ต่อ
     
      นึกว่าจะมีเพียงเราสองคนบนรถ วิ่งไปถึงวังเวียง
แต่พออกมาจาก ท่ารถสีไค ก็มีผู้โดยสารชาวลาวทะยอยขึ้นตามมา
ตรงลิ่ว....ไปวังเวียง ระยะเวลาก็ประมาณ 4 ชั่วโมง อันที่จริงแล้ว
ก็มีรถเมล์รัฐบาลอยู่ แต่ว่ารถนั้นจะจอดบ่อยมาก คนเยอะ ของเยอะ
และเวลาก็ต้องเยอะเพิ่มขึ้นอีกด้วย แต่ราคา 8,000 กีบ...

  แม้ว่าจะมีคนขึ้นแต่ก้ไม่ได้เบียดเสียดกันนัก อาจจะเพราะว่ามันสายแล้วล่ะมั้ง
รถจะจอดแป๊บนึงที่ตลาดเพื่อรอคน ประมาณ 5 นาที พอรถจอดก็มีสาว
หมวยสวยแบบเวียดมาขาย สรรพสินค้า ที่เธอหอบหิ้วอยู่ ข้าวของที่ขายต่างจากบ้านเรา
เพราะมันไม่ใช่ ยาลม ยาดม ยาหม่อง แต่เป็นแป้งทาตัว... อ้าว !!!
สินค้าหลากหลายนะ... ที่จริงผมก็ไม่รู้หรอกว่า เธอเป็นสาวเวียต หรือเปล่า
ผมเห็นหมุก แบบเวียตก็เดาไปอย่างนั้นเองล่ะ

         รถไปต่อ...คราวนี้ไม่ค่อยจอดแล้วเพราะออกจากตัวเมือง
ผู้โดยสารคุยกัน ผมก็อยากคุยด้วยแต่ว่าเรื่องที่คุยนี่สิไม่ชวนให้ เข้าไป
พัวพันซะเลย เพราะมีการเอ่ยถึงบุรุษที 3 ในทางที่ไม่ดีเอาเสียเลย
โนริโอะ หยิบ หนังสือ Study Thai  ภาคภาษาญี่ปุ่นขึ้นมาอ่าน ผมก็เลย
ต้องทำตาม ด้วยการอ่านคู่มือภาษาญี่ปุ่นฉบับ ไกจิน ... หัดพูด หัดอ่าน
อยู่บนรถกัน 2 คน 

   น้ำเต้าหู้เริ่ม ออกฤทธิ์ ผมอยากหลับอีกแล้ว พึ่งจะออกจากเวียงจันทร์
ได้ครึ่งชั่วโมงเอง ...

                    " แป้ ด ๆๆๆๆๆ "  เสียงแตรรถบรรทุก

 โนริโอะมองตรงไปด้านหน้า แล้วก็หันมาพูดกะผมว่า  ควายดึ!!!
ผมอือ ๆ เป็นการตอบรับ แล้วก็หันหน้าไปมอง เห็นฝูงวัวกะลังอยู่กลางถนน

  " No No ... It'd วัว !! "

โนริโอะ คงไม่เชื่อ ยังคงบอกผมว่า  " ควายดึ ควายดึ "
ผมย้ำคำตอบเดิม แต่แกก้ยังไม่เชื่อ... ผมเองก็ชักจะโมโห ..ช่างหัวมัน !!

      " No No No ... ควายดึ...W-I-L-D "   โนริโอะพูดช้า ๆ และสกดให้ผมฟัง
      " อ๋อ...ไวด์..นี่เอง " 

เป็นอันเข้าใจว่าผมผิดเองที่หูไม่ดี ฟัง ไวด์ เป็น ควาย
ผมก็เลยบอกแกว่า No No No ความหมายคือ วัวพวกนั้นไม่ได้เป็น วัวป่า
อะไรหรอกนะ มันเป็นวัวชาวบ้านนี่ล่ะ..รู้ไว้ซะ !!

     รถวิ่งเกือบชั่วโมงแล้ว รถว่างอีกเหลือเพียง 3 คนเราและอ้ายลาวคนหนึ่ง
กลัวอ้ายแก เหงาเลยยื่นคำถามให้แก

    " อ้าย ๆ ..ไอ้ที่ตั้งโต๊ะอยู่ข้างทาง มีกระดาษหลาย ๆ น่ะมันแม่นหยั๋งหว๋า? "
         " อ๋อ..ล๊อตเตอรี่ลาว ตั้วนั่น "

แล้วกัน ผมนึกว่าเป็น ตั๋วรถโดยสาร เกิดการเข้าใจผิดกันยกใหญ่ แล้ว
ผมก็ได้ความรู้เรื่อง ล๊อตเตอรี่ ของลาวมาอย่างละเอียดละออ

ล๊อตเตอรี่ลาว
	ออกรางวัลทุก วันที่ 1, 10, 20, 30 ของเดือน
	และล๊อตเตอรี่กีฬา ออกทุกวัน พฤหัส
	ราคา 500 และ 1,000 กีบ หากถูกรางวัล ล๊อตเตอรี่กีฬา
	จะได้ เงินน้อยกว่า

จบเรื่องล๊อตเตอรี่ ผมก็เริ่มเรื่องใหม่เรื่องการสร้างบ้านของคนลาว
ผมสงสัยว่า ทำไมคนลาวเอาไม่ไผ่มาสร้างบ้านเยอะเหลือเกิน ได้รับการชี้แจงว่า
สมัยก่อน ลาวมีไม้ไผ่เยอะมาก และรัฐบาลไม่ได้เข้ามาควบคุมการตัดไม้ไผ่เพื่อสร้างบ้าน
จึงมีชาวลาวจำนวนมาก ไปตัดมาสร้างบ้าน

     บ้านที่สร้างจากไผ่พวกนี้ จะอยู่ได้นาน อ้ายแกบอกว่า 15-20 ปีนู่นแน่ะ
และเป็นไผ่ที่ไม่มีหนาม ก็เลยตัดได้ง่าย ปัจจุบันนี้ รัฐเข้ามาควบคุมการตัดไม้ไผ่
เพราะว่ามีการตัดเพื่อจำหน่ายมากเหลือเกิน ราคาที่ซื้อขายกันทั่วไป 
ก็ตกลำละ 3,000 กีบแน่ะ ( 12 บาท ) และฝาบ้านด้านนึงก็ต้องใช้
ไม้ไผ่ไม่ต่ำกว่า 37 ลำ.... หลายเติบน่ะ !!! แต่ทว่า ก็ยังเห็นบ้านลาวใหม่ ๆ ที่สร้างจาก
ไม้ไผ่อยู่เยอะเหมือนกัน 

  โนริโอะเงียบไปเพราะ ฟังไม่รู้เรื่อง...ผมอดสงสารแกไม่ได้
มันเหมือนกะการ อยู่ผิดที่ผิดเวลา ยังไงยังงั้นเลย... ผมยังอยากรู้เรื่องราว
ต่าง ๆ จากอ้ายแกอีก ก็เลยชวนคุยต่อ  สอบถามได้ความว่า
อ้ายเพิ่น ก็จะไปวังเวียงเหมือนกัน เพิ่นทำงานอยู่ที่นั่น... ยังแนะนำผมอีกว่า

ที่วังเวียงน่าจะไปเที่ยว ถ้าปู่คำ เพราะสวย เล่นน้ำได้ ห่างจากวังเวียง 6 กิโล นั่งรถ ไถนาไป
หากปั่นจักรยานไปเองก็ ไปทาง บ้าน นาทอง ผมบันทึกข้อมูลเก็บเอาไว้
เรายังคุยกันต่อ....ในที่สุดเรื่องราวก็วกเข้ามาในไทยจนได้

    อ้ายเพิ่น....พูดอย่างน้อยอกน้อยใจ  ว่า 
 " รัฐบาลลาวน่ะไม่ค่อยจะดี บริหารบ้านเมือง มีแต่ดึงเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง 
ประชาชน ตาดำ ๆ ไม่มีรายได้ข้าวของก็แสนจะแพง ประเทศไทยดีนะ 
มีหมู่บ้านละ ล้านบาท... ( โห รู้ด้วย )

   หากเงินถึงประชาชนคงจะดี รัฐบาลลาวไม่สนับสนุนการศึกษา 
คนลาวไม่ได้เรียนหนังสือเยอะแยะ แล้วประเทศชาติจะพัฒนาได้อย่างไร
การพัฒนาไม่ถึงระดับประชาชน คงจะให้ประเทศชาติก้าวเดินไม่ได้
  พอชาวบ้านไม่มีรายได้ มันก็จำเป็นที่จะต้องเดินทางผิด ขายยาบ้า
หรืออะไรก็ตามเพื่อที่จะได้เงินมาใช้จ่าย เมืองลาวก็มีปัญหาอย่างไทยนั่นล่ะเรื่องนี้
แต่มันไม่ได้มีการ ตัดตอน กันอย่างมากมายอย่างนั้น "

กลับไปหน้า...รวมวัน

วันที่ 6 ยิ้มใส ๆ จากสาววังเวียง