After leaving ten thousand messages on his cell phone,  Joseph finally called me back.  I was beginning to think that he wasn’t really interested in meeting with us but I was wrong.  Apparently, his cell phone was acting up so he never got our messages. 

We met at Port Authority on 42nd Street.  I was so excited to see Joseph again after so many years. He looked good. Pero sabi nga ni Manny, mukha daw siyang public school principal sa Manila. Kasi naman naka-suit siya e. Kasama naming nag- hang out si Chris Jornales, Manny Tuazon and Joseph’s nephew, Vernon, na I hope hindi naloka-loka sa tilian namin. Sa pagtawid sa mga kalsada sa Times Square ay binubusinahan kami pano ang lalandi’, tapos tawanan ng tawanan. Kada busina naman, sabay tili namin ng “Ayyyy!!!” Siguro nga nakaabot kay Fenchie sa Canada ang tilian e. Super-saya!!!  Naku, walang pakialam sa mundo ang mga “Divas”, picture taking sa daan, sa restaurant, sa café, mistulang mga supermodels kaya naman ang mga tao ay napapalingon at muling napapalingon.  Kasi naman nga,  abot langit ang tilian eh. 

We walked around times Square looking for a restaurant but most of them were crowded so we decided to just go to any restaurant na walang pila since gahol nga kami sa panahon. Joseph had a plane to catch early morning pa. Walang patid na tsikahan ang nangyari from lovelife to sex life at kung anu-ano pang kaeklatan sa buhay.  Joseph told us about his mala-Titanic experience kung saan muntik ng mabuking na siya pala ay isang sirena (Dyesebel, vaga!) Lumubog kasi ang cruise ship na pinagta-trabahuhan nya. (Ano ba yan?). Talagang mala-Darna daw siyang tumalon mula sa sinking ship to the small raft. Bongga talaga siya, di ba? At ngayon nga, alive and kicking pa rin siya, no? Pero naloka naman siya sa aking World Trade Center tragedy na muntik ko ng ika-dedu Manzano no?  Aba, lumabas pa nga ang picture ko sa New York Post nung Sept. 10, 2002.  I was with a crowd crossing Brooklyn Bridge after the second tower collapsed. Mistulang refugee na tumatakas sa giyera ang drama ko. . That same pic came out sa People mag last year. I’m not proud of it though. Wala akong ganda no? Si Manny nga, feel daw niyang magkaroon din ng life-threatening experience pero sabi ko paano naman kung hindi siya makaligtas, eh di sisimba siya ng may bulak sa ilong. Kahindik-hindik isipin, di ba?

Ngayon, mabalik tayo sa Mexican restaurant, kung saan kami napadpad. Ang mga tao sa restaurant, tinginan ng tinginan kasi nga malakas ang boses namin habang  tawanan ng tawanan at syempre, Tagalog ang usapan. Wala kaming pakialam. Pagkatapos noon, lakad ulit sa ulan. Ako syempre nakapayong no? Gusto ko sanang mag-ala- Vilma Santos sa Tag-ulan sa Tag-araw pero sa totoo lang,  hindi kakayanin ng buhok ko no? Si Joseph, yung jacket niya ang itinalukbomg sa ulo. May survival skills din, di ba? Troop 85 kasi eh!  Si Chris naman humihilahod ang laylayan ng pantalon sa kalye, parang mina-mop ang kalsada. Pero sabi nya, yun daw ang style noon, so merese, di va?  Si Manny naman, naka-hat pa na mala Audrey Hepburn (Charing!).  We eventually decided to go downtown. Ayaw kasi naman sa Starbucks at walang maupuan. Wala pa ring tigil ang ulan. Parang sumasabay sa lakas ng aming halakhakan. Punta kami sa isang café sa West Village, kung saan nagha hang-out ang mga “cool” na tao at ang kabadingan ay bongga!  Sa labas na kami pumuwesto mereseng maginaw at maanggihan kasi malalakas ang boses ng mga “Divas” eh. Kwentuhan pa ring walang patumangga. Pabilisan ng salita kasi ang oras bumubilis din ang takbo no? Ang saya-saya!  We finally said our goodbyes before midnight kasi nararamdaman ko na malapit na akong maging daga. Mala-Cinderela kasi ako. Hanggang midnight lang maganda. Yon kasi ang kundisyon ng aking fairy godmother eh. Anyways, as we were walking to the car, nag-dialogue ang Josephine Broken ng  “ Masarap… dahlin’, kumakain ka ba ng nilagang baka?” na ala-Rita Gomez, naku, nabangag kami sa katatawa! Okray pa rin ang Joseph na minsa’y gumanap bilang Super Gee sa isa sa mga homeroom presentations nila. Invited ako pag may special silang palabas na ganoon eh. 

Hanggang sa train papauwi, nangingiti ako. Ang mga Divas (O,di va?) kasi, nagwala sa Nueva York.  For a while, parang nasa Rotonda lang kami o naglalakad sa Gagalangin. Wala na kaming inhibitions pa. Tilian ng tilian just like the old times.  Nakaka-miss. I’m thankful na kahit isang gabi lang, for a few hours nagkadaupang palad namin si Joseph. Now, I believe Christopher when he said that life just goes around. Yung mga taong na-meet mo noon, mami-meet mo ulit. Ikot lang ng ikot vaga, parang ferris wheel, diva?

Well folks, sabi nga nila, all good things must come to an end. Gusto pa sana naming pigilin ang pagtakbo ng oras pero lalo naming nag-Lydia de Vega sa bilis ang oras. Masaya ang aming mini-reunion. Para kasing nabuo na yung circle. Buhay pa ang mga Divas ng Torres high School (at BY pa rin no?) at namamayagpag sa iba’t ibang parte ng Amerika. Babalik daw ang Josefa sa November.  Sana magkita-kita ulit kami at minsan pa, lunurin sa aming mga halakhak ang siyudad na hindi natutulog (o hindi makatulog?) Hanggang dito na lamang at maraming salamat po. Yon lang at babu!