The sombre mind

Chapter 2

Written by Bluemoon

ในที่สุดยาที่สเนปใช้เวลาในการปรุงนานมากก็เสร็จ เขาดับไฟที่หม้อแล้วค่อยๆตักยาส่วนหนึ่งใส่ในแก้ว ส่วนที่เหลือนั้นเขาเทเก็บใส่เอาไว้ในขวดแก้วบนโต๊ะทำงาน
"เฮ้อ....เสร็จสักที" สเนปพูดพลาง เก็บอุปกรณ์ไปพลาง
"ยังดีนะที่ยาตัวนี้ปรุงแล้วเก็บเอาไว้ได้ ไม่งั้นให้มาเสียเวลาปรุงอย่างงี้ทุกวัน ก็ไม่เป็นอันทำอะไรพอดี" เมื่อสเนปเก็บของเสร็จเขาก็ถือแก้วยานั้นเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องพักอาจารย์ เขาค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป ภายในห้องนั้นมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตาผิง เขาเป็นชายหนุ่มที่ถึงแม้หน้าตาจะดูอิดโรยแต่ก็หน้าตาดีทีเดียว เมื่อสเนปเดินเข้าไปใกล้ๆก็เห็นว่าชายคนนั้นกำลังหลับอยู่ เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากวางแก้วยาไว้บนโต๊ะแล้วนั่งรอที่โซฟาตรงกันข้าม แล้วเขาก็ผลอยหลับไป

"สเนป...เอ่อคือว่า..ฉันอยากจะคุยด้วยหน่อยน่ะ.." เสียงของลูปินที่เรียนเขาเบามากเสียจนคนอื่นแทบจะไม่ได้ยิน ยกเว้นสเนป ที่ได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน "ได้สิ.....รีมัส" สเนปตอบแล้วก็ลุกขึ้นจากที่นั่งทานอาหารออกไปยังสนามด้านนอกตัวปราสาท
"มีอะไรเหรอ..รีมัส ?" สเนปถามขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่รอบๆ แล้วจึงเอนตัวพิงไปกับต้นไม้ใหญ่ทางด้านหลัง "เอ่อ..ขอโทษทีต้องเรียกนายออกมาตอนที่กำลังกินข้าวอยู่นะ" "ช่างเถอะ ฉันอิ่มพอดี แล้วตกลงว่ามีอะไรล่ะ" สเนปถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่าย "คือ..นะ...นายยังจำเรื่องเมื่อวันที่..เอ่อ..นายถูกซิริอัสต่อยได้รึเปล่า" ลูปินพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"จำได้ ทำไมเหรอ ?" "คือ..ฉันหมายถึง..ระ...เรื่องตอนที่ฉันวิ่งมาขอโทษนายน่ะ" ลูปินหน้าแดงทันทีที่พูดถึงเรื่องเมื่อวันนั้น

สเนปเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ลูปินแล้วกระซิบตอบอย่างแผ่วเบา "จำได้ซิ..รีมัส....ฉันจำมันได้ดีทีเดียว" ในตอนแรกสเนปกะจะแกล้งทำเป็นลืมเรื่องนี้แต่เมื่อลูปินเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเขาจึงเปลี่ยนใจ
สเนปค่อยๆขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆ "ฉะ...ฉันอยากถามว่า...นะ..นายเอาเรื่องนั้นไป..บอกใครรึเปล่า ?" ลูปินพูด พร้อมกับพยายามดันตัวสเนปออกไป "แล้วทำไมฉันจะต้องบอกคนอื่นด้วยล่ะ ?" สเนปตอบ และเลิกพยายามที่จะเข้าใกล้ลูปิน (ทำไมต้องบอกด้วยฟะ ของดีก็เก็บไว้กับตัวสิ) "คือ..ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องนี้น่ะ" "จากใคร?" สเนปตอบพร้อมกับขมวดคิ้ว 'เราก็ไม่เคยบอกใครนี่นา หรือมีคนเห็นฟะ' "............" ลูปินตอบเสียบเบาเสียยิ่งกว่ากระซิบ "หา...ใครนะ?" สเนปถาม พร้อมกับพยายามเอาหูเข้าไปใกล้ๆ "....ซิริอัส..." ลูปินตอบเสียงดังขึ้นมาหน่อย "เจ้าบ้านั่นมันบอกอะไรนาย" สเนปตะคอกเสียงดัง ทำเอาอีกฝ่ายขวัญหนีดีฝ่อ "มะ...ไม่มีอะไร...เขาแค่บอกว่า..นายเอาไปเล่าให้พวกสลิธิรินฟังเท่านั้นเอง" "แล้วนายเชื่อมันยังงั้นเหรอ..รีมัส....เชื่อมันมากกว่าฉัน" สเนปเอื้อมมือไปจับไหล่ของลูปินด้วยความโมโห "ก็ฉันถึงมาถามนายนี่ไง....แล้วตกลงว่ามันจริงรึเปล่าล่ะ" "ไม่จริงนะรีมัส ฉันไม่เคยคิดจะบอกใครเรื่องนั้นเลย.....เชื่อฉันสิ" สเนปรีบตอบอย่างกระวนกระวาย ลูปินมีสีหน้าลำบากใจ ในใจของลูปินตอนนี้เกิดการต่อสู้ระหว่างคำพูดของเพื่อนสนิทกับคนที่...... "นายต้องเชื่อฉันนะ.รีมัส" สเนปกระวนกระวายหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าลูปินมีท่าทางไม่เชื่อ พร้อมกับเขย่าตัวของลูปินอย่างแรง "ฉันเจ็บ....เซเวอรัส" สเนปรีบปล่อยลูปินทันที "ฉะ....ฉันขอ..ทะ" "นายทำอะไรน่ะ สเนป!!!" ซิริอัสวิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเอาตัวบังลูปินไว้ "เอ่อ..คือ ฉันแค่..." สเนปตอบอย่างละล่ำละลัก "อย่ามายุ่งกับรีมัสอีก....เขาเป็นของฉัน!!?" ซิริอัสตอบอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม "จำเอาไว้ให้ดี รีมัส เป็นของฉัน!!!" ลูปินตกใจในคำพูดของเพื่อนสนิท "เอ่อ..เดี๋ยวซิริอัส..อุ๊บ.." ซิริอัสอุ้มลูปินพาดบ่า แล้วรีบเดินจากไป ทิ้งให้สเนปอยู่คนเดียวพร้อมกับความตกใจจากคำพูดที่ได้ยิน

สเนปครุ่นคิดถึงคำพูดของซิริอัสตลอดเวลาว่ามันหมายความว่ายังไง ทุกครั้งที่เขาเดินไปเจอลูปิน ลูปินจะต้องอยู่กับซิริอัสเสมอ และลูปินก็ทำตัวเหมือนจะหลบหน้าเขา สเนปเริ่มไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมเขาจะต้องสนใจลูปินมากขนาดนี้ทั้งที่เมื่อก่อนเขาก็แค่มองตามอยู่เสมอๆเท่านั้น ทำไมเขาต้องกระวนกระวายใจเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินอยู่ด้วยกัน ทำไมทุกคืนที่หลับฝันจะต้องมีลูปินอยู่ในนั้นเสมอ ความรู้สึกภายในใจนี้มันคืออะไรกันแน่