Rond
een project werken was mij twee jaar geleden onbekend. Meer nog: ik had
er geen idee van wat ik mij daarbij moest voorstellen. Nu, na twee jaar
Freinetonderwijs, ben ik een enthousiaste moeder die weet dat activiteiten
gestructureerd worden rond één thema, dat ideeën dan
vorm krijgen, dat projecten groeien tijdens hun korte bestaan en steeds
eindigen in een hoogtepunt. Zo een hoogtepunt was er in februari: zesentwintig
kleuters spelen Peter Pan. Het ene moment zich nog volledig gevend aan
het baby-project; het volgende moment zich volop stortend in Peter Pan:
kleuters kunnen veel.
Het
vakjargon werd haar eigen: "morgen oefenen zonder verkleden"!
Nog nooit was mijn dochter-met-ochtendhumeur zo energiek, zo blij uit haar bed opgestaan en naar school vertrokken. Het kleuterleven draaide rond Peter pan.
En ja, na wat aarzeling - zouden de kleuters met toeschouwers erbij niet dichtklappen? - bleek het toneelstukje zo afgeweken van het eerste opzet dat publiek welkom was.
Ze waren blij, spontaan, met schitterende ogen op de grote dag. Wij keken naar de belevenissen van een mini Peter Pan, kleuter-indianen, lieve piraten en verloren jongens. Ze waren professioneel verkleed; zij kenden hun rollen (van twee woordjes tot vier zinnen); ze wisten wanneer ze moesten opkomen en opnieuw naar de achtergrond verdwijnen; ze zongen en liepen rondjes. En op het einde zongen zesentwintig kinderen uit volle borst, alsof ze aanvoelden dat het stukje naar zijn apotheose groeide, het lied van Peter Pan. Dit alles duurde in totaal tien minuten maar bracht nog een lang nagenieten mee. Ze hadden geen rol "gespeeld"; ze waren het gewoon, ook nog lang daarna. Dat doet voor de ouder het meest deugd: dat je kind al spelende zoveel uit zichzelf haalt en rijker wordt.
Enkele weken later volgt het volgende gesprek: "Mama, wat is dat: volwassenen worden?" "Waar heb je dat woord gehoord?" "Peter Pan wil niet volwassen worden".
Ja, kind, veel in mij geeft hem gelijk...
