ปี 1 ผมได้รู้จักกับเพื่อนร่วมภาควิชาหลายคน ทั้งที่เป็นผู้หญิงและผู้ชาย เนื่องจากเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิงไหร่ จึงตื่นเต้นพอสมควร ตอนเปิดภาคเรียนใหม่ๆ ในภาควิชาผม ชั้นปีที่ผมอยู่มีผู้ชายทั้งหมด 21 คน และเป็นผู้หญิง 12 คน ในจำนวนสาวๆทั้ง 12 คนนี้ มีที่น่ารักและผมปิ๊งๆอยู่ 3 คน แต่มีอยู่คนนึง ที่ผมสนใจมากเป็นพิเศษ เธอเป็นคนที่ไม่เรียกว่าสวยนะครับ แต่เธอน่ารักดี อัธยาศัยดี มนุษยสัมพันธ์เป็นเลิศ เราได้รู้จักกัน คุยกัน เพียงไม่นานผมก็รู้สึกชอบเธอ แต่ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ชอบเธอ เท่าที่ผมลองสังเกตุและนับๆดูมีประมาณ 7 คน ซึ่งผมมองว่าแต่ละคนที่มาชอบเธอ ผมพอสู้ได้ ถึงผมไม่หล่อ แต่คารมเป็นต่ออยู่แล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น ประกอบกับความที่ไม่เคยจีบใครมาก่อน หลังจากเปิดเรียนไปได้แล้วประมาณ 2 อาทิตย์ ผมก็ตัดสินใจเดินเข้าไปบอกกับเธอโต้งๆเลยว่า
"เราชอบเธอนะ"
ผลเป็นยังไงเหรอครับ หึหึ ก็เป็นแบบที่คุณๆกำลังคิดอยู่แหล่ะ "แห้ว" (จะไม่แห้วได้ไงฟะ ไม่มีชั้นเชิงเลย)
แต่เธอก็ยังรักษาน้ำใจ ด้วยการให้เหตุผลกับผม "เรายังไม่อยากมีแฟน"
มันทำให้ผมเกิดความสงสัยว่าเพราะอะไร "ทำไมล่ะ ลองๆคบดูก่อนก็ได้นี่นา"
เธอก็หัวเราะเล็กๆแล้วก็ตอบผม "ที่บ้านยังไม่อยากให้เรามีแฟนน่ะ"
ฟังแล้วมันก็ยังดูดีหน่อยนึง ผมก็เลยบอกเธอ "เรารอได้ จะให้รอนานแค่ไหน เราก็รอได้"
เธอนิ่งไปสักครู่ เหมือนใช้ความคิด แล้วก็บอกผม "ถ้าตลอด 4 ปีที่เรียน ทศไม่ไปชอบคนอื่น พอจบเราจะแต่งงานกับทศ"
ผมรับปากเธอทันทีเลย โดยไม่ได้คิดอะไรมากมาย
บอกไปอาจจะไม่เชื่อ ช่วงที่ผมเรียนมัธยม ผมจะเป็นคนที่ค่อนข้างเงียบไม่ค่อยเฮฮาเท่าไหร่ เป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองมากๆ เพราะเป็นคนที่หน้าตาจัดได้ว่า "หน้าตาดีสุดขั้ว เวลาแสงสลัวสุดขีด" และรูปร่างก็ไม่ดี พูดง่ายๆ ไม่ค่อยมีอะไรดีเลย และการที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนี้ ก็เลยทำให้เป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทมากนัก ไม่ค่อยเข้าสังคม ความคิดเกี่ยวกับสังคม และการอยู่ร่วมกับผู้อื่นไม่ค่อยมีมากเท่าไหร่ ชีวิตจะมีแต่ โรงเรียน กับ บ้าน มีแต่พ่อ แม่ พี่ น้อง และญาติๆ นานๆครั้งถึงจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆสักที เพราะฉนั้นการวางตัว หรือการทำอะไรต่อผู้อื่นบางครั้งมันจึงเป็นเหมือนกับเด็กค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง คิดอะไร ไม่ค่อยรอบคอบ ใจร้อน และด้วยเหตุที่กล่าวมานี้ มันจึงทำให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างที่ผมเริ่มจีบอุ้ยนั้น เรียกได้ว่า "ปัญญาอ่อน" จริงๆ
ช่วงปี 1 จะมีการแข่งกีฬาระหว่างน้องใหม่ด้วยกัน แต่เพราะความที่ภาควิชาผมคนน้อย แค่ 30 คนเอง จึงทำให้คนที่มีความสามารถพอจะแข่งได้ก็เลย ต้องรับภาระ แข่งหลายประเภทหน่อย อย่างผมแข่งแบดมินตัน ปิงปอง โดยลงแบบคู่ผสม มันเป็นเวลาที่ผมมีความสุขมาก เพราะอะไรเหรอครับ ก็ทั้ง 2 ประเภทกีฬา ผมคู่กับอุ้ยตลอด ซึ่งตอนนี้แหล่ะที่ทำให้ผมต้องแห้ว เพราะความโง่ งี่เง่าของตัวเอง ที่เมื่อกลับมานึกย้อนไปแล้ว ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำลงไปได้ยังไง ซึ่งถ้าเป็นปัจจุบันนี้ล่ะก็ เรื่องงี่เง่าแบบนี้ คงไม่เกิดขึ้นแน่ๆ เรื่องมีอยู่ว่าหลังจากแข่งไปได้ประมาณ 2 - 3 วัน ผมกับอุ้ยก็ลงแข่งปิงปอง แต่ไม่รู้อะไรมันมาดลใจ ให้ผมทำอะไรงี่เง่าๆออกไป ระหว่างที่แข่งผมก็คุยกับอุ้ยไปด้วย
"อุ้ย ชอบเรามั๊ย"
"มาถามอะไรตอนนี้ล่ะ"
"ตอบเราดิ ว่าชอบเราป่าว"
"ไม่รู้ ไม่ชอบมัง"
ผมตีลูกออกเฉยเลย แบบรับได้อ่ะ แต่ตีให้เสียไปเฉยๆ
"อ้าว ทำอะไรน่ะ" อุ้ยถามผม แบบสงสัย
"ถ้าอุ้ย ไม่ชอบเรา เราจะแข่งให้แพ้ไปเลย"
"เอ้ย ไม่เกี่ยวกันนี่นา"
"ไม่สนล่ะ จะชอบเราป่าว"
"ทศ อย่าทำแบบนี้สิ เราไม่ชอบนะ"
ผมตีลูกออกอีกแล้ว
"ถ้าทศ ทำอีก เราโกรธจริงๆนะ" สีหน้าอุ้ยเริ่มไม่พอใจจริงๆ
ถึงตอนนี้ เหมือนอะไรที่สิงผมอยู่ได้ออกไป ผมกลับมาเล่นปกติ แต่ไม่เต็มที่ เล่นแบบให้ผ่านๆไป ไม่ทุ่มเท สุดท้ายเราก็แพ้ จริงๆ ฝีมือก็สู้เค้าไม่ได้อยู่แล้วด้วย จบการแข่งขัน ผมไม่รู้ว่าอุ้ย โกรธผมหรือป่าว เพราะอุ้ยไม่ได้พูดอะไร แต่หลังจากวันนั้น เราก็ไม่ค่อยได้คุยกัน ผมเองก็รู้สึกแย่มาก ที่ทำอะไรๆห่วยแตกไปแบบนั้น
หลังจากวันนั้นมา ไม่นานเท่าไหร่ ผมกับอุ้ยได้ไปคุยกัน 2 ต่อ 2 ที่ห้องเรียนชั้น 3 อาคารเรียนรวม 2 เราเรียกห้องแบบนี้ว่า "ห้อง Slope" ก็เป็นห้อง Lecture ธรรมดานี่แหล่ะครับ แต่ตอนนั้น ไม่มีการเรียน เราเข้าไปคุยกันในห้องนั้น โดยเรื่องที่อุ้ยคุยกับผมก็คือ
"ทศ เลิกจีบเราซะทีนะ" อุ้ยพูด โดยที่ไม่ได้มองหน้าผม
"ทำไมล่ะ เราทำอะไรผิดเหรอ"
"ทศไม่ได้ผิดอะไรหรอก แต่เราไม่อยากให้จีบเรา เป็นเพื่อนกันธรรมดานะ"
"เราถามอุ้ยตรงๆนะ อุ้ยเคยที่จะคิดชอบเราบ้างมั๊ย"
"เราก็ชอบทศนะ แต่อยากให้เป็นแค่เพื่อนมากกว่า"
ผมเงียบไปสักพัก ผมพูดอะไรไม่ออก น้ำตามันจะไหลซะให้ได้ อาจจะฟังแล้วโอเว่อร์ แต่ผมบอกได้เลยว่า ในตอนนั้น ถ้าผมไม่อายอุ้ย ผมคงจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งๆที่ เวลาที่เราได้รู้จักกันมันไม่ได้นานสักเท่าไหร่ แค่ 2 - 3 เดือนเอง แต่ความรู้สึกในใจผม มันไม่สามารถอธิบายออกมาให้ใครเข้าใจได้เลย
"เราขอโอกาสอีกสักครั้งได้มั๊ย เราจะพยายาม ไม่ทำให้อุ้ยลำบากใจ" ผมอ้อนวอน แบบที่ไม่เคยอ้อนวอนใครมาก่อน
"..." อุ้ยนั่งเงียบ ก้มหน้า ไม่พูดไม่จา
"แค่ครั้งเดียวนั้น ถ้าเราทำผิดอะไรอีก เราจะเลิกตอแยอุ้ยทันที เราสัญญา"
ผมจำไม่ได้ว่า หลังจากนั้น อุ้ยว่ายังไง แต่ผมก็สามารถกลับมาดำเนินการจีบอุ้ยได้ ต่อไป