สังคมไทยทุกวันนี้ความเจริญงอกงามทางด้านวัตถุได้ก้าวหน้าเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างเร่งหาความเจริญเหล่านี้จนละเลยความเจริญงอกงามทางด้านจิตใจไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อภาวะความวุ่นวายของจิตใจมีมากขึ้น คนเหล่านั้นก็มักหันไปหาที่พึ่งทางใจ ศาสนาเป็นหนทางหนึ่งซึ่งเป็นที่พึ่งทางใจ แต่แทนที่จะหันเข้าหาหลักธรรมอันเป็นจุดมุ่งหมายหลักอันเปรียบเสมือนแก่นของต้นไม้ แต่เรากลับมุ่งเข้าหาสิ่งที่เป็นเพียงเปลือกของต้นไม้ นั่นคือการหันเข้าหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ เชื่อมั่นในคาถาอาคมและสิ่งที่บิดเบือนไปจากหลักธรรมของพระพุทธศาสนา
นับแต่โบราณกาล หากเราจะหันกลับไปดูวัตถุโบราณอันเนื่องด้วยพระพุทธศาสนา สิ่งหนึ่งที่คนโบราณสร้างขึ้นก็เป็นเพียงสัญลักษณ์แทนองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เช่น รอยพระพุทธบาทโพธิบัลลังก์ ธรรมจักร สิ่งเหล่านี้แหละเป็นสิ่งที่เขาได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยความเคารพด้วยเห็นว่าแม้แต่การสร้างรูปเหมือนแทนองค์พระพุทธเจ้าก็เป็นการไม่สมควรเสียแล้ว ต่อมาภายหลังจึงมีการสร้างพระพุทธรูปขึ้น มีทั้งองค์ใหญ่และเล็ก รวมไปถึงสิ่งซึ่งปัจจุบันเราท่านทั้งหลายเรียกว่า พระเครื่อง
คัมภีร์ใบลานเป็นเอกสารโบราณประเภทหนึ่งซึ่งมีความสำคัญอย่างมาก
เป็นสิ่งที่ใช้บันทึกคำสอนทางพระพุทธศาสนาเช่น
พระไตรปิฎก อรรถกถา
ฎีกา ฯลฯ ในสมัยที่ยังไม่เกิดการพิมพ์ขึ้น
ในสมัยต่อมาก็อาจจะนำมาบันทึกเรื่องราวที่เป็นตำนาน
พงศาวดาร เช่น
จุลยุทธกาลวงศ์
มหาวงศ์
พงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพระจักรพรรดิพงศ์
เป็นต้น
รวมทั้งวรรณกรรมต่าง ๆ
อีกด้วย
และเมื่อวัดเป็นศูนย์กลางของสังคม
เป็นที่ศึกษาหาความรู้
ดังนั้นเมื่อมีการสร้างคัมภีร์ขึ้นมาไม่ว่าเป็นเรื่องไร
เขาก็มักจะนำไปถวายไว้เป็นของวัด
และถือว่าเป็นมหาทานคือธรรมทาน
เพราะสิ่งเหล่นี้เองย่อมยังให้เกิดสติปัญญาแก่ผู้อ่านและผู้สดับตรับฟัง
คัมภีร์เหล่านี้ เนื่องจากโดยมากจะเนื่องด้วยพระศาสนา ดังนั้นจึงมักจะจดจารเป็นอักษรที่นับถือกันว่าเป็นอักษรศักดิ์สิทธิ์ (คือใช้บันทึกเฉพาะเรื่องราวทางศาสนาหรือภาษาบาลี) อันได้แก่ อักษรขอม อักษรธรรมล้านนา อักษรธรรมอีสาน บางครั้งก็เป็นอักษรฝักขามหรืออักษรไทยน้อย สำหรับเรื่องที่เป็นวรรณกรรม
แต่เนื่องจากความล้มเหลวทางการศึกษาไทยทำให้คนไทยในปัจจุบันอ่านอักษรเหล่านี้กันไม่ออก (เนื่องจากการไม่เห็นความสำคัญและขาดการส่งเสริม) ในที่สุดแม้แต่พระในวัดก็อ่านกันไม่ได้และเห็นคัมภีร์ที่จารด้วยอักษรโบราณเหล่านี้ที่มีอยู่ในหอไตร(ปิฎก) เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์โดยมิได้คำนึงถึงประโยชน์ทางพุทธิปัญญา
