เสาร์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2546

    ตี 5 ผมลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน แล้วรีบขับรถไปหลังมอ เพื่อซื้อขนมมาทิ้งไว้บนโต๊ะ
เผื่อว่าเพื่อนตื่นมาจะหิว และทิ้ง โน้ต ไว้บนโต๊ะให้เอ๋ รูมเมทผู้ขันอาสา 
รับภาระเลี้ยงดูปูเสื่อแทนผม และอีกใบสำหรับโนริโอะ
   
 
“ To..Norio
               I am sorry to leave you alone today. 
I have to go back home for hours for my passport.
I will come back soon, around midday to 2 p.m.
 My friend, A, will take you for breakfast. 
If you have any problem, please call me. 
                                              Sama
P.S Snacks are on the desk.

   เป็นเช้าที่เร่งรีบและเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน 
ผมโทรศัพท์กลับบ้านเพื่อนัดแนะให้ทางนั้นฝาก passport มากับน้า
เพื่อที่จะประหยัดเวลาการเดินทาง 2 ชั่วโมงครึ่งบนรถผมถือโอกาสนอนเอาแรง 
การรอคอยอะไรสักอย่างมันเป็นความทุกข์ที่ผมเหลืออดมาก 

   ผมรอ รอ และรอ รอจนระบบขับถ่ายในร่างกายปั่นป่วน 
จำเป็นต้องหาที่ขับออก วัดคือสถานที่ดับทุกข์ที่ดีที่สุดเสมอ 
เมื่อใดเมื่อไม่มีทางออกจกหันหน้าเข้าวัด แล้วจะมีทางออกดี ๆ ให้กับคุณ

   พอดีกับน้า ผมมา และดูท่าว่าผมจะทันเวลารถเที่ยว 4 โมงเช้าพอดี 
และอีก 2 ชั่วโมงครึ่งก็คือการนอนบนรถอีกเหมือนเดิม


      เอ๋ โทรมาเช็คว่าถึงไหนแล้ว เพราะเจ้าตัวเริ่มหิวเหลือเกิน หากเป็นเรื่องกิน 
เอ๋ ไม่เคยลืมหรอกและยิ่งเป็นของฟรียิ่งแล้วใหญ่ ผมบอกเอาไว้ว่าจะพาไปกิน
ปลาเผาส้มตำ โดยผมเป็นเจ้าภาพเอง บ่ายโมงหลังจากผมกลับถึงมหาลัยก็ได้ 
เฮโลกันไปร้านปลาเผาร้านประจำ  
   
   มีแขกเพิ่มอีกรา คือ น้อย ไม่เป็นไรวันนี้ถือว่าเป็นการเลี้ยงขอบคุณก็แล้วกันนะ 
อาหารอร่อยและดูท่าทาง  โนริโอะ เพื่อนผมจะอร่อยด้วยเพราะว่า 
ซัดเอา ๆ ยังกะไม่เคยกินมาก่อนเลย กระทั่งผักกับน้ำจิ้มก็หมด 
คนญี่ปุ่นมีธรรมเนียมว่ากินเหลือเป็นการเสียมารยาท เห็นจะเป็นจริงอย่างที่ว่า 
    
           “ Oishi desu ka?” ผมทดลองภาษากับแก 

 และได้รับการพยักหน้าหงึก ๆ เพราะว่าเจ้าตัวไม่อาจคายผักออกจากปากแล้วมาตอบ 
โออิชิ เดสสึ ได้ เห็นสภาพการกินแล้วก็น่าตกใจ เพราะทั้งเหงื่อทั้งน้ำตา 
ไหลออกมา แต่ก็ยังไม่ยอมที่จะเลิกจิ้มผักกับน้ำจิ้ม จนทุกอย่างหมดเกลี้ยงนั่นล่ะ 
จึงได้พากันหยุด 
	
    เมื่อเทียบความสามารถในการกินแล้ว เอ๋ คงจะแพ้ โนริโอะ แหง ๆ 
อนิจจาไม่เคยเห็นญี่ปุ่นกินข้าวมาก่อน ไอ้ผมก็นึกว่าจะกินน้อย กินพองาม …..
เมื่อหายร้อนหายเผ็ดกันแล้ว ก็ตกลงกันว่าจะเข้าเมืองไปเดินเล่นกัน 
และอยากถ่ายสติกเกอร์ไว้เป็นที่ระลึกด้วย ก็เห็นโนริโอะโชว์ให้ดูแล้ว 
คิดว่าแกคงอยากจะมีเพิ่ม เราก็เลยพาไปเดินห้าง ฆ่าเวลา 
       
“ Fairy Kid Contest “ 

   ประจวบเหมาะเหลือเกิน ลากตัวโนริโอะไปยืนดูเด็กแสดงอะไร ต่อมิอะไร
 ก็สนุกและตลกไปอีกแบบนึง เป็นการฆ่าเวลาด้วยวัฒนธรรมไทย 
หลังจากเริ่มมีอาการเบื่อแล้วก็ได้ถ่ายสติกเกอร์ สมใจอยาก พอใจกันแล้วก็ออกจากห้าง 
แยกทางกับเอ๋และน้อยที่ตรงนั้น
	
  ผมพา โนริโอะ เดินไปเรื่อย อยากพาไปดูตลาดสดและแกก็อยากดูด้วย 
ตลาดเรากับตลาดเขาต้องแตกต่างกันแน่ ๆ อยากรู้ว่าคนเมืองไหนอยู่กินกันอย่างไร
ต้องไปดูที่ตลาด ที่ ๆ วิถีชีวิตผู้คนหลากหลาย  นั่นปลาดุก นั่นผัก นั่นผลไม้ 
และนั่นก็กบ เขียด และ นี่คือ Ant’s Egg (ไข่มดแดง) 
ไข่มดแดงคงเป็นสิ่งอัศจรรย์ของโลก ที่ชาวญี่ปุ่นไม่รู้ว่ามันกินได้ 
    
  แชะ ๆ …. 

   ขอถ่ายรูปหน่อยนะป้า …เจ้าของกระจาดไข่มดแดงวัย 50 ยิ้มให้
และเชื้อเชิญให้เราถ่ายรูป เหล่าไข่สีขาวนวลที่กองอยู่ในกระจาด
นอกจกนั้นก็ยังเชื้อเชิญให้ลองชิมดู เอ้า ๆๆ…ชิมเลย ๆ นี่ ๆ อันนี้สุกแล้ว 
โนริโอะก็ลงมือ ทันที หยิบ ๆ แล้วยัดเข้าปาก บอกว่า ไม่ค่อยเท่าไหร่ 
อันสุกนี้มันกว่า ก็เลยอุดหนุนป้าแกไป 10 บาท 
     
  ตลาด ดูไป ๆ ก็มีชีวิตชีวาดีนะ ผมเองก็ชอบเดินเล่นในตลาดสดอยู่แล้ว 
เหม็น ๆ คาว ๆ บ้างก็ไม่ว่ากัน โนริโอะอยากจะลองกิน ต้มเส้นร้านข้าง ๆ 
ตึกในตลาด  ผมก็เลยพานั่งแหมะลงแล้วสั่งมาให้แก 1 ถ้วย ซดฮวบบบ….
แบบไม่มีตะเกียบ แล้วก็ยกถ้วยซดอีกอย่างเอร็ดอร่อย ผมมองแล้วให้กลืนน้ำลายเอื้อก ๆ 
            
    จ่ายเงินแล้วก็พาเดินต่อไปในตลาด ดูเหมือนว่าเพื่อนผมจ
จะให้ความสนใจกับอะไรที่สด ๆ เป็นพิเศษ ยังกะว่าที่บ้านไม่เคยเห็นยังไงยังงั้น 
หรือไม่มันก็อาจจะมีเชื้อปอบอยู่ก็ได้ ดูเหมือนว่าการพาโนริโอะ 
ทัวร์ตลาดเหมือนกะว่าเป็นการเปิดตัว F4 เพราะแม่ค้าแม่ขายจะชวนคุย
และเซ้าซี้ให้ผมคอยแปลไทยเป็นอังกฤษ ตลอด
   
    บอกแกหน่อยว่า ป้ามีลูกสาวสวยนะ…. 

      เป็นคำขอร้องจากป้า ขายปลาช่อน และปลาดุก
หลังจากนั้นก็พากันเดินเข้าไปในตลาด ผมสังเกตเหล่าแม่ค้าสมัครเล่น
ที่วางของขายตามริมฟุตบาทจะมีอัทยาศัยดีกว่าแม่ค้ามืออาชีพแถว ๆ เขียงหมู
หรือร้านของทะเลเป็นไหน ๆ แต่ก็ไม่ใช่ทุกรายหรอกนะ

       เดินเล่นในตลาดจนเย็นและปวดขา เราพากันโดขึ้นรถ 2 แถวกลับเข้ามหาลัย 
ดูท่าโนริโอะคงจะเหนื่อยเพราะเห็นหลับบนรถ หัวโยกไปโยกมา เกือบจะฟาดกะราวเหล็ก
เหน็ดเหนื่อยใช่เล่นเหมือนกันนะกับหารเดินเล่น
   ตกเย็นก็พาไปกินข้าวที่ร้าน กังสดาล จัดการสั่ง ไก่มะนาวซอสครีมให้และผมห่อหมกทะเล
บวกกับชาเขียวไข่มุกที่แกคงจะพอใจ และพาไปเล่นเนทต่อ

วันที่ 3 ยัง ณ. ขอนแก่น