยท่าทางขรึมยิ่งกว่าเดิม "มิสเตอร์พอตเตอร์…ตอบมาซิขนของตัวจอบเบอร์นอลล์ใช้เป็นส่วนผสมในการปรุงยาอะไรได้บ้าง?" สเนปถามพร้อมกับส่งสายตาเดียดฉันท์มาที่แฮร์รี่ "ตะ..ตัวอะไรนะฮะ?" แฮร์รี่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นน้อยๆ "นี่เธอไม่ได้ยินที่ชั้นถามรึไง มิสเตอร์พอตเตอร์ หรือถ้าตอบไม่ได้ก็บอกมาตรงๆเถอะ" และแล้วสเนปก็หันไปหาเนวิลล์ซึ่งนั่งถัดจากเฮอร์ไมโอนี่แทน "มิสเตอร์ลองบัตทอม...ว่าไง...ตอบให้ดีๆนะ ไม่เช่นนั้นมันอาจมีผลถึงคะแนนของกริฟฟินดอร์ก็ได้" "........." เนวิลล์ตอบเสียงเบามากๆจนไม่มีใครได้ยิน "ว่าอะไรนะ....หรือเธอก็ตอบไม่ได้อีกคน" "สะ...สัจจะเซรุ่ม..กับ...นะ..น้ำยาฟื้นความทรงจำครับ" "ถูกต้อง" สเนปตอบด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แฮร์รี่รู้สึกดีใจที่เนวิลล์ทำให้สเนปเสียหน้า แต่ก็ดีใจอยู่ได้ไม่นาน "ฮึ...ขนาดคนที่ไม่มีสมองยังตอบได้....แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ผู้มีชื่อเสียงซะแล้วล่ะ หรือว่ามัวแต่หาเรื่องใส่ตัวจนสมองฝ่อหมดแล้ว" สเนปพูดด้วยสีหน้าราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แล้วก็กลับไปยืนสอนที่หน้าห้องตามเดิม

และแล้วทั้งชั่วโมงก็ผ่านไปโดยที่สเนปเอาแต่แขวะแฮร์รี่ตลอดเวลา รวมๆแล้วแฮร์รี่ก็ทำให้กริฟฟินดอร์เสียคะแนนไปประมาณ 30 คะแนน "ไม่เป็นไรน่า แฮร์รี่ เดี๋ยวนายก็ทำคะแนนเพิ่มในชั่วโมงของอาจารย์ลูปินได้อีกหลายล่ะน่า อย่ากังวลไปเลย" รอนพูดขึ้นเมื่อทั้งสามกำลังเดินไปยังห้องเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด "ฉันไม่เป็นไรหรอก เพียงแต่สงสัยนิดหน่อยเท่านั้นแหละ" แฮร์รี่ตอบพร้อมกับทำสีหน้าประหลาดใจ "ปรกติถึงสเนปจะเกลียดฉันแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยหาเรื่องหักคะแนนขนาดนี้นี่นา" "นั่นสิ ฉันก็ว่ามันแปลกๆอยู่นะ..หรือเขาจะมีเรื่องอะไรให้อารมณ์เสียละมั้ง" เฮอร์ไมโอนี่เห็นด้วยกับแฮร์รี่ แล้วทั้งสามก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนถึงห้องเรียน อาจารย์ลูปินยืนรอทุกคนอยู่หน้าห้องแล้ว และเมื่อเห็นว่ามากันครบทุกคนก็พานักเรียนเดินไปยังสนามเพื่อฝึกภาคปฏิบัติ

ตัดมาที่สเนป เมื่อเก็บของที่ห้องเรียนเสร็จ สเนปก็เดินตรงไปยังห้องของตนเองที่คุกใต้ดินด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นเล็กน้อยจากการได้หักคะแนนแฮร์รี่ ชั่วโมงที่เพิ่งผ่านไปเป็นชั่วโมงสุดท้ายของวันนี้ สเนปจึงมีเวลาอีกชั่วโมงเต็มๆก่อนจะลงไปกินข้าวเย็น เมื่อมาถึงห้องสเนปก็ตรวจดูว่าไม่มีร่องรอยความผิดปกติใดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแล้วล๊อคประตูตามปกติ ภายในห้องนั้นมีแสงเทียนนับสิบเล่มที่จุดโดยเวทย์มนต์จึงไม่มีวันดับ ยกเว้นเสียแต่เจ้าของมันจะสั่ง แสงเทียนสั่นไหวน้อยๆเมื่อสเนปเดินผ่าน ที่มุมห้องมีเตียงสี่เสาเหมือนในห้องพักของนักเรียนตั้งไว้พร้อมกับผ้าคลุมสีเขียวเข้มดูสะอาดเรียบร้อน บรรยากาศในห้องช่างดูอบอุ่นและอ่อนโยนผิดกับอิมเมจของเจ้าของเสียเหลือเกิน สเนปเดินตรงไปนั่งที่โซฟาบริเวณมุมห้องแล้วจุดเตาผิงขึ้น "เฮ้อ.......ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ทำไมนายถึงยังตามหลอกหลอนฉันไม่เลิกสักทีนะรีมัส" สเนปพึมพัมเบาก่อนจะปิดตาลง เพื่อสายตา และก็ปล่อยให้ความคิดต่างๆลอยไปอย่างอิสระ มารู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อได้ยินเสียงออดหมดชั่วโมงสุดท้าย รออยู่สักพักใหญ่ สเนปจึงเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องทานอาหาร

สเนปเลือกที่จะรอให้คนลดลงบ้างจึงค่อยมาทานอาหารเสมอ เมื่อสเนปมาถึงก็เหลือนักเรียนเพียงครึ่งเดียว และอาจารย์เพียง 3 คนเท่านั้น "อ้าวเซเวอรัส...กำลังเป็นห่วงอยู่เชียว...ว่าจะให้ใครไปตาม" ดัมเบิลดอร์พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อมองเห็นสเนป "ขอโทษครับท่านศาสตราจารย์..พอดีต้องเตรีมการสอนน่ะครับ" สเนปตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม (!!!) "ช่างเถอะ..มากินเร็วๆเข้าก่อนที่อาหารจะหมด" แล้วสเนปก็นั่งลงตรงที่ประจำของเขาซึ่งห่างจากอาจารย์ที่ยังอยู่ไปอีกหลายที่ "เซเวอรัส มานั่งนี่เถอะ เราจะได้คุยกันได้" ดัมเบิลดอร์พูพร้อมกับชี้มือไปยังเก้าอี้ที่ว่างอยู่ สเนปจึงลุกขึ้นและย้ายมานั่งข้างๆลูปินโดยไม่เต็มใจนัก เมื่อสเนปทานอาหารเสร็จก็รีบขอตัวไปทันทีโดยอ้างว่าต้องรีบไปเตรียมการสอนของพรุ่งนี้

เมื่อกลับถึงห้องสเนปก็ตรงเข้าไปยังห้องอาบน้ำส่วนตัว แล้วค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เผยให้เห็นผิวขาวเรียบเนียนนุ่มน่าสำผัส ด้วยความที่สเนปใส่เสื้อคลุปแขนยาวสีดำตลอดเวลา จึงไม่มีแม้แต่รอยแดดเผา หรือรอยแผลเล็กๆ หากดูภายนอกแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าเซเวอรัส สเนปเป็นคนที่รักความสะอาดมาก ทุกๆเช้าเขาจะใช้เวลาในการล้างหน้า แปรงฟันอยู่ร่วมชั่วโมงทีเดียว เมื่อถอดเสื้อผ้าเสร็จสเนปก็ค่อยๆหย่อนตัวลงในอ่างน้ำ ซึ่งมีน้ำที่ร้อนกำลังพอดี "อืม…น้ำอุ่นจะช่วยไม่ให้ผิวแตกกร้าน" (คิดเองนะ อย่าเชื่อ) สเนปพึมพัมเบาๆ ก่อนจะหยิบขวดน้ำยาบางอย่างออกมาแล้วเทลงในอ่างน้ำ "น้ำยาบำรุงผิวอย่างดี เพียงแค่ 2-3 หยด ก็ทำให้ผิวเรียบเนียนได้นานตลอดทั้งวัน" คราวนี้สเนปหยิบอีกขวดขึ้นมาแล้วเทลงในมือช้าๆ น้ำยาสีขาวไข่มุกข้นเล็กน้อย มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับกำลังอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยดอกไม้ สเนปบรรจงขยี้น้ำยานั้นลงบนหัวช้าๆ "ยาสระผมสกัดจากไข่มุกบำรุงรักษาให้เส้นผมหนานุ่ม แข็งแรงมีน้ำหนัก จัดทรงง่าย ไม่แตกปลาย" แล้วสเนปก็ล้างน้ำยาสระผมออกอย่างเบามือ จากนั้นก็เปิดอีกขวดแล้วเทน้ำยาลงบนมืออีกครั้ง คราวนี้เป็นน้ำยาสีขาวบริสุทธิ์ เป็นฟอง ดูอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมหวานเหมือนอยู่ในร้ายขนมเค้กที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ "คอนดิชันเนอร์สกัดจากน้ำผึ้ง ช่วยให้ผมมีสีดำเป็นเงา และนุ่มเรียนดุจแพรไหม ทั้งยังช่วยให้ผมไม่พันกันแม้จะยุ่งซักแค่ไหนก็ตาม" สเนปค่อยนวดผมของตัวเองอย่างชำนาญ "อืม…นวดหนังศีรษะให้เลือดมาหล่อเลี้ยง สมองจะได้แล่น และยังช่วยกระตุ้นให้ผมยาวเร็วขึ้นทั้งยังมีสุขภาพดีอีกด้วย" เมื่อนวดเสร็จสเนปก็หันมาถูสบู่แทน สบู่นั้นมีสีชมพูอ่อนกลิ่นสตรอเบอร์รี่ "สบู่สกัดจากผลสตรอเบอร์รี่ป่าหายาก ช่วยให้ผิวนุ่มชุ่มชื่นตลอดเวลา มีสีขาวอมชมพู และที่สำคัญคือ เมื่อใช้แล้วจะมีกลิ่นหอมของสตรอเบอร์รี่ติดตัวทั้งวัน" เมื่อสเนปล้างสบู่อกกจนหมดก็ยังคงนั่งแช้น้ำอุ่นอยู่พักใหญ "อีก 2 นาทีค่อยล้างผม คอนดิชันเนอร์จะได้มีประสิทธิ์ภาพเต็มที่" สเนปหลับตาลงและผ่อนคลาย

สเนปเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกลิ่นไอน้ำจากน้ำอุ่นภายในห้องน้ำผสมกับกลิ่นจากน้ำยาต่างๆผสมกันอีรุงตุงนังไปหมด เขาค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมหน้าโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งเต็มไปด้วยน้ำยาบำรุงผิวต่างๆ "เอ…เราเก็บโลชั่นสกัดจากผิวส้มไว้ที่ไหนน้าาาา…อ้ออยู่นี่เอง" ว่าแล้วสเนปก็หยิบขวดโลชั่นขึ้นมาแล้วเทลงบนฝ่ามือ ก่อนจะค่อยๆทาลงบนใบหน้า และนวดเบาๆจนโลชั่นซึมเข้าผิวจนหมด "แน่นอน ฉันไม่ลืมเจ้าหรอก" สเนปหยิบน้ำยาบำรุงเส้นผมขึ้นมา และกดเพียงเบาก็มีน้ำยาเหลวข้นใสออกมา สเนปทามันลงบนผมที่หวีเรียบร้อยและจัดทรงแล้ว "น่าเสียดายซะจริง ทั้งที่น้ำยานี้ช่วยรักษาเส้นผมได้ดีที่สุดแต่กลับทำให้ดูเหมือนกับว่าทาผมซะจนน้ำมันเยิ้ม แต่ถ้าเทียบกับผลที่ได้แล้วก็นับว่าคุ้มอยู่ จะไปสนใจทำไมกับสายตาชาวบ้านเค้า" สเนปยังคงพูดกับตัวเองต่อไป "เชอะ คนอื่นๆเอาแต่บอกว่าการยิ้มและหัวเราะช่วยให้ใบหน้าเต่งตึง แต่พวกนั้นไม่มีทางรู้หรอกว่าความจริงมันกลับกันโดยสิ้นเชิง ดูอย่าศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ซิ ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะตลอด แต่หน้างี้….." (นั่นแหละ เหตุผลที่สเนปไม่ค่อยจะยอมยิ้มหรือหัวเราะเลย) เมื่อสเนปจัดแจงทาโลชั่นอีกหลายชนิดเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมากว่า 2 ชั่วโมงแล้ว "อ้าว…วันนี้ทาเสร็จเร็วจริงแฮะ" สเนปพึมพำเมื่อเงยหน้าดูนาฬิกาที่ฝาผนัง แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่ม ปูทับด้วยผ้าคลุมเตียงสีดำสนิทเหมือสีผมของสเนป แล้วจึงห่มตามด้วยผ้านวมสีเขียวเข้มก่อนจะผล่อยหลับไป

และแล้วความฝันที่ต่อจากเมื่อตอนกลางวันเดิมก็เริ่มก่อตัวขึ้น ความฝันที่เป็นความทรงจำซึ่งอยากจะลืมแต่ก็ยากจะลืม ความทรงจำอันแสนหวานราวกับเคลือบเอาไว้ด้วยน้ำตาล แต่ก็เลวร้ายและเจ็บปวดแสนสาหัสเกินกว่าจะเป็นจริง เรื่องราวทุกอย่างนี้มีเพียงสาเหตุเดียว ผู้ที่เซเวอรัส สเนป เกลียดที่สุด และยังเป็นสาเหตุให้สเนปเกลียดแฮร์รี่เข้ากระดูกดำ นั่นก็คือ "รีมัส ลูปิน"